کاش آنقدر ضدحال نزنن...

و تمام شد؛

خنده هامون...

گریه هامون...

زخم هامون...

و دیگر جوان نمیشویم

طهماسبی عزیز. خنده های مان گریه های مان به سختی نفس کشیدنمان به سختی زندگی کردنمان آزمون های که به سختی دادیم پرسش های که با استرس گذروندیم معلم ها و توهین هاشون معلم ها و مهربونی هاشون پروژکتور هایی که خاموش میکردیم و زنگ های که میپیچوندیم مرآت ها و تست های بی شمارش جامع ها و اثبات عقده ای بودن معلم ها اذان های یهویی گوشی ای که سر کلاس روشن بود و کدوحلوایی ها و خنده های بعدش صبحگاه ها و خانم های نهمممم قایق گوشه ی تخته که با نگاه های خیره ی بچه ها به اقیانوس افکارشون سفر میکرد حالت های حمله ی پروژکتور و ..... همه رو دیدی همه تمام شد همه-

Last day-

آهنگی که نیومده ترکوند🛐