امروز ۰۵/۵/۵ رُندترین روز سال است.
خیلی‌ها تلاش می‌کنند در چنین روزی، کاری انجام دهند که به خاطره‌ای شیرین و ماندگار تبدیل شود.
من هم می‌خواهم حدیث شماره ۵۵۵ از کتاب «تصنیف غررالحکم» را به شما هدیه🎁 دهم، حدیثی کوتاه، اما سرنوشت‌ساز.
امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمودند:
👈اِنَّ رَأْيَكَ لا يَتَّسِعُ لِكُلِّ شَيْءٍ، فَفَرِّغْهُ لِلْمُهِمِّ
«فکر تو گنجایش همه چیز را ندارد؛ پس آن را برای آنچه مهم‌تر است، فارغ گردان.»
اینکه چه باید #خواند، چه باید #آموخت، چه باید #دید، چه باید #شنید و حتی به چه چیزی #اندیشید، از مهم‌ترین تصمیم‌های زندگی است؛ زیرا ارزشمندترین سرمایه‌ی انسان، «««توجه»»» اوست و این سرمایه، محدود است.
ذهن انسان ظرفیت پرداختن به همه چیز را ندارد. هر مطلبی که وارد ذهن می‌شود، بخشی از توجه و تمرکز ما را اشغال می‌کند. بنابراین، موفق‌ترین انسان‌ها کسانی نیستند که بیشترین اطلاعات را دارند؛ بلکه کسانی هستند که بهترین انتخاب را داشته‌اند.
امیرالمؤمنین همچنین در خطبه متقین نهج‌البلاغه می‌فرمایند:
وَقَفُوا أَسْمَاعَهُمْ عَلَى الْعِلْمِ النَّافِعِ لَهُمْ
«گوش‌های خود را وقف شنیدن دانشی کرده‌اند که برایشان سودمند است.»
متقین، هر سخنی را نمی‌شنوند. آنان هدف و #اولویت‌های خود را می‌شناسند و آگاهانه انتخاب می‌کنند چه چیزی را وارد ذهنشان کنند.
امروز که هزاران خبر، فیلم، کانال و صفحه برای ربودن توجه ما رقابت می‌کنند، یکی از مهم‌ترین مهارت‌های زندگی، نه گفتن به مطالب کم‌اهمیت است.
پس پیش از آنکه چیزی را بخوانیم، ببینیم یا بشنویم، از خود بپرسیم: آیا این مطلب، مرا به خدا، رشد علمی و زندگی بهتر نزدیک می‌کند؟
ذهن، انبار اطلاعات نیست؛ باغی است که باید بهترین بذرها در آن کاشته شود. اگر آن را با اطلاعات بی‌فایده پر کنیم، دیگر جایی برای حکمت و دانشی که مسیر زندگی را تغییر می‌دهد، باقی نخواهد ماند.
والحمدلله
✍ محمد کاظمی‌نیا
✅ اینجا #حرف_حساب بخوانید؛ (برش‌های ناب از کتاب‌هایی که خوانده و سخنرانی‌هایی که شنیده‌ایم)
https://eitaa.com/joinchat/1217855490C4fc824863f
«ارزشی» یا «بی‌ارزشی»؟
اغراق نیست اگر بگوییم صد برابرِ نقشه‌ای که اهریمن برای ایران داشت، نه در سوریه، نه در لیبی، نه در افغانستان، نه در عراق و نه در هیچ کشور دیگری نداشت.
و اغراق نیست اگر بگوییم هرکدام از کشورهای جهان، اگر فقط با یک‌دهمِ جنگ‌ها، فشارها، تحریم‌ها، بحران‌ها و مصیبت‌هایی که در سال‌های اخیر بر سر ایران آوار شده روبه‌رو می‌شدند، از هم فرو می‌پاشیدند.
اما ایران ماند. ایستاد و دوام آورد.
و این ماندن و ایستادن، بی‌هزینه نبوده است. پشت این مقاومت، ازجان‌گذشتگی و فداکاری شاید نهابت بیست درصد از جامعه ایران ایستاده است. بیست درصدی که بسیاری از آنان از طبقات پایین اقتصادی جامعه‌اند، اما بیش از هرکس قدر امنیت و استقلال را می‌دانند و بیش از هرکس معنای وطن را می‌فهمند و وطن برایشان واژه‌ای مقدس است.
شهید و جانبازِ وطن از میان همین‌ها برخاسته است. آنکه سینه‌اش را سپر می‌کند تا وطن بماند، از همین جماعت است. آنکه در برابر دشمن استوار می‌ایستد و عقب نمی‌نشیند، از همین جماعت است.
همین بیست درصدند که عمدتاً در جنگل‌های شمال درخت آتش نمی‌زنند. در پارک‌ها بساط ساز و عربده بر پا نمی‌کنند. در اماکن عمومی برای دیگران مزاحمت ایجاد نمی‌کنند. در دعواهای خیابانی، حرمت کلام را نگه می‌دارند و اهل عربده و توهین‌های رکیک نیستند. در حوزه شغلی اهل تقلب، دزدی، کم‌فروشی و کلاه‌برداری نیستند. در کوچه و خیابان و رانندگی برای زنان مزاحمت ایجاد نمی‌کنند. و عمدتاً اهل دلالی ارز و سودجویی از آشفتگی اقتصادی کشور نیستند.
عموما در مصرف منابع ملی صرفه‌جو هستند. به فرزندانشان قناعت، ادب و احترام به بزرگ‌تر را یاد می‌دهند و اگر همسایه‌شان باشیم، معمولاً چیزی جز آرامش و احترام از آنها نخواهیم دید.
و اگر قرار باشد بزرگ‌ترین «مزاحمت» این جماعت برای دیگران را نام ببریم (مزاحمتی که به‌خاطرش بارها و بارها مورد توهین قرار می‌گیرند) چیزی نیست جز حضور در تجمعات و راهپیمایی‌هایی که آن هم نه برای منفت شخصی بلکه برای دفاع از وطن و حفظ امنیت کشور است.
این جماعت، دست‌کم از منظر بسیاری از رفتارهای اجتماعی، یک سر و گردن بالاتر از میانگین جامعه است اما عده‌ای با ادبیاتی چاله‌میدانی و تحقیرآمیز، آنان را «بی‌فرهنگ»، «امل» و عقب‌مانده می‌خوانند و برای تمسخر، برچسب «ارزشی» بر پیشانی‌شان می‌زند.
اما بحران این جماعت در آن جاست که هنوز نفهمیده‌اند که «ارزشی» بودن، با همه انتقاداتی که ممکن است به آنان وارد شود، هزار بار بهتر از «بی‌ارزش بودن» است.
@kharmagaas
آنچه قسمت تو نيست
هزاران بار نااميدت ميكند
تا بالاخره بفهمى كه بايد رهايش كنى.
(کتاب کیمیاگر)
میزان تنهایی یک انسان، اغلب نسبت مستقیمی با امتناع او از پذیرش ابتذال جمعی دارد. تنهایی، بهایی است که ذهن‌های اصیل برای تسلیم نشدن در برابر توهمات پذیرفته‌شده در جامعه می‌پردازند.