🔻در آدمی عشقی و دردی و خارخاری و تقاضایی هست که اگر صدهزار عالم مُلک او شود، نیاساید و آرام نیابد. این خلق به تفصیل در هر پیشه‌ای و حِرفَتی، صنعتی و مَنصبی و تحصیلِ نجوم و طب و غیر ذلک می‌کنند و هیچ آرام نمی‌گیرند. زیرا آنچه مقصود است به دست نیامده است. آخر معشوق را دل‌آرام می‌گویند، یعنی که دل به وِی آرام گیرد. پس به غیر، چون آرام و قرار گیرد؟! 📚 فیه ما فیه 👤 مولوی ╰๛---๛---๛-------------------

🔻 [حضرت مولانا جامی] میفرمودند که: حصول این حالت و تَحَقُقِ این نِسبَت آنی است؛ زیرا که از مقوله‌یِ ادراک و انفعال است، حقیقتِ کار اِعراض و اِقبال است؛ اِعراض از ماسِوی و اِقبال به حضرت حق تعالی و این، در یک آن ممکن است. نفسِ آدمی به منزله مرآتی است که روی به جانب دیگر دارد، وی را میباید گردانید که رویش به جانب حق اُفتد. عزیزی در صحبت یکی از مشایخ زَعقه‌ای بزد و بیفتاد. چون برخاست، صوفی برخاست. 📚 تکلمه‌یِ نفحات‌الانس، ص ۷۸ ╰๛---๛---๛---------------------

آزمایش فکری فلسفی 💠 آیا درختی که هیچ‌کس آن را نمی‌بیند، وجود دارد؟ تصور کنید هنگام قدم زدن در پارک به درختی نگاه می‌کنید. حالا چشمانتان را ببندید. آیا درخت هنوز آنجاست؟ احتمالاً می‌گویید: «بله، چون وقتی چشمانم را باز کنم، دوباره آن را می‌بینم.» اما حالا فرض کنید که هیچ انسانی در جهان نیست. هیچ‌کس این درخت را نمی‌بیند، به آن فکر نمی‌کند و از آن آگاه نیست. آیا درخت همچنان وجود دارد؟ اگر بگویید که درخت وجود دارد، چگونه می‌توانید وجود چیزی را که هیچ‌کس آن را ادراک نمی‌کند، ثابت کنید؟ آیا واقعاً می‌توانید یک «درخت ادراک‌نشده» را تصور کنید؟ جرج برکلی، فیلسوف ایرلندی، از این آزمایش فکری نتیجه می‌گیرد که اشیای مادی وجود مستقل از ذهن ندارند. وقتی ما چیزی را می‌بینیم یا لمس می‌کنیم، در واقع مستقیماً با خود آن شیء مواجه نیستیم، بلکه فقط ادراکات و احساسات خودمان را تجربه می‌کنیم. برای مثال، گیلاس چیزی جز مجموعه‌ای از ادراکات و احساسات ما نسبت به آن نیست: رنگ قرمز، طعم ترش، نرمی و رطوبت، همه این‌ها ادراکات ما هستند. اگر این ادراکات را حذف کنیم، دیگر چیزی به نام «گیلاس» باقی نمی‌ماند! به همین دلیل، برکلی نتیجه می‌گیرد که: «وجود» مساوی با «ادراک» است. اگر چیزی ادراک نشود پس وجود ندارد. 💬 نظر شما چیست؟ آیا چیزی که هیچ‌کس آن را ادراک نکند، می‌تواند وجود داشته باشد؟

🔺درسگفتار کامل متن‌خوانی پدیدارشناسی روح هگل

هوالمحبوب ماه شریف شعبان المعظم 1446هجری در حال خروج از برج و صورت فلکی حمل (قوچ)... ساعاتی مانده تا شرف قمر بهمن ماه.... خورشید در برج و صورت فلکی جدی هوا کماکان سرد و انتظار برف و باران است انشاالله.... ماه فرومانده از جمال محمدص.... ما در انتظار آن خورشید متجلی هستیم.... یا م. ح. م. د. ابن حسن ابن علی ابن محمد و رحمت الله و برکاته @ALTAFHIM

آغاز شرف قمر... شرف قمر نقطه مقابل قمر در عقرب است ماه در ثور ...گاو نر... ماه شریف شعبان المعظم 1446هجری در سه درجه ثور .. آغاز شرف قمر از امروز 18بهمن ماه الی 20ام .اکثر امور نیک و پسندیده است ...گذر ماه از کنار الدبران ...چشم گاو. دو روز دیگر ... گذر ماه از کنار ثریا (خوشه پروین) امشب .در جداول اینترنتی ذکری از شرف قمر نیست ...امام همام حضرت رضا (علیه السّلام ) در این باب حدیث دارند 📚مجلسی، بحارالانوار، ج 55، ص 268. سند حدیث شرف قمر .. جهت اطلاع از اوقات دقیق قمر در عقرب و شرف قمر هر ماه با ما همراه باشید https://eitaa.com/Ostadkhosravi کانال تخصصی هیئت و نجوم اسلامی ایرانی التفهیم @ALTAFHIM انتشار با ذکر شریف صلوات بلامانع می باشد

چون زمین بر پشت گاو استاد راست گاو بر ماهی و ماهی در هواست پس همه بر چیست بر هیچ است و بس هیچ هیچست این همه هیچست و بس فکر کن در صنعت آن پادشاه کین همه بر هیچ می‌دارد نگاه چون همه بر هیچ باشد از یکی این همه پس هیچ باشد بی‌شکی....... گاو=صورت فلکی ثور ماهی=صورت فلکی حوت پادشاه =خداوند.. خالق حکیم متاله ی شهید فرید الدین عطار نیشابوری @ALTAFHIM

رباعی ۱۴۴– پروین نام مجموعهٔ چند ستارهٔ خُرد است مانند خوشهٔ گندم چنانکه خواجه حافظ فرماید:  آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق خرمن مه بجوی خوشهٔ پروین بدو جو  پروین را به عربی ثریّا میگویند و جزء صورتی از صُور فلکی است که از بروج دوازده گانه است و آنرا بصورت گاوی تخیّل کرده‌اند و باینجهت به عربي ثور میگویند و اینکه در این رباعی میفرماید «گاوی است در آسمان و نامش پروین» مقصود صورت ثور است که پروین جزء آنست. یک گاو دگر که در مصرع دوّم بآن اشاره میکند گاوی است که در افسانه‌های قدیم میگفتند که کُرهٔ زمین روی شاخ آن قرار گرفته و او خود بر پُشت ماهی ایستاده و ماهی در آبست امّا معلوم نبود آب در چیست. در هر حال این افسانه معروف بوده و گویندگان و نویسندگان بآن فراوان اشاره کرده‌اند و در شعر فردوسی که میفرماید:  فرو شد بماهیّ و بَر شد بماهبُنِ نیزه و قبهٔ بارگاه  مقصود همان ماهی است که گاو حامل زمین بر روی آن ایستاده است و شعرا از این قسم افسانه‌ها برای شیرین ساختن کلام بسیار استفاده کرده‌اند. @ALTAFHIM

سلام علیکم و رحمت الله و برکاته جناب خیام در این ابیات دارن از مراعات نظیر استفاده می‌کنند آسمان و زمین.... گاو و خر میخان بگن وقتی با چشم عقل و خرد حقیقت رو نگاه کنی بین زمین و آسمان یعنی مردمی که روی زمین دارن زندگي میکنن هیچ دانشی ندارند و با عرض پوزش بیشترشون مثل خر نفهم هستند(باهاشون بحث نکن) .... @ALTAFHIM