؛

* و هر چیزی جز فراق ناچیز است . -بابا علی..

* عاشقانت می‌فروشند عیش را ، غم می‌خرند ..

؛ از قشنگ ترین روزا..

؛ شاید نصیب من از عشق، ذره ذره آب شدن در هوای ِ دلتنگیست..

* اگه رنج راهو نپذیری، هزاران کیلومتر هم که بری جایی نمیرسی :(

* از پنجره به پیاده‌رویِ مملو از جمعیّت نگاه کرد. گفت: می‌بینی؟ لباس‌هایی هستند که راه می‌روند، دروغ می‌گویند، عاشق می‌شوند، می‌میرند... کمتر لباسی آن بیرون است که درونش "انسان" وجود داشته باشد. به‌ راستی که این دنیا یک رختکنِ بزرگ است!

* شبِ تاریک و بیمِ موج و گِردابی چنین هایل کجا دانند حالِ ما سبک‌بارانِ ساحل‌ها؟

* چمدان بسته ای ُ برگ های نارنجی را با خود میبری ؟! مسافر عزیز من .. ما غم های بی کران را به دست غروب های حزناکت می‌سپاریم، بغض های ِ عظیم را به دستانِ باد سردت میسپاریمُ، در نبودت به جایِ برگ های نارنجی، نا امیدی هایمان را به لگد رهگذران می‌سپاریم . و اما شما مانند همه ی مسافران، پندی دارید آن هم اینکه: روئیدنُ سبز بودن، دائمی نیست.. خزان هم می آید، درست در همان لحظه که گمان میکنی، سبز بودن جاودان است . سبز می‌شوی و با سختی های بی کران رشد میکنی ُ ناگهان بی خبر، زرد می‌شوی و زیر پا میوفتی.. اما نگران نباشید، دوباره سبز میشوید، در بهار ُ تابستان بعدی، درست در همان زمان که باید.. و اما من؛ از شما پاییز عزیز، بابت ِ خاطرات زیبا که به ما هدیه کردید سپاسگزارم🤍. -دوستدار شما، زد میم.. #زد_میم_نوشت