از آدمای خوش‌رو خیلی خوشم میاد، آدمایی که همیشه لبخند میزنن، هیچوقت به صورت کسی زل نمیزنن، با ادبن، همیشه عطر میزنن، هیچوقت به کسی حس بدی نمیدن، حال بدشون رو سر کسی خالی نمیکنن.

آدمایی که واسشون مهمه تو جمع تک نیوفتی و به حرف میگیرنت، راجع به ظاهرت یه تعریف کوچولو میکنن، خوراکی مورد علاقت رو میدونن، وقتی چشم تو چشم میشی باهاشون بهت لبخند میزنن، وقتی دوتایی از خیابون رد میشید حواسشون بهت هست، هیچوقت توی راه رفتن جلو نمی‌افتن با تو قدم میزنن، آدمایی که شوخی های زننده نمیکنن، وقتی کنارشونی سرشونو نمیکنن تو گوشیشون، وقتی درمورد مشکلاتت حرف میزنی سعی نمیکنن بگن که اونا بدبخت ترن، رنگ مورد علاقت رو میپرسن، درمورد علایقشون حرف میزنن، وقتی بغلت میکنن فشارت میدن.

آدمایی که تو جمع های سه نفره بین هیچکس فرق نمیذارن و براشون مهمه که احساس تنهایی نکنی، تو جمع فقط با یک نفر نمیخندن، فقط با یک نفر حرف نمیزنن، نظرت رو درمورد لباسی که میخوان بخرن میپرسن، درمورد مدل موهاشون، به تو احساس مهم بودن میدن، احساس دیده شدن، احساس اینکه براشون ارزشمندی، برای توجه لازم نیست بهترین و شکیل ترین هدیه دنیا رو بخری براشون. همین که احساس کنن تو واقعا مشتاق هستی برای ارتباط داشتن باهاشون کافیه.

آدمایی که بابت تاخیر توی جواب دادن معذرت خواهی میکنن، آدمایی که مسئولیت اشتباهشون رو میپذیرن، آدمایی که از معذرت خواهی نمیترسن چون اون ارتباط براشون خیلی خیلی ارزشمند تر از غرورشونه، آدمایی که نمیترسن بگن من اشتباه کردم، آدمایی که بهت تلفن میکنن، آدمایی که برنامه ریزی میکنن واسه بیرون رفتن با تو.

دوست داشتن آدما رو بلد بشید