دیگر مطمئنم که اهل زمین مرا از دیوانگان می‌خوانند. می‌گویند عاشق خالقی هستی که نمی‌بینی و انتظار کسی را می‌کشی که نمی‌دانی اصلا می‌آید یا نه! می‌گویند هیچ کدام‌‍تان صدای لرزانم را نمی‌شنوید و اشک‌هایم روانم را نمی‌بینید؛ دیگران می‌گویند قرار نیست بیایی و دست مرا بگیری. می‌دانم دروغ است. من ناجی بزرگ‌تر و والامقام‌تری از آن شبه‌انسان‌ها دارم. ای عزیزترین، ما را از نعمت ظهور محروم نگه ندار. پناهم بده و مرا از شیاطین انس و جنِ این عالم آخرالزمانی، حفظ کن.

پیداش کردم. (🐱🧡)

«نوشته‌ها دیگر رنگ و بوی گذشته مرا نمی‌دهند؛ » غریبی می‌کنم در میان کلمات خودم. این سرزمینِ من است؟ چگونه چنین آواره‌ای را درونم جای داده‌ام؟ اجساد در سراسر این سرزمین جای خوش کرده‌اند و همگی چهره‌هایشان آشناست؛ آشنایانی از گذشته که گهگداری زخمِ حضورشان درد می‌کند. جای دستان‌شان دور قلب این سرزمین مانده و سوزانده است. اما چرا این سرزمین همچنان از درون ویرانه‌ایست غم‌زده؟ چرا صاحبش به داد درد دلش نرسیده و خود به تیمارش مشغول نشده؟ مردمانی که بعدها به این سرزمین راه دادی، در این آواره چگونه زندگی کنند؟ نمی‌گویی می‌روند و جسدی از خاطرات برایت می‌گذارند؟ آیا تو چنین سرنوشتی را بار دیگر می‌پسندی؟ دیگر نفس‌های آخر کودکی عقلت است. تو می‌دانی چه اشتباه و چه درست است. پس چرا نه؟ آیا جز ترس دلیل دیگری داری؟ تو می‌دانی اگر بخواهی می‌شود، لیک چه شد که هرگز نخواستی... 　💌𓂃 #حرف‌دل ✦

بر خون کودکان دبستانی می‌خواهید رقص انقلاب خود را سر دهید؟ شما از حیوانات هم پست‌ترید. حداقل در میان حیوانات، هم‌نوعان هزاران بار از متجاوزان به قلمرو باارزش‌تر هستند...

میشه دروغ باشه؟

إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ . 🖤🕊️

اَللهم اِنّا لانَعلَمُ مِنهُم اِلّا خیراً .

ناجی اشک‌هایتان را آن روز دیدند. این‌بار شهدا را از اول مجلس چیدند.