از همه فرار می‌کنم وقتی حالم بده،دلم می‌خواد انقدر برگردم عقب که دیگه هیچکسو نشناسم!

اینجا هم زیاد حرف می‌زنم مگه نه؟چقدر رومخ!

یه مشکلی برای یکیشون به وجود اومد مجبور شدم پاک کنم

تجمع شبانه تو نجف مجری می‌گفت اینجا حیدر حیدر نگی کجا می‌خوای بگی؟راست می‌گفت!

مگه چقدر مظلوم بودی که دنبال این باشیم شهید خطابت کنند؟:)

نمیدونم این حجم از گریه کردن فقط بخاطر اینکه دلم تنگ شده عادیه یا نه!

حال اینجایم،وسط بهم ریختگی و شلوغی این اتاق نه وسط میدان امام حسین منتظر ماشین حمل پیکر رهبر،نه در غم و مقبره شهید موسوی،نه در مشهد رواق دارلذکر،نه در گرمای طاقت فرسای عراق و خنکی حرم نجف،نه در کلاس درس کنار آدم هایی که وجودشان حس زندگی میدهد!

ذهنم اما بهم ریخته تر از کتابهای کف اتاق و چادر پخش شده روی سجاده است،خیلی آشفته تر!