زیاد به خودت افتخار نکن که جوابتو ندادم.بخاطر این نیست که بلد نبودم،من تو ذهنم برعکس تو با جوابای منطقی با خاک یکسانت کردم

چه روزهایی که خودم به‌شدت ناراحت بودم ولی چون دیدم دوستام ناراحتن خودمو جمع‌و‌جور کردم و گفتم:هیس!ساکت باش زینب!الان وقت ناراحت شدن نیست،الان وقت ضعیف بودن نیست.قوی باش!الان باید دوستتو آروم کنی! و اینجوری بود که دیگه خودم مهم نبودم،حتی اگه میمردم!

مدتیه که یادم رفته همیشه لازم نیست خودمو قوی نشون بدم!

بغلم کن! همین الان! یه ثانیه دیگه هم دیره،من دارم از دست میرم!

اگه خوابیدم و فردا بیدار نشدم بدون با دیدن خیسی مژه‌هات فرو می‌ریختم!

کاشکی سه‌شنبه‌ها از تقویم حذف می‌شد!

_ چجوری انقدر خوب بقیه رو درک میکنی و براشون هرکاری میکنی؟ +فقط کارهایی که دلم می‌خواست آدمای دوروبرم در حقم انجام بدن و حرف‌هایی که نیاز داشتم ازشون بشنومو به بقیه میگم!

خودم خودمو بغل می‌کنم و اشک می‌ریزم

به روح آسیب دیده،یه پیکر زخم خورده،یه قلب ترک خورده چیزاییه که از اون زینب خوشحال قبلی مونده!

گیرم که اتاق آشفته‌امو مرتب کردم،خودمو چیکار کنم؟

همیشه حق با اون دختریه که با وجود کلی زخم لبخند میزنه و دستاش همیشه یخه و می‌لرزه!