♦️وقوع‌ دومین خورشیدگرفتگی امسال به صورت حلقوی مدیر انجمن نجوم آماتوری ایران: 🔹ساکنان امریکای جنوبی در روز چهارشنبه، ۱۱ مهر جاری شاهدخورشیدگرفتگی از نوع حلقوی خواهند بود. 🔹کشورهای آرژانتین و شیلی این خورشیدگرفتگی را به صورت حلقوی می‌بینند. 🔹این خورشیدگرفتگی در هیچ نقطه از کشور ما و حتی در قاره‌های آسیا، اروپا، افریقا و استرالیا و همچنین امریکای شمالی قابل مشاهده نخواهد بود. 🔹خورشیدگرفتگی بعدی قابل مشاهده در ایران، دوشنبه، ۱۱ امرداد ۱۴۰۶ به‌صورت جزئی دیده خواهد شد./ایسنا #خورشید_گرفتگی

برای بسیاری از مردم این سؤال مطرح است که کوانتوم چیست؟ پلانک این ایده را مطرح کرد که انرژی نیز مانند ماده از واحدها یا بسته‌های کوچکی درست شده. او هر یک از این بسته‌ها را کوانتوم نامید. بنابراین کوانتوم مثل سلول در یک ارگانیسم یا مثل مولکول در ماده، واحد کوچکی است که در کنار واحدهایی نظیر خودش، سازندۀ انرژی است. به غیر از اهمیت ناشی از بنیانگذاری نظریۀ کوانتوم و ارائۀ "ثابت پلانک" به دنیای علم و البته سایر تحقیقات علمی، پلانک از حیث دیدگاهش نسبت به "خدا" نیز در بین دانشمندان قرن بیستم اهمیت دارد. پلانک دئیست بود. یعنی به "خدای خالق" باور داشت. دئیسم خدا را صرفا خالق این جهان می‌داند و دخالت مستقیم خداوند در کار جهان را رد می‌کند. دئیسم در واقع خداباوریِ دین‌ناباورانه است. امروزه که دانشمندانی چون ریچارد داوکینز علاوه بر خدای ادیان ابراهیمی، حتی خدای خالق را هم رد می‌کنند، دئیست بودن دانشمند برجسته‌ای مثل ماکس پلانک، مایۀ دل‌گرمی خداباورانی است که نمی‌خواهند در کنار خداباوری، انبوهی از یاوه‌ها و خرافه‌ها را نیز قبول کنند. در اواخر عمر پلانک، این شایعه درگرفت که او به مسیحیت کاتولیک گرویده است ولی پلانک گفت اگرچه در طول زندگی همواره شخصیتی عمیقا مذهبی داشته، ولی به خدای شخص‌وار اعتقادی ندارد. او دربارۀ علم و دین گفته است: «علم و دین هر دو نیازمند اعتقاد به خدا هستند، به اعتقاد مؤمنان خدا در ابتدای هرچیز است و به اعتقاد فیزیک‌دانان خدا در پایان هرگونه نظریه‌پردازی است… شروع هر چیزی بوده و در ادامه ملکۀ عمارت هرگونه جهان‌بینی توسعه‌یافته است». پلانک در سال 1880 تدریس در دانشگاه مونیخ را به عنوان دانشیار آغاز کرد. زمانی که 22 ساله بود. او در سال 1918 استاد دانشگاه برلین شد. زمانی که 60 ساله شده بود و تازه جایزۀ نوبل را برده بود.     پلانک سه سال قبل از مرگش این جملات درخشان را از خودش برای بشریت به یادگار گذاشت:    «به عنوان شخصی که تمام زندگی‌اش را صرف مطالعه در روشن‌ترین علوم و مطالعۀ ماهیت ماده کرد، نتایج تحقیقاتم را این گونه خلاصه می‌کنم: هیچ ماده‌ای به معنای واقعی کلمه وجود ندارد، منشأ و حیات عالم مادی به لطف وجود نیرویی است که ذرات زیراتمی را کنار هم و به صورت مرتعش نگاه داشته که به ‌واسطۀ آن این منظومۀ شمسی کوچک که در ساختار اتم وجود دارد حفظ می‌شود و ما باید این را در نظر داشته باشیم که در ورای این نیرو یک وجود و روحِ هوش مند و آگاه حضور دارد. این وجود، روح و شالودۀ تمام هستی است.»   ماکس پلانک در 4 اکتبر 1947 در سن 89 سالگی بر اثر حملۀ قلبی درگذشت. او کاشف کوانتوم و کاشف آلبرت اینشتین بود. اینشتین عمیقا دوستدار پلانک بود و در سال 1918 در حالی که خودش و نیلز بور و ارنست رادرفورد نیز شایستۀ دریافت جایزۀ نوبل بودند، پیشنهاد کرد نوبل فیزیک را به پلانک اهدا کنند.  @ALTAFHIM

به دو روز آخر هر ماه قمری که ماه دیده نمی‌شود اصطلاحا محاق گویند... اگر روزهای ماه قمری سی روزه شود دوشب 29و سی ام و اگر 29روزه شود شب 28و 29ام....و به زبان قرن بیست و یکمی می‌گوییم افت تراز انرژی.... در زبان نجوم قدیم می‌گوییم تاثیرماه...در این مورد هم همان کارهایی که در قمر در عقرب نهی شده گفته شده و احادیث بسیاری هست (کلیپ 18تیر 403 مصاف) @ALTAFHIM