پارت دوم | صدای پشت دیوار
رها وارد خانه شد.
بوی نم و چوب پوسیده فضای راهرو را پر کرده بود.
روی دیوار هفت قاب عکس آویزان بود. در هر عکس، دختری شبیه رها دیده میشد.
فقط سن و لباسهایشان فرق داشت.
زیر آخرین عکس نوشته شده بود:
«رها، ۱۴۰۵»
رها با وحشت عقب رفت.
این عکس تازه بود.
لباس همان روزش را پوشیده بود.
چطور ممکن بود کسی از او عکس گرفته باشد؟
صدای قدمهایی از طبقه بالا شنیده شد.
آرام، منظم و نزدیک.
رها به سمت پلهها رفت. در انتهای راهرو دری نیمهباز وجود داشت.
روی آن نوشته شده بود:
اتاق شماره ۷.
در را هل داد.
اتاق خالی بود، بهجز یک ضبط صوت قدیمی و یک عروسک که روی صندلی نشسته بود.
رها دکمه پخش را زد.
صدای مادرش پخش شد:
«اگر این صدا رو میشنوی، یعنی اونا دوباره شروع کردن. رها، تو باید بدونی که من هیچوقت تو رو ترک نکردم. من فقط سعی کردم ازت محافظت کنم.»
ناگهان صدای دیگری از ضبط بلند شد.
صدای یک دختر کوچک
«مامان... اون پشت دیواره.»
رها ضبط را رها کرد.
صدای دختر دوباره تکرار شد.
«رها... من هنوز اینجام.»
رها به سمت دیوار برگشت
سه ضربه آرام از پشت آن شنیده شد.
تق... تق... تق...
او دستش را روی دیوار گذاشت.
صدای همان دختر گفت
«بالاخره اومدی سراغ من.»
در همان لحظه چراغها خاموش شدند.
و وقتی دوباره روشن شدند، عروسک روی صندلی دیگر آنجا نبود.
+خیلی چنلتتت عالیههه من عاشقشم میشینم یکی یکی پارت هارو میخونم و خیلی هیجان انگیزه یه عروس هلندیم دارم با اون میشینیم تو چنلت
-عیجونممممم قربونت بشممم
بمونیی برامممم✨🥹
چرا از رمانای من اصکی میری؟؟؟؟؟؟
جانم؟!
من از تو اصکی برم؟
اصن تو کی هستی؟
حالا خودت داری اصکی میری چرت و پرت نگو😂👍
اگه به اینجور داستانا علاقه مندین Dexter رو ببینید
ینییی ببین شاااههههکاااررررررر🛐🛐🛐🛐
موافقمممم😌👍
پارت سوم صدای پشت دیوار
رها با عجله از اتاق بیرون رفت.
روی میز راهرو دفترچهای پیدا کرد.
صفحه اول با حروف درشت نوشته شده بود:
«پرونده دختران گمشده»
داخل دفترچه هفت اسم وجود داشت.
1\. نازنین
2\. سارا
3\. مهسا
4\. یلدا
5\. ترانه
6\. آوا
7\. رها
کنار اسم شش دختر اول تاریخ ناپدید شدن نوشته شده بود.
اما مقابل اسم رها فقط یک جمله وجود داشت:
«هنوز نوبتش نرسیده.»
رها صفحات را ورق زد.
عکس دخترها داخل دفترچه بود.
همه آنها شباهت عجیبی به یکدیگر داشتند.
ناگهان صدای تلفن خانه بلند شد.
رها گوشی را برداشت.
صدای مردی گفت:
«دفترچه رو پیدا کردی؟»
رها پرسید:
«شما کی هستید؟»
مرد گفت:
«کسی که هفده ساله داره دنبال تو میگرده.»
«منظورتون چیه؟»
«مادرت حقیقت رو بهت نگفته. تو هفتمین دختری نیستی که این خونه انتخاب کرده.»
رها نفسش بند آمد.
«پس کی هستم؟»
مرد چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«تو تنها دختری هستی که از این خونه بیرون رفته و زنده مونده.»
تماس قطع شد.
رها به دفترچه نگاه کرد.
زیر آخرین صفحه، یک عکس کوچک چسبانده شده بود.
عکس خودش.
اما این بار در آغوش زنی که هرگز ندیده بود.
پشت عکس نوشته شده بود:
«مادر واقعی رها.»