یامن اسمهُ دوا .

زخم‌هایم درد می‌کند ، درمانش بوسه‌ی ِتوست ..

هرگز به تو دستم نرسد ، ماه‌بلندم :)) . .

تشبیه کردنت به ماه از اون تشبیه‌هاست که آدم بعدش مکث می‌کنه نه به‌خاطر قشنگیش، به‌خاطر این‌که می‌فهمه ماه هم بعضی شب‌ها کم میاره جلوت.تو مثل ماهی، ولی نه اون ماهِ دور و سردِ آسمون.از اون ماه‌هایی که وقتی نگاهش می‌کنی، دلت آروم می‌شه،از اونایی که شب رو قابل‌تحمل می‌کنن،که تاریکی رو معنی‌دار می‌کنن نه ترسناک.ماه فقط می‌درخشه،تو اما روشن می‌کنی. ماه از دور قشنگه،تو از نزدیک امنی.بعضی وقتا فکر می‌کنم ماه هم ازت الهام گرفته ، هر شب کامل و ناقص می‌شه تا شبیه حال و هوات باشه.ساکت ، آروم، اما پر از حرف‌هایی که فقط دل می‌فهمه . تشبیه کردنت به ماه؟ کم‌لطفیه چون ماه فقط یه آسمون داره ، اما تو توی دل ِ من جا شدی .

شب که میاد دل هم یهویی میگیره .

شده دلتنگ شوی چاره نیابی جز اشک؟ من به این چاره‌ی بیچاره دچارم هرشب ..

آسمانِ شب، ماهِ تابان را قاب کرده است.. ماه، تمامِ دلتنگی‌های زمین را در سکوتی نقره‌ای می‌پیچد و به آغوش تاریکی می‌سپارد.. نمیدانم فاصله‌ی من تا ماه چقدر است، یا فاصله‌ی ماه تا آن ستاره‌ی تنها. فقط می‌دانم که گاه عکسِ آسمان، تنها یادگاری می‌ماند از نوری که هرگز به زمین نرسید و دلتنگی‌ای که هرگز تمام نمی‌شود…

أَنا هارب من كل شيء نحو حبك . . .

من فقط مینویسم و مینویسم و مینویسم ✍🏻 . تا شاید یه روزی ، این نوشته‌هارو بخونی و از خوندش لذت ببری ..