«اینترنتی که قراره تو آشوب و جنگ واسه حرومزاده‌های دشمن باز بشه که بیان ایران رو لت و پار کنن، وقتی موساد و اسرائیل دارن از پشت دیوارِ جنگ ضجه می‌زنن که اینترنتِ ایران جهانی بشه، من نه تنها شرکت نمی‌کنم، بلکه روش می‌شاشم! اینترنتی که امنیتِ ملت رو به گند می‌کشه و فرداش آدم باید تو خرابه‌های بانک دنبالِ حسابِ از دست رفته‌اش بگرده، بینِ جنگِ سایبری و حملات و ردیابی؟ نه!

شما که حتی به یتیم شدنِ هزاران نفر، به آواره شدنِ کارمندان و کارگرانِ نیروگاه، زیرساخت و فولاد، هیچ اشاره‌ای نمی‌کنید! حتی به این نکته‌ی تلخ که نانِ شبِ همین آدم‌ها، با خواستِ شومِ شما و «کمکِ خارجی» آجر شد، چشم می‌بندید! در میانِ قتلِ عام، تجاوز و خونریزی، دنبالِ «نتِ بین‌المللی» می‌گردید؟ همان نتی که موساد و اسرائیل لحظه‌شماری می‌کنند برای باز شدنش در شبکه‌ها و پلتفرم‌ها و «ایکس»! خدایا! چقدر حال‌به‌هم‌زنید! اگر یک کاسبِ آنلاین‌شاپ، برای مدتی شغلش را با نت از دست بدهد، این چیزی است که برای همه اعمال شده و یکسان است؛ اما آن کارگرِ زحمتکش، برای مدتِ طولانی محتاج می‌ماند. چقدر نفهم و احمقید! زمانی که باز بودن نت بین‌الملل، در «شرایط جنگی» با حملاتِ سایبری، خساراتِ چند برابری به شغل و درآمدِ مردم می‌زند، در صورتی که با بسته‌بودنش این‌قدر نیست. با نت «بین‌الملل» در جنگ چند نفر دیگر را در این شرایط، یتیم خواهید کرد؟ پس‌فردا، تویِ خرابه‌هایِ بانک، دنبالِ پولِ از دست رفته‌ات باشی! بسیار باید «سایکوپات» باشی که به خسارت و ضرر، چنگ زدن و بیکار شدنِ هزاران نفر اشاره نکنی، بعد چهار دستی به نت بچسبی! وقتی جنگ‌طلب کردید، نوشِ جان‌تان! این بی‌-نتی را بکشید که در برابرِ جنایتِ کودکانِ میناب، هیچ است! در روسیه، چین و میانمار هم در شرایطِ جنگ و حملاتِ سایبری و تهدید، همین موضع قطع نت اعمال می‌شود!

این سیمِ سفیدی‌ها اکثراً همون آشغالایِ ظریف و روحانی و مهاجرانی هستن؛ روشون حساب نکنید! بقیه‌شون هم که معلومه، جز اون خبرنگارا و خبرگزاری‌ها، بقیه هم چند میلیون کانفینگ می‌گیرن که بیان اینجا زر مفت بزنن!

همین الان تکلیفِ نون و زندگی و نت‌تون رو با این حکومت معلوم کنید، یا اون عنقلابِ فِرت و فِرت‌تون رو راه بندازید و با کمکِ خارجی‌ها، همون نتِ آشغالی رو هم که دارید، ازتون بگیرن. نمی‌شه که هم ادعایِ براندازی داشته باشید، هم بهای انقلابتون رو ندید!

شما مایه‌خال‌های ترامپ، که با اون گشادی و چاخان‌گویی‌هاتون برای پهلوی سینه چاک می‌دید، یادتون نره که ما همه‌چیز رو از چشم شما می‌بینیم. اگه قرار باشه بخاطرِ هارت و پورت‌های شما، نت و زندگی ما رو قطع کنید، اون موقع دیگه از شماها چیزی جز جسد باقی نمی‌مونه!

بزار یه مثالی براتون بزنم اهالی رسانه مثل ویتر ها و گارسون های یه رستوران هستند وقتی یه نفر میاد بهشون میگه از طعم غذا تون خوشم نیومد هیچ گارسونی نمیاد به مشتری بگه "خو برو یه رستوران دیگه!" اهالی رسانه مثل بعضیا که سخنگوی یه مملکت برای مردم هستن حق ندارن اینجوری درباره وضعیت صحبت کنن هرچقدرم حق با اونا باشه من اصلا کاری به تبعات و پیامد های اینترنت بین الملل ندارم نه اینکه برام مهم نباشه مهم هست ولی الان تو شرایطی نیستم که وجودش باعث بشه به کارم اخلال وارد بشه اما خیلیا مث من نیستن خیلیا الان نونشون آجر شده مثلا من یکی از اقوام نزدیک برای ترم دانشگاهش نیاز به مقاله داره خب الان این شخص باید چه کنه همون اساتید دانشگاهش که دستی هم تو دولت دارن اصلا ملاحضه نمیکنن که وضعیت چجوره بعضا افرادی که سیمکارت سفید دارن من از نزدیک دیدم این افراد *#&@ نمیفهمن درک نمیکنن که الان اون کسایی که ندارن چی میکشن بعد صحبتشون هم اینه که نت باید اینجوری بمونه چون هزار و یک دلیل خاک بر سر امثال اینا که هیچ ندیدم لیاقت اون چیزی که دارن رو داشته باشن

انقلاب می‌خواید یا پیج فروش؟ اون چند روز اول ژست گرفتید، گفتید «به‌دلیل برودت هوا پیج موقتا تعطیل»؛ بعد چی؟ آشوب شد، نت قطع شد، فضا امنیتی شد، ولی شما هنوز چشم‌تون به ویو و فروش بود. کدوم انقلاب وسطش تایم استوری می‌ذاره؟ کدوم براندازی با «لطفا دایرکت بدید» جلو می‌ره؟ اگه هم قراره آنلاین‌شاپ و کسب‌و‌کارتون بچرخه، دیگه این همه ادای انقلاب درآوردن چیه؟ انقلاب که شیفت عصر و شب نداره، وسطش نمی‌ری بسته‌بندی کنی، آخرش هم نمی‌گی، ببخشید نت ضعیف بود یا بپذیرید دنبال نون‌تونید، یا اگه واقعاً ادعای تغییر دارید، بفهمید تغییر هزینه داره؛ نمی‌شه همزمان هم ژست براندازی گرفت، هم حساب دخل‌وخرج رو نگه داشت!