«نوشته‌ها دیگر رنگ و بوی گذشته مرا نمی‌دهند؛ » غریبی می‌کنم در میان کلمات خودم. این سرزمینِ من است؟ چگونه چنین آواره‌ای را درونم جای داده‌ام؟ اجساد در سراسر این سرزمین جای خوش کرده‌اند و همگی چهره‌هایشان آشناست؛ آشنایانی از گذشته که گهگداری زخمِ حضورشان درد می‌کند. جای دستان‌شان دور قلب این سرزمین مانده و سوزانده است. اما چرا این سرزمین همچنان از درون ویرانه‌ایست غم‌زده؟ چرا صاحبش به داد درد دلش نرسیده و خود به تیمارش مشغول نشده؟ مردمانی که بعدها به این سرزمین راه دادی، در این آواره چگونه زندگی کنند؟ نمی‌گویی می‌روند و جسدی از خاطرات برایت می‌گذارند؟ آیا تو چنین سرنوشتی را بار دیگر می‌پسندی؟ دیگر نفس‌های آخر کودکی عقلت است. تو می‌دانی چه اشتباه و چه درست است. پس چرا نه؟ آیا جز ترس دلیل دیگری داری؟ تو می‌دانی اگر بخواهی می‌شود، لیک چه شد که هرگز نخواستی... 　💌𓂃 #حرف‌دل ✦

بر خون کودکان دبستانی می‌خواهید رقص انقلاب خود را سر دهید؟ شما از حیوانات هم پست‌ترید. حداقل در میان حیوانات، هم‌نوعان هزاران بار از متجاوزان به قلمرو باارزش‌تر هستند...

میشه دروغ باشه؟

إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ . 🖤🕊️

اَللهم اِنّا لانَعلَمُ مِنهُم اِلّا خیراً .

ناجی اشک‌هایتان را آن روز دیدند. این‌بار شهدا را از اول مجلس چیدند.

به همهٔ عالم در سراسر تاریخ خبر داده بودند: پرچم سیاه خراسانی روزی بر می‌خیزد و خبر نزدیکی ظهور منجی را به شما می‌دهد. مشکی به تن تک تک لشکریان خراسانی کردید، به خاطر داشته باشید که همین پرچم جهادمان است. ‌　·🌑‌– ‌ ‌زین‍ ـَب