تو زیبا بمان و بگذار با دیدنت هررهگذر ناامیدی لبخند بزند، رو به آسمان نگاه کند و زیر لب بگوید: هنوز هم عشق پیدا می‌شود.

در این باغچه که خارج از تصور و خیال آدمیزاد است، تنها چیزی که وجود دارد کشتار بی‌دلیل، اعدام های ساده، حتی ساده‌تر از در آمدن آفتاب و یا ریزش برگ است. بدین ترتیب اگر از احوالات ما خواسته باشی، خود بهتر می‌توانی حدس بزنی، گوش به رادیو و انتظار اینکه دیاگرام مرگ روی چه خط و چه رنگی در نوسان است.»

نزدیک تو می‌آیم، بوی بیابان می‌شنوم: به تو می‌رسم، تنها می‌شوم. کنار تو تنهاتر شدم. از تو تا اوج تو، زندگی من گسترده است. از من تا من، تو گسترده‌ای.

-

جدی جدی امشب بعد از یک ماه تازه چرخه طبیعت متوجه شد که باید هوا سرد و پاییزی بشه. و شد. دیش دیری دیرین دیش دیییش‌.

خواستم بنویسم که چنین و چنان نکن. به فلان آدم اعتماد نکن. شش دونگ حواستو بده به دور و بریات. از بیصار آدم‌ها بترس و فرار کن. اون کتاب و برا اونجور آدم بخون؛ یهو دیدم مولانا خودش تمام این پراکندگیِ حرف‌های منو تو ی بیت جمع کرد: هرکسی را همدم غم و تنهایی مدان سایه هم راه تو می‌آید ولی همراه نیست‌. آره دیگه آدمیزاد. با خودت تکرار کن، اینقدر بنویس تا یادت بمونه و عمل کنی بهش؛ هرکسی را همدم غم و تنهایی مدان سایه هم راه تو می‌آید ولی همراه نیست‌. هرکسی را همدم غم و.. هرکسی را همدمِ...ⁿ.

نمی‌دونم چرا امشب همش این جملهٔ عربی عظیم و ترسناک اومد‌ تو ذهنم: أَفَهِمت‌َ یا فُلان اِبنِ فُلان. و خب آره دیگه. حواسمون باشه دیگه نوبت ماهم می‌رسه. نه؟

وقتِ آب دادن به گل‌های رو میز،مرتب کردن و گردگیری کردن قفسه‌های کتابخونه،جارو کشیدن اتاق،وقت خیالبافیِ گوشه ذهنت به جآنانت،و راه رفتن تو خیابون ولیعصر و تماشا کردن لبخند‌های مردم؛شاید به کارِت بیاد،نه؟!