بر خون کودکان دبستانی میخواهید رقص انقلاب خود را سر دهید؟ شما از حیوانات هم پستترید. حداقل در میان حیوانات، همنوعان هزاران بار از متجاوزان به قلمرو باارزشتر هستند...
ڪُلبـهٔ جَنـگلے .
اَللهم اِنّا لانَعلَمُ مِنهُم اِلّا خیراً .
اَللهم اِنّا لانَعلَمُ مِنهُم اِلّا خیراً .
ناجی اشکهایتان را آن روز دیدند.
اینبار شهدا را از اول مجلس چیدند.
به همهٔ عالم در سراسر تاریخ خبر داده بودند: پرچم سیاه خراسانی روزی بر میخیزد و خبر نزدیکی ظهور منجی را به شما میدهد. مشکی به تن تک تک لشکریان خراسانی کردید، به خاطر داشته باشید که همین پرچم جهادمان است.
·🌑– زین ـَب
« نامه شماره ۰۰۲ »
برای رخشان نقاشِ ۶۰ ؛
بزرگی گفته بود دوستی که تو را به یاد خداوند بیاندازد، بینظیر است.
میدانی این جادهٔ اهل حق بسیار سادهست. انگار چیزی در وجود من تنیده شده تا به من راه درست را نشان دهد. چنان راحت میتوان حق را از باطل شست که گهگداری انتخابش فقط سخت است. گاهی هم نه؛ کسی بود که چند وقت از خلقت آدمی نگذشته بود که عهد بست بر سر راه حق بنشیند و ما را به بیراهه ببرد.
تجربه بسیار دارد. به هر حال آن همه سال زندگی و تجربه داشتن او، برای افسونگری بر انسان سادهای چون من، به سادگی کارساز است. من کمی بیشتر از یک دهه از حق وجود داشتنم میگذرد، او که فقط شش هزار سال مشغول عبادت خالقش بوده.
تو اما آن طرف جاده نشسته بودی و شمعی را برای راه خودت در دست داشتی. چنان میدرخشیدی که به خاطر آوردم حالا شمع من به کورسویی بیشتر میماند. درخشش تو مرا به جاده رساند.
دوری تو مرا درد دلتنگی حقیقی آموخت. چنان باور داشتم دلتنگی درد غیرواقعی و عجیبیست که وقتی با تو رو به رو شدم به این نتیجه رسیدم که نه، اصلا چنین نیست. صادقانه از درد دوری تو میگویم، ای هنر خداوند بر زمین. به من آموختی باید با همین پاکی، عاشق غایب عزیزمان باشم و از دوریاش اشک بریزم.
شکرگزار تک تک لحظات رفاقت با تو؛
غریب محررِ ۶۹ .