مثل یک داده دورافتاده شده‌ام،میان همه و بی ربط به همه! مانند یک مداد سفید در جعبه مدادرنگی که در زندگی هیچکس نقشی ندارم!

گریه میکنم عزیزم،من برات خیلی گریه میکنم،اما چشام خشکه!

دعام کن بابا،برا دخترت دعا کن!چندوقتیه حالش خوب نیست!

با همه پیچیدگی شخصیتی و تودار بودن،آدما نبض زندگی منن،کسایی که برام از جونم باارزش ترن

جونم؟مگه چقدر می‌ارزه؟از هرچیزی تو این دنیا باارزش‌ترن.جونم که تو دسته اول فداشون!

دردشون به جونم!

این بچه زندگی منه! یکیشون قلب منه،یکیشون روح منه!:)

ولی دارم محبتشونو از خودم دریغ می‌کنم! خودمم نمیفهمم جدیدا دارم با زندگیم چه غلطی می‌کنم که همه رو پس می‌زنم و انقدر اذیتشون میکنم. دارم به اسم اینکه اونا عذاب نکشن بدترین بلاهارو سر خودم میارم.ابایی نیست! اگه اینجوری راحت‌تر و خوشحالترن که بهتر!مهم نیست خودم بمیرم!

"زینب به خودت بیا" اتفاقا به خودم اومدم بیدار شدم دیدم چقدر اضافی‌ام!

چندوقته ویرانم. کسی به دادم نمیرسه.اتفاقا خیلیا میخوان کمکم کنن ولی خودم نمیخوام نمیدونم چرا وجودم یه علامت سوال بزرگ شده!

آخرین کارم هم باهات تموم شد! دیگه باهات کاری ندارم. دلم خیلی برات تنگ میشه،مراقب خودت باش:)!