#کلمات │ 💫 @ye_ayeh ╰๛───────

💧 تفسیر قطره‌ای استاد قرائتی 🎧 جلسه ۰۴۳ 📝 سوره بقره ▶️ آیه سی و هفت #تفسیر | #تفسیر_قطره_ای #استاد_قرائتی ┄┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┄ ✓ ╭────๛- - - - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth │✨ @Nafaahat │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#نکات ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ چون آدم علیه‌السلام از غذایى که نباید بخورد، چشید و از آن همه نعمت و رفاه محروم شد، متوجّه اشتباه خود گردید. او در اثر پشیمانى و ندامت، کلماتى را از خداوند دریافت کرد و به وسیله‌ى آن کلمات، #توبه نمود. [۱] طبق آنچه از روایات شیعه و سنى استفاده مى‌شود، مراد از کلماتى که آدم به وسیله‌ى آن توبه نمود، #توسّل به بهترین خلق خدا یعنى حضرت محمّد و اهل‌بیت او علیه و علیهم السلام است. چنانکه در تفسیر درّالمنثور از ابن عباس نقل شده است که آدم براى پذیرش توبه‌اش، خداوند را به این نام‌ها قسم داد: «بحّق محمّد و علىّ و فاطمة و الحسن و الحسین» [۲] البتّه برخى معتقدند، مراد از کلمات، همان جمله‌اى است که در سوره‌ى اعراف آمده است: «ربّنا ظلمنا أنفسنا و ان لم تغفر لنا و ترحمنا لنکوننّ من الخاسرین» [۳] ← خدایا! ما به خود ستم کرده‌ایم و اگر تو ما را نیامرزى و مورد رحمت قرار ندهى، حتماً از زیانکاران خواهیم بود. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ۱) توبه، به معنى بازگشت است. اگر توبه را به خدا نسبت دهیم، به معنى بازگشت لطف و رحمت او بر بنده‌ى خلافکار و پشیمان است؛ «هو التوّاب» و اگر آنرا به بنده نسبت دهیم به معنى بازگشت انسان خطاکار به سوى خداوند است. «فتاب علیه» ۲) تفسیر درّالمنثور، ج۱، ص۶۰ ۳) اعراف، ۲۳ │ 💫 @ye_ayeh ╰๛───────

#پیام_ها ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ ۱- همچنان که توفیق توبه از خداست، باید چگونگى و راه توبه را نیز از خداوند دریافت کنیم. «من ربّه کلمات» ۲- قبول توبه و ارائه‌ى راه آن، از شئون تربیت و ربوبیّت اوست. «من ربّه» ۳- این همه لطف و قبول توبه، تنها کار خداست. «هو» ۴- اگر توبه واقعى باشد، خداوند آن را مى‌پذیرد. «هو التّواب» ۵- اگر توبه را شکستیم، باز هم خداوند توبه را مى‌پذیرد. «هو التوّاب» ۶- عذرپذیرى خداوند همراه با رحمت است، نه عتاب و سرزنش. «التّواب الرّحیم» │ 💫 @ye_ayeh ╰๛───────

#تفسیر_نمونه بازگشت آدم به سوى خدا ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ بعد از ماجراى وسوسه ابلیس و دستور خروج آدم(علیه السلام) از بهشت، آدم متوجه شد راستى به خویشتن ستم کرده، و از آن محیط آرام و پر نعمت، بر اثر فریب شیطان بیرون رانده شده، و در محیط پر زحمت و مشقّت‌بار زمین قرار خواهد گرفت، در اینجا آدم به فکر جبران خطاى خویش افتاد و با تمام جان و دل متوجه پروردگار شد، توجهى آمیخته با کوهى از ندامت و حسرت. لطف خدا نیز در این موقع به یارى او شتافت و چنان که قرآن در آیات فوق مى گوید: آدم از پروردگار خود کلماتى دریافت داشت، سخنانى مؤثر و دگرگون کننده، و با آن #توبه کرد و خدا نیز توبه او را پذیرفت (فَتَلَقّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِمات فَتابَ عَلَیْهِ). چرا که او تواب و رحیم است (إِنَّهُ هُوَ التَّوّابُ الرَّحیمُ). توبه _ در اصل به معنى _ بازگشت است، و در لسان قرآن به معنى بازگشت از گناه مى آید، این در صورتى است که به شخص گنهکار نسبت داده شود، ولى گاه این کلمه به خدا نسبت داده مى شود، در آنجا به معنى بازگشت به رحمت است، یعنى رحمتى را که به خاطر ارتکاب گناه، از بنده سلب کرده بود بعد از بازگشت او به خط اطاعت و بندگى به او باز گرداند، و به همین جهت در مورد خدا تعبیر به توّاب (بسیار بازگشت کننده به رحمت) مى شود. و به تعبیر دیگر توبه لفظى است مشترک، میان خدا و بندگان، هنگامى که بندگان به آن توصیف شوند مفهومش این است که به سوى خدا بازگشته اند؛ زیرا هر گنهکارى در حقیقت از پروردگارش فرار کرده، هنگامى که توبه مى کند به سوى او باز مى گردد. خداوند، نیز در حالت عصیان بندگان، گوئى از آنها روى گردان مى شود، هنگامى که خداوند به توبه توصیف مى شود، مفهومش این است که نظر لطف و رحمت و محبتش را به آنها باز مى گرداند.(۱) درست است که آدم(علیه السلام) در حقیقت کار حرامى انجام نداده بود، ولى همین ترک اولى نسبت به او عصیان محسوب مى شد، او به سرعت متوجه وضع خود شد و به سوى پروردگارش بازگشت. در این که منظور از کَلِمات چه بوده در پایان این بحث سخن خواهیم گفت. * * * به هر حال آنچه نمى بایست بشود ـ یا مى بایست بشود ـ شد، و با این که توبه آدم پذیرفته گردید، ولى اثر وضعى کار او که هبوط بود تغییر نیافت، و چنان که آیات فوق مى گوید: ما به آنها گفتیم: همگى (آدم و حوا) به زمین فرود آئید، هر گاه از جانب ما هدایتى براى شما آید کسانى که از آن پیروى کنند، نه ترسى دارند و نه اندوهگین خواهند شد (قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمیعاً فَإِمّا یَأْتِیَنَّکُمْ مِنِّی هُدىً فَمَنْ تَبِعَ هُدایَ فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ ). * * * ولى آنان که کافر شوند و آیات ما را تکذیب کنند براى همیشه در آتش دوزخ خواهند ماند (وَ الَّذینَ کَفَرُوا وَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا أُولئِکَ أَصْحابُ النّارِ هُمْ فیها خالِدُونَ). * * *