eitaa logo
اتـاق‌شــماره‌صـفر👣🫆
700 دنبال‌کننده
5 عکس
0 ویدیو
0 فایل
𓆩 دُنـیـایِ راز و جُـنـایـت 𓆪 هَـر داسـتـان یِـک رازه هَـر شَـخـصـیـت یِـک مظـنـون و هَـر حَـقـیـقـت پُـشـتِ پَـرده‌ای از دُروغ پِـنـهـانـه. کپی؟ ایـن قَـلـم، صـاحِـب داره خـدمات؟!https://eitaa.com/khadamat_khooni ⌁ رُمـان|جنـایـی|مـعـمـایـی|رازآلـود
مشاهده در ایتا
دانلود
# رمان جنایی و ترسناک | «اتاقی که وجود نداشت» ژانر: ترسناک • معمایی • روان‌شناختی • هیجانی اول | خانه‌ای با هفت پنجره ساعت ۳ بامداد بود باران شدیدی می‌بارید و تمام خیابان‌های شهر در سکوت فرو رفته بودند رها، پاکت سیاهی را که چند دقیقه پیش پشت در خانه پیدا کرده بود، باز کرد داخل پاکت فقط یک عکس قدیمی بود عکس یک خانه بزرگ و متروکه با هفت پنجره پشت عکس با خطی لرزان نوشته شده بود «اگر هنوز می‌خواهی بدانی مادرت کجا رفت، امشب به این خانه بیا. اما به هیچ‌کس اعتماد نکن. حتی به خودت رها چند بار جمله را خواند مادرش دقیقاً هفده سال پیش ناپدید شده بود. هیچ‌وقت جسدی پیدا نشد و پلیس پرونده را مختومه اعلام کرده بود اما چیزی که بیشتر از همه ترسناک بود امضای پایین عکس بود امضای مادرش یک ساعت بعد، رها مقابل همان خانه ایستاده بود. خانه‌ای قدیمی با دیوارهای سیاه، پنجره‌های شکسته و دری که انگار سال‌ها کسی لمسش نکرده بود درست قبل از اینکه وارد شود، صدای زنگ تلفنش بلند شد شماره ناشناس بود تماس را جواب داد صدای زنی آرام گفت: «رها... برنگرد.» رها خشکش زد. صدای زن دوباره گفت: «من مادرت هستم.» اشک در چشمان رها جمع شد. «مامان؟ تو کجایی؟» چند ثانیه سکوت. بعد زن با صدایی لرزان گفت: «من داخل خونه‌ام ولی اگه وارد بشی، اون متوجه می‌شه که برگشتی.» ناگهان تماس قطع شد همان لحظه در خانه با صدای بلندی باز شد. رها به تاریکی داخل خیره شد روی دیوار ورودی با رنگ قرمز نوشته شده بود: «بالاخره برگشتی، دختر هفتم.» اما رها تنها فرزند خانواده بود. یا حداقل تمام عمرش این‌طور فکر می‌کرد.
نظرتونو توی ناشناس بگید
پارت دوم | صدای پشت دیوار رها وارد خانه شد. بوی نم و چوب پوسیده فضای راهرو را پر کرده بود. روی دیوار هفت قاب عکس آویزان بود. در هر عکس، دختری شبیه رها دیده می‌شد. فقط سن و لباس‌هایشان فرق داشت. زیر آخرین عکس نوشته شده بود: «رها، ۱۴۰۵» رها با وحشت عقب رفت. این عکس تازه بود. لباس همان روزش را پوشیده بود. چطور ممکن بود کسی از او عکس گرفته باشد؟ صدای قدم‌هایی از طبقه بالا شنیده شد. آرام، منظم و نزدیک. رها به سمت پله‌ها رفت. در انتهای راهرو دری نیمه‌باز وجود داشت. روی آن نوشته شده بود: اتاق شماره ۷. در را هل داد. اتاق خالی بود، به‌جز یک ضبط صوت قدیمی و یک عروسک که روی صندلی نشسته بود. رها دکمه پخش را زد. صدای مادرش پخش شد: «اگر این صدا رو می‌شنوی، یعنی اونا دوباره شروع کردن. رها، تو باید بدونی که من هیچ‌وقت تو رو ترک نکردم. من فقط سعی کردم ازت محافظت کنم.» ناگهان صدای دیگری از ضبط بلند شد. صدای یک دختر کوچک «مامان... اون پشت دیواره.» رها ضبط را رها کرد. صدای دختر دوباره تکرار شد. «رها... من هنوز اینجام.» رها به سمت دیوار برگشت سه ضربه آرام از پشت آن شنیده شد. تق... تق... تق... او دستش را روی دیوار گذاشت. صدای همان دختر گفت «بالاخره اومدی سراغ من.» در همان لحظه چراغ‌ها خاموش شدند. و وقتی دوباره روشن شدند، عروسک روی صندلی دیگر آنجا نبود.
میخوام به ناشناس هاتون جواب بدمم
+خیلی چنلتتت عالیههه من عاشقشم میشینم یکی یکی پارت هارو میخونم و خیلی هیجان انگیزه یه عروس هلندیم دارم با اون میشینیم تو چنلت -عیجونممممم قربونت بشممم بمونیی برامممم✨🥹
چرا از رمانای من اصکی میری؟؟؟؟؟؟ جانم؟! من از تو اصکی برم؟ اصن تو کی هستی؟ حالا خودت داری اصکی میری چرت و پرت نگو😂👍
اگه به اینجور داستانا علاقه مندین Dexter رو ببینید ینییی ببین شاااههههکاااررررررر🛐🛐🛐🛐 موافقمممم😌👍
کانالتون عالیه قربونت بشمممممممم✨
پارت سوم صدای پشت دیوار رها با عجله از اتاق بیرون رفت. روی میز راهرو دفترچه‌ای پیدا کرد. صفحه اول با حروف درشت نوشته شده بود: «پرونده دختران گمشده» داخل دفترچه هفت اسم وجود داشت. 1\. نازنین 2\. سارا 3\. مهسا 4\. یلدا 5\. ترانه 6\. آوا 7\. رها کنار اسم شش دختر اول تاریخ ناپدید شدن نوشته شده بود. اما مقابل اسم رها فقط یک جمله وجود داشت: «هنوز نوبتش نرسیده.» رها صفحات را ورق زد. عکس دخترها داخل دفترچه بود. همه آن‌ها شباهت عجیبی به یکدیگر داشتند. ناگهان صدای تلفن خانه بلند شد. رها گوشی را برداشت. صدای مردی گفت: «دفترچه رو پیدا کردی؟» رها پرسید: «شما کی هستید؟» مرد گفت: «کسی که هفده ساله داره دنبال تو می‌گرده.» «منظورتون چیه؟» «مادرت حقیقت رو بهت نگفته. تو هفتمین دختری نیستی که این خونه انتخاب کرده.» رها نفسش بند آمد. «پس کی هستم؟» مرد چند ثانیه سکوت کرد. بعد گفت: «تو تنها دختری هستی که از این خونه بیرون رفته و زنده مونده.» تماس قطع شد. رها به دفترچه نگاه کرد. زیر آخرین صفحه، یک عکس کوچک چسبانده شده بود. عکس خودش. اما این بار در آغوش زنی که هرگز ندیده بود. پشت عکس نوشته شده بود: «مادر واقعی رها.»