نگویم از منِ بی‌دل به سهو کردی یاد که در حسابِ خرد نیست سهو بر قَلَمَت

مرا ذلیل مگردان به شکرِ این نعمت که داشت دولتِ سرمد عزیز و محترمت

بیا که با سرِ زلفت قرار خواهم کرد که گر سَرَم برود برندارم از قدمت

ز حالِ ما دلت آگه شود مگر وقتی که لاله بردمد از خاکِ کشتگانِ غمت

روانِ تشنهٔ ما را به جرعه‌ای دریاب چو می‌دهند زُلالِ خِضِر ز جامِ جَمَت

همیشه وقتِ تو ای عیسیِ صبا خوش باد که جانِ حافظِ دلخسته زنده شد به دَمَت

حافظ - غزل شمارهٔ ۹۶

در مرگ عاشقانه نیلوفران صبح در رقص صوفیانه اشباح و سایه‌ها در گریه‌های سرخ شفق بر غروب زرد در کوهپایه‌ها در زیر لاجورد غم انگیز آسمان در چهره زمان در چشمه‌سار گرم و کف آلود آفتاب در قطره‌های آب در سایه‌های بیشه انبوه دوردست در آبشار مست در آفتاب گرم و گدازان ریگزار در پرده غبار در گیسوان نرم و پریشان بادها در بامدادها در سرزمین گمشده‌ای بی نشان و نام در مرز و بوم دور و پریوار یادها در نوشخند روز در زهرخند جام در خال‌های سرخ و کبود ستارگان در موج پرنیان در چهره سراب در اشک‌ها که می‌چکد از چشم آسمان در خنجر شهاب در خط سبز موج در دیده حباب در عطر زلف او در حلقه های مو در بوسه‌ای که می‌شکند بر لبان من در خنده‌ای که می‌شکفد بر لبان او در هرچه هست و نیست در هر چه بود و هست در شعله شراب در گریه‌های مست در هر کجا که می‌گذرد سایه حیات سرمست و پر نشاط آن پیک ناشناخته می‌خواندم به گوش خاموش و پر خروش کانجا که مرد می‌سترد نام سرنوشت و آنجا که کار می‌شکند پشت بندگی رو کن به سوی عشق رو کن به سوی چهره خندان زندگی -نادر نادرپور