بعد دیگه چی بگم خدمتتون ... آها! ببینید هدفم از برگزاری دوره پول در آوردن نیست. هزینه ای که می گیرم فقط به خاطر زحمتیه که سر ساخت ویدیو ها می کشم. تو دوره های قبلی خیلی با بچه ها گرم گرفتیم و اونقدر ازش لذت بردم که دوست نداشتم تموم کنم دوره ها رو. اون حس لذت بخش نوشتن دور هم ، نقد کردن خلاقانه و ایده گرفتن با کمک همدیگه رو می خوام دوباره رقم بزنم فقط. می خوام کمک کنم به اونایی که توی این راه و چاه رو بلد نیستن چون اون موقع کسی نبود که به خودم کمک کنه :)

برای ثبت نام به آیدی ام پیام بدید تا فرم ثبت نام بدم بهتون پر کنید. @alone_writer و خواهشاً عجله کنید. طوری نشه که وسط دوره بیاید بگید می خوام ثبت نام کنم.

نه بچه ها امروز پارت میدم ✨🫀

الان مشکل کجاست؟ 😂

#زادگان_تاریکی👁 🩸 #پارت_۵۳ شعله های آتش بر روی صورتش افتاده بودند و دو زخم متقاطع روی صورتش را به رخ می کشیدند. مثل همیشه ردای مشکی اش را بر روی شانه هایش انداخته و لباس هایش را زیر همان ردا پنهان می کرد. تیرکمان بزرگ و ضخیمی را در دست راست و یک پرنده ی بخت برگشته را در دست چپش نگه داشته بود. مشخص بود شخصی که شکار کرده خودش است. خمیازه ای کشید و خم شد تا پرنده را روی زمین و کنار آتش کم جان بگذارد. « تازه بیدار شدی آره؟ باید حسابی گشنه باشی. چیزی برای خوردن پیدا کردی؟» ناویرا دهان باز کرد تا " نه " بگوید اما لب هایش بی صدا به حرکت درآمدند و بعد دوباره جوری بهم چسبیدند که انگار آنها را از اول به یکدیگر دوخته اند. دوست نداشت حرف بزند حداقل نه زمانی که نزد این مرد عجیب و غریب است. از کاوه خوشش نمی آمد. « پاک کردن این دنگ و فنگ داره. احتمالا یکم دیگه زن ها نون پختن رو شروع کنن. تا اون موقع صبر کن.» مرد کنار آتش بر روی زمین نشست و اهمیتی به خاکی شدن لباسش نداد. هیچ کدامشان به این مسائل اهمیت نمی دادند. کمتر کسی به فکر کثیف شدن لباسش بود. دستش را به طرف تیردان برد و آن را از روی دوشش به پایین کشید. تیر ها را دانه دانه شمرد. اگر به موردی برمی خورد که نوکش شکسته یا پر انتهایش بر اثر رطوبت از ریخت افتاده بود ، آن را کنار می گذاشت. حتی برای دختر هم دیدن در آن تاریکی با وجود آتش پیش رویشان ، سخت بود. او چگونه می توانست اینقدر راحت همه چیز را تشخیص دهد؟ قدمی به جلو برداشت تا همه چیز را از نزدیک ببیند. قبل از هرچیزی چشم هایش تیرکمان بلند و خوش تراش را گرفت. قبلا این جنس چوب را دیده بود اما هنوز هم نمی توانست مطمئن درباره اش تصمیم بگیرد. به احتمال زیاد از چوب درخت گردو بود. درختی که سالها در این جنگل ها رشد کرده و بعد تبدیل به سلاحی مرگبار برای موجودات زنده ی همین بوم و بر شده بود. آنقدر بزرگ بود که اگر دختر می خواست ایستاده آن را به دست بگیرد انتهایش به زمین می خورد. تازه متوجه رگه های نقره ای میان چوب کمان شده بود. آن رگه های درخشان او را به تفکر وا داشت. چند قدم جلوتر رفت و بدون اینکه متوجه باشد چقدر به کاوه نزدیک شده ، روی زمین نشست. مرد همچنان داشت تیر ها را بررسی می کرد. دستی بر روی پیکان های تیزشان می کشید یا چوب باریک شان را از نظر می گذراند. دختر انگشتانش را دور بدنه ی کمان حلقه کرد و زورش را زد تا آن را بلند کند. سنگین تر از آن چیزی بود که تصور می کرد. ابرو در هم کشید و بیشتر زور زد اما سرآخر فقط موفق شد آن را بر روی زمین بکشد. تنها چیزی که بلند شده بود ، گرد و خاک بود. « اون یکمی سنگینه. چون حوصله ام سر رفته بود درستش کردم. مناسب زمانیه که می خوای توی جنگل شکار کنی. موقع اسب سواری نمی شه ازش استفاده کرد. بزرگه و دست و پا گیر. ازش خوشت اومده؟ » بیخیال برداشتن کمان شد و سرش را بالا آورد تا در صورت کاوه نگاه کند. چشمان قهوه ای او را نادیده گرفت و دوباره ناخواسته به آن دو زخم بزرگ خیره شد. نویسنده:زهرا رضائی (هرگونه کپی پیگرد قانونی دارد)