وجود ِتو از من ، مني دیگر متولد مي‌کند ؛

گاهی دلم می‌خواد جهان رو از چشم‌های تو ببینم، وقتی‌که به برگی نگاه می‌کنی، وقتی‌که لبخند یهوییت صورتت‌ رو رنگین‌تر می‌کنه حتی وقتی‌که اسمم رو صدا می‌زنی ، حتی اینطوری بگم دلم‌ می‌خواد همه‌ی‌‌ لحظه‌های خوب ِدنیا از اونایی باشن که آخرش، کنار ِتو تموم میشن، تو لبخند ِرنگی ِاین روزهای خاکستری منی ( :

_

آمدی ، وَه که چه مشتاق و پریشان بودم ؛

حتي اگر روزي نباشم ، از خاک ِمن گلي خواهد رویید؛ که تمامش بوی تو را مي‌دهد . .

_

چه خوش‌است راز گفتن، به حریفِ نکته‌سنجی ؛ که سخن نگفته‌باشی، به سخن رسیده‌باشد ( :

جهانم به‌روی تو تازه‌ست و جانم به روي تو زنده . .

00 : 00 "

در چشمانت دوبار زاده شدم ؛

و اگر صبر کردن ، حاصلش ‹ تو › باشد ؛ من در این دنیا که هیچ ، در تمام ِجهان‌هاي پس از اینجا ، براي داشتن ِتو صبر مي‌کنم.

_