بسم الله الرحمن الرحیم تشبیه زمان به قطار فیلسوف میگوید: شناسنده ای که محصور و محدود در زمان معین و مکان معین است ، تنها به آن چیزهایی عالم خواهد بود که با آن ها هم زمان یا هم مکان است ، اما شناسنده ای که فارغ از هر زمان و هر مکان است ، به همه چیزهای زمانی و مکانی با هم و در یک مرتبه عالم خواهد بود . همین شرایط حتی برای شناسنده ای واحد در دو وضعیت متمایز نیز برقرار است . برای نمونه ، ما می توانیم همین الآن همه اجزای حرکت های قطاری را در ذهنمان تصور کنیم که از شهر الف به شهر ب در حرکت است ، اما اگر قرار باشد که آن قطار را از چارچوب پنجره ای مشرف به ریل راه آهن ببینیم ، ابتدا لوکومتیو و سپس واگن های قطار را به ترتیب می توانیم ببینیم؛ یعنی وقتی یکی از واگن ها را می بینیم ، واگن های دیگر را نمی توانیم ببینیم . به این ترتیب ، از نگاه معرفت شناختی نیز نوع شناسنده و وضعیت آن بر نوع علم او تأثیر انکارناپذیر دارد . هم زمانیات در یک مرتبه و بدون تعاقب زمانی برای حق تعالی حاضرند ، و هم حق تعالی بیرون از افق زمان به زمانیات علم دارد . در نتیجه ، او به همه مراتب گوناگون مظاهر وجود احاطه قیومی و شهودی دارد . آقای جوادی آملی: تحریر ایقاظ النائمین جلد1 شماره صفحه : 441 اقول: مفهوم زمان بسیار واضح وبدیهی است، وهر عرفی متوجه میشود که قبل وبعد حقیقت زمان را تشکیل میدهند، وچیزی که زمانش گذشته است ویا زمانش هنوز نیامده حقیقتا معدوم هستند، وآنچه موجود است لحظه فعلی است، ولی جناب فیلسوف با قیاس زمان به مکان دچار اشتباه شده، وگمان میکند که با صرف تمثیل به قطار محال را ممکن میسازد، زیرا واضح است که آینده همچون گذشته معدوم هستند، و انگاره موجود بودن آنها صرفا با انکار استحاله اجتماع نقیضین ممکن خواهد بود. والبته بهانه او برای چنین مطلب باطلی، توجیه علم خداوند به آینده است، که خود همین مبنا هم دچار اشکالات متعددی است: 1- علم را به معنای حضور معلوم نزد عالم میداند، وقهرا احاطه عالم به معلوم را به احاطه قیومی (احاطه کل بر اجزائش) تفسیر میکند، که در نقطه مخالف معنای حقیقی علم که کشف وحکایت است، قرار دارد. 2- خداوند را در زمان حاضر قرار میدهد وآیندگان را از آینده به زمان حاضر می آورد، که هر دو مطلب باطل است، زیرا نه خداوند در زمان حاضر قرار دارد ونه میتوان آیندگان را به زمان حاضر آورد. 3- برای تبیین مطلب حق که خروج خداوند از زمان باشد، در نقطه مقابل حرکت کرده ودچار اشکالات عدیده میشود، واین حقیقت عرشی را با مطالب نادرست تخریب میکند. 4- ومطلب بسیار عجیب ایشان انکار علم انسان محصور در زمان حاضر به آینده است، آیا ایشان به ظهور امام زمان علیه السلام در موعدش علم ندارد؟! به روز قیامت علم ندارند؟! حتما باید خودشان را در آینده قرار دهند ویا آینده را باید به زمان حاضر بیاورند، تا به آینده علم پیدا کنند؟!! انسان محصور در مکان حاضر چگونه به اشیائی که در جاهای دیگر هستند علم دارد؟! چگونه ایشان به اشیاء درون میزشون علم دارند؟! ✅ البته راه صحیح در موارد معرفت ذات خداوند که حقیقتی غیر متجزی (غیر زمانی ومکانی) میباشد، اعتراف به عجز از معرفت اوست: الإمام أمير المؤمنين عليه السلام:بل حارت الأوهام أن يكيف المكيف للأشياء ومن لم يزل بلا مكان ولا يزول باختلاف الأزمان. الإمام أمير المؤمنين عليه السلام:لم يزل أولا قبل الأشياء بلا أوليّة، وآخرا بعد الأشياء بلا نهاية، عظم أن تثبت ربوبيته بإحاطة قلب أو بصر.

بسم الله الرحمن الرحیم خدای بدون زمان یکی از محکمات معارف دینی، خروج خداوند از دائره زمان است، ونصوص زیادی با تعبیرات متفاوت بر این جهت وارد شده است (1)، ومقصود از لفظ زمان ومترادفات آن در این نصوص همان معنای عرفی است، که عبارت از امتداد وبقاء باشد، مثلا خورشید حدوث وبقاء وانتهاء دارد، پس او مشمول مرور زمان ومتصف به زمان میشود، همانطور که هر شیء در عالم این گونه است، وهیچ چیزی از این اتصاف به زمان خارج نیست. وتنها موجودی که از اتصاف به زمان استثناء میشود، خداوند متعال است، ودلیل عقلی آن تلازم امکان با زمان است، زیرا وجود ممکن به معنای مخلوقیت او و امکان زوال وتغییر اوست، وواضح است که "خلقت" و "زوال" و"تغییر" در افق زمان اتفاق میافتد، (زیرا این امور حادثه وطبعا متقوّم به زمان میباشند) پس هر ممکنی مقداری ومشمول مرور زمان است، واز آنجا که هر شیء مقداری نیاز به مقدّر دارد، پس بایستی خود آن مقدّر از صفت زمان منزّه باشد تا بتواند خالق ممکنات وقادر بر اعدام آنها باشد: كُلُّ شَيْ‌ءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدَارٍ عَالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهَادَةِ الْكَبِيرُ الْمُتَعَالِ (سوره رعد آیه 9). ولی واژه "زمان" در فرایند جعل اصطلاح فلسفی دستخوش تحریف شده وبه معنای مقدار حرکت قرار گرفته است، پس اگر موجودی فرض شود که بالفعل تغییری ندارد (ولو امکان تغییر در او باشد) او را خارج از زمان میدانند، وبا این تحریف، تمامی منابع وحیانی در مورد نفی زمان از خداوند متعال، به معنای نفی وقوع تغییر از خداوند تفسیر شده، واز نظر فیلسوف خداوند همچنان مشمول زمان به معنای حقیقی وعرفی خود قرار دارد، ولذا خداوند را موجودی دارای بقاء وامتداد ولی غیر متغیر میدانند، وبرای خداوند شرکائی هم قرار داده واسم آن را مجردات نامیدند. وبرخی از فیلسوفان (2) برای امتدادی که شامل خداوند متعال میدانند، اسم جدیدی به نام دهر، جعل کرده اند، ودر یک تقسیم بندی ناموجّه، خداوند ومجردات را مشمول امتداد دهری میدانند، وموجودات مادی را مشمول امتداد زمانی!، وبه گمان خود از یک سو بر نصوص وحیانی دال بر خروج خداوند از زمان تحفظ کرده اند، واز جهت دیگر بر قصور فهم خویش از خروج خداوند از زمان پوشش گذاشته اند. ولی توجه نکردند که نفی زمان به معنای حقیقی وعرفی (که شامل دهر به اصطلاح فلسفی میشود) از خداوند مبنای عقلی دارد، وقابل توجیه وتاویل نیست، وبه همان معنای عرفی که مورد استدلال عقلی هم هست، در نصوص وحیانی استفاده شده است، ومحال است که مخلوقی مجرد از زمان باشد. وبه دیگر عبارت، مفهومی که ملازم با زمان است امکان تغییر است (که هیچ مخلوقی به مقتضای مخلوقیتش از امکان تغییر مبرا نیست) ونه فعلیت تغییر. نکته: با توجه به برهان عقلی ونصوص فراوان دال بر خروج خداوند از زمان، تعبیراتی که مشعر به زمانی بودن خداوند است، بایستی تاویل وتوجیه شوند مثل صفت "باقی" ویا "دائم"... 👇👇👇

👆👆👆 پی نوشت: 1️⃣برخی از روايات دال بر نفی زمان از خداوند متعال: ✅الإمام أبو عبد اللّه‌ الصادق عليه السلام:إن اللّه‌ تبارك وتعالى لا يوصف بزمان ولا مكان، ولا حركة ولا انتقال ولا سكون، بل هو خالق الزمان والمكان والحركة والسكون، تعالى عما يقول الظالمون علوا كبيرا. ✅الإمام الكاظم عليه السلام:إن اللّه‌ تبارك وتعالى كان لم يزل بلا زمان ولا مكان وهو الآن كما كان، لا يخلو منه مكان، ولا يشتغل به مكان، ولا يحل في مكان.... ✅الإمام أمير المؤمنين عليه السلام:كان ليس له قبل، هو قبل القبل بلا قبل... انقطعت عنه الغايات. ✅الإمام أمير المؤمنين عليه السلام:بل حارت الأوهام أن يكيف المكيف للأشياء ومن لم يزل بلا مكان ولا يزول باختلاف الأزمان. ✅الإمام أمير المؤمنين عليه السلام:لم يزل أولا قبل الأشياء بلا أوليّة، وآخرا بعد الأشياء بلا نهاية، عظم أن تثبت ربوبيته بإحاطة قلب أو بصر. ✅الإمام أمير المؤمنين عليه السلام:وما اختلف عليه دهر فيختلف منه الحال. ✅الإمام الرضا عليه السلام: سبق الأوقات كونه. ✅أشهد أنك ربنا الذي إياه نعبد، كنت قبل الأيام والليالي وقبل الأزمان والدهور وقبل كل شيء وكوّنت كل شيء فأحسنت كونها. ✅الإمام الرضا عليه السلام:ولا تصحبه الأوقات. ✅الإمام أمير المؤمنين عليه السلام: أللهم إنك كنت قبل الأزمان، وقبل الكون والكينونية والكائن... فأنت بادي الأبد وقادم الأزل ودائم القدم، لا توصف بصفات ولا تنعت بنعت ولا بوصف. ✅الإمام أمير المؤمنين عليه السلام: كما كان قبل ابتدائها كذلك يكون بعد فنائها بلا وقت ولا مكان ولا حين ولا زمان، عدمت عند ذلك الآجال والأوقات وزالت السنون والساعات. ✅الإمام الرضا عليه السلام:ففرق بها [الأشياء] بين قبل وبعد ليعلم أن لا قبل له ولا بعد، مخبرة بتوقيتها أن لا وقت لموقتها... ولا يوقته متى، ولا يشتمله حين. (2️⃣) آقای غلامرضا فیاضی: به نظر میرسد حدوث دهری میرداماد تمام باشد. معتقدم خدای متعالی بود و دهر بود نه زمان. چون خداوند متعال، موجودی باقی است. خداوند با اینکه خودش بود و خودش، بقاء معنا دارد. عقل بقاء را در خداوند میفهمد. بقاء اختصاص به موجود جسمانی و مادی ندارد. از اوصاف ذاتی خداوند بقاء است و اگر باقی هست پس چیزی شبیه زمان دارد که اسمش دهر است. خداوند متعال در ظرف دهر وجود داشت و عالم ماده وجود نداشت. عالم ماده یک نقطه شروعی دارد؛ پس عالم از ابتدا غیرمتناهی نیست؛ یعنی ازلی نیست؛ http://hekmateislami.com/?p=2471

ففرق بها بين قبل و بعد- ليعلم أن لا قبل له و لا بعد 1- قبل وبعد، همان زمان ومکان است، حقیقت زمان قبل وبعد است، همانطور که مکان هم از قبل وبعد انتزاع میشود. قبل وبعد، اختصاص به زمان ندارد، در مکان هم جاری وساری است، وهر موجودی درون خودش متضمن قبل وبعد است که از او به تجزی ومقداری هم تعبیر میشود، که خداوند اشیاء را درون اجزاء آفرید، وجزء اولش غیر از جزء وسطش وغیر از جزء آخرش میباشد. ولذا عنوان "قبل وبعد" مساوی تجزی میباشد، وطبق احصائی که کرده ام حدود سی عنوان ملازم با تجزی در روایات وآیات، وارد شده است، که یکی از آن عناوین متعدد، همین عنوان "قبل وبعد" میباشد. 2- تعبیر صمد به معنای چیزی که جوف (وسط) ندارد، در سوره توحید اشاره به همین حقیقت دارد که تنها موجود غیر دارای قبل وبعد، خداوند است. 3- تعبیر تفریق بین قبل وبعد، نهایت لطافت را در بیان عجز مخلوقین دارد، موجودی که قبلش از بعدش خبر ندارد، ودرون اجزاء وجودیش افتراق واختلاف هست، چگونه ممکن است که به خالق نیاز نداشته باشد. 4- امتداد زمانی یا مکانی تلازم عقلی با امکان وجود دارد، زیرا همانطور که قبلا گذشت اگر وحدات ثمانیه نباشد استحاله ذاتی اجتماع نقیضین نخواهد بود، که یکی از وحدات ثمانیه زمان ومکان بود، وقهرا با انتفاء وحدت زمان ومکان امکان انعدام محقق میشود، پس قبل وبعد داشتن هر چیزی به معنای امکان زوال اوست، 5- به تعبیر دیگر امکان زیاده ونقصان با قبل وبعد داشتن ملازم است، وچیزی که امکان زیاده ونقصان دارد نمیتواند مجرد از ماده باشد، زیرا در نظر فلاسفه چنین موجودی باید امکان استعدادی داشته باشد. متن پیام مختصر وبسیار مفید استاد هندی: عدم‌ وجود حالت منتظره در مجردات ...اگر برای مجرد حالت منتظره‌ای باشد یعنی کمالی را با انتظار به دست آورده و به تدریج فراهم کند، در منطقه زمان قرار داشته و با حرکت و ماده آمیخته و جسمانی می‌باشد و تالی، یعنی مادی و جسمانی بودن موجود مجرد باطل است...( رحیق مختوم ج ۲ ص ۲۴۴) ماسوی الله به اعتراف فلاسفه محدودند و روشن است که هیچ حدی برای هیچ محدودی ضروری نیست و قطعا حد هر محدودی، مانند اصل وجودش که در حد و قدر تعین می‌یابد، ممکن و قطعا قابل تبدیل و تغییر و متوهم بالقلة و الكثرة خواهد بود. بنابراین اگر پذیرفتیم هر محدودی، کمالاتش قابل زیاده و نقصان است بالضروره باید به مادی بودن ماسوی الله اعتراف نماییم. ملاصدرا در فصل ۴ جلد ۱ اسفار فی ان الواجب لذاته واجب من جمیع جهاته می‌گوید: " اذ لو کان للمفارق حالة منتظرة كمالية يمكن حصولها فيه لاستلزم تحقق الامكان الاستعدادي فيه و الانفعال عن عالم الحركة و الاوضاع الجرمانية و ذلك يوجب تجسمه و تكدره مع كونه مجردا نوريا هذا خلف" ( رحيق ج ٢ ص ٢٣٧) یادم نمی‌رود در گفتگویی که با یکی از فلاسفه نسبتا معروف داشتم( این گفتگو در کانال نیز موجود است) در عین اینکه می‌پذیرفت هر محدودی زیاده و نقصان پذیر است، ولی اصرار عجیبی به ثبوت مجردات داشت تا جایی که الکتریسیته و بو را نیز مجرد می‌دانست. پایان پیام استاد هندی 6- تنها موجودی که قبل وبعد ندارد، خداوند است، زیرا گذشت که قبل وبعد با تجزی وزیاده ونقصان تلازم دارد، واگر موجودات غیر متجزی را متعدد بدانیم، قهرا دچار تهافت خواهیم شد، زیرا زیاده ونقصان با غیر متجزی قابل جمع نیست، وقبلا مکررا بیان کردیم که بین کل وکلی تلازم برقرار است، وکلی ذو افراد با کل ذو اجزاء تفاوتی ندارد. 7- در روایت از تجزی مخلوقات وقبل وبعد داشتن آنها، بر غیر متجزی بودن خداوند استناد فرموده است، که اشاره به ملاک امکان دارد، وبرهان امکان بدون اشاره به ملاکش، هیچ کارائی ندارد، زیرا وجود بدون توجه به قبل وبعد داشتن ویا نداشتنش، قابل انطباق بر خدا وخلق است، پس تا توجه به موضوع امکان که قبل وبعد داشتن باشد، نکنیم نمیتوان موجودی را ممکن نامید، ویا از او بر وجود خالقش احتجاج کرد. حکم به امکان بدون توجه به موضوع آن معقول نیست. 8- تمایز این برهان وحیانی از برهان عقیم بشری که برهان امکان مینامند در همین کلمات نورانی نمایان میشود، که اولا همزمان با اثبات خداوند، مایز او از خلق نیز اثبات میشود، وثانیا همانطور که گذشت اساسا بدون توجه به صفت متجزی بودن مخلوقات، خود خداوند هم قابل اثبات نبود، وثالثا وحدت خداوند نیز اثبات گردید، زیرا که غیر متجزی یعنی موجودی که قابل زیاده ونقصان نیست، وقهرا نمیتواند متعدد باشد. لذا همانطور که مکررا اشاره شده است، تنها راه نفی شریک، استفاده از نفی شبیه (در مقداری وتجزی) برای خداوند است: أَوَّلُ عِبَادَةِ اللَّهِ مَعْرِفَتُهُ وَ أَصْلُ مَعْرِفَةِ اللَّهِ تَوْحِيدُهُ 9- در این جهت، فرقی بین فقرات قبل وبعد این جمله نورانی نیست، اگر چه تمایز این جمله نورانی در اشاره به دو خصوصیت زمان ومکان در مخلوقات، قابل قیاس با هیچ جمله ای نمیباشد.

بسم الله الرحمن الرحیم مادی ومجرد در مکتب معارفی اهل بیت علیهم السلام برای تبیین خالق ومخلوق از واژه های بسیار روشن استفاده میشود، همانند: مقداری بودن همه مخلوقات. عددی بودن متجزی بودن احتمال زیاده ونقصان مکان وزمان داشتن جسم بودن زندیقی از امام صادق علیه السلام پرسید: إنّ اللّه‌ تعالی ما هو؟ فقال علیه السلام : هو شيء بخلاف الأشياء؛ إرجع بقولي "شيء" إلی أنّه شيء بحقيقة الشيئيّة، غير أنّه لا جسم، ولا صورة، ولا يحسّ، ولا يجسّ، ولا يدرك بالحواسّ الخمس، لا تدركه الأوهام، ولا تنقصه الدهور، ولا تغيّره الأزمان. خدای تعالی چیست؟ امام علیه السلام فرمودند: او چیزی است بر خلاف همه چیز، از اینکه مى‌گویم: "او چیزی است" بر آن شو که او حقیقتا و واقعا چیزی است جز اینکه نه جسم است و نه صورت و نه محسوس است و نه به حواس پنجگانه ادراک مى‌گردد، اوهام او را در نیابند، و زمان‌ها از او نکاهند، و در او تغییری ایجاد نکنند. در این حدیث شریف ونظائر آن، به وضوح، نقطه اختلاف خالق ومخلوق را، در عبارت "بخلاف الاشیاء" به جسم بودن ما سوی الله، و نقصان پذیری، تغییرپذیری آنها قرار داد. ولی فیلسوفان با دخالت نابجا وتمسک به واژگان "مادی ومجرد" سبب تحیر خود ومریدان خویش را فراهم کردند، وبا غفلت از اختلاف حقیقی خالق ومخلوقات که در واژگان وحیانی تبلور یافته بود، همه چیز را در قالب مقداری وعددی دیدند، وخدایشان موجودی بینهایت وسیع وکل الاشیاء، شد، و دقیقا زمانی که در مجردات موهوم خویش دست وپا میزدند، خیال میکردند که به معارف بلند دست یافته اند

🌟بارش شهابی دوپیکری ۱۴۰۴ در یک‌ نگاه بامداد یکشنبه ۲۳ آذر امسال، بارش‌ شهابی مشهور سالانه دوپیکری (جوزایی) با نرخ بارش ساعتی سرسویی ۱۵۰ شهاب در ساعت، به اوج میرسد. عامل این بارش شهابی، نه یک دنباله‌دار، بلکه سیارک فایتون ۳۲۰۰ می‌باشد! اما نام بارشهای شهابی از محل قرارگیری کانون بارش در آسمان، گرفته شده و در بارش دوپیکری، کانون بارش در کنار ستاره سر پیکر پیشین (Castor) صورت دوپیکر قرار دارد. نور ماه پس از نیمه آخر با ۲۷% درخشندگی در آسمان بامدادی، تا حدودی مزاحم مشاهده شهاب‌های این بارش است؛ هرچند دور از نور و آلودگی هوای شهرها، اگر به نقاط دور از ماه توجه کنید، شانس شکار شهاب‌های درخشان این بارش را دارید. علیرغم اینکه امسال نیز برخی مجموعه‌ها به برگزاری تورهای نجومی حتی در شبهای غیر اوج بارش روی آورده و تبلیغات زیادی برای بارش جوزایی منتشر کرده‌اند! اما گروه آموزش کاربردی انجمن نجوم آماتوری ایران به دلایل مختلف از جمله: قرار داشتن اوج بارش در بین هفته، حضور نور ماه در آسمان بامدادی، هوای ابری کشور طی این روزها و همچنین شیوع آنفولانزا، امسال برای این بارش برنامه‌‌ رصدی ندارد. #رویداد_نجومی_ماه 🌖

وضعیت رصدی سیاره شتری هر شب بهتر از شب قبل آن می‌شود. این شبهای آذرماه ، سیاره مشتری ساعت۱۹:۳۰ طلوع می‌کند. عکس مربوط به دیشب از آستروبین

🔻گزارش ابن‌سینا در کتاب شفا از یک مشاهده‌ی رصدی که داشته إنّی رأیت الزهرة کخال و شامة في صفحة الشمس او از این استفاده می‌کند که سیاره‌ی زهره ذیل خورشید است از نظر مرتبه‌ی قرارگیری‌اش نسبت به زمین؛ یعنی زهره بین زمین و خورشید قرار دارد.

چکیده پارادوکس دروغگو جمله‌ای است که دربارۀ خود می‌گوید که کاذب است. در این مقاله نخست دو راه حل سنتی و معروف این پارادوکس نقد و رد می‌شود و سپس به کمک دو پیش‌فرض مهم راه حل جدیدی برای پارادوکس عرضه می‌کنیم. نخست این‌که گزاره‌ها حامل اصلی صدق‌اند و نه جمله‌ها؛ هر‌چند گاه با مسامحه و آسان‌گیری، صدق را به جمله‌ها نیز نسبت می‌دهیم؛ این قبیل مسامحه فقط تا جایی جایز و رواست که دقت بحث قربانی نشود و ساخت پارادوکس نیز دقیقاً یکی از آن موارد است؛ به ‌این ‌ترتیب با کنار‌نهادن مسامحه و تدقیق بحث، جملة مزبور در پارادوکس دروغگو باز‌نویسی می‌شود به جمله‌ای که می‌گوید گزاره‌ای که خود بیان می‌کند کاذب است. پیش‌فرض دوم، که استفاده می‌شود نظریۀ ساختاری گزاره‌هاست که بر‌مبنای آن هر گزاره مجموعه‌ای مرتب یا یک چند‌تایی مرتب است (گزاره‌ها از جنس مجموعه‌ها محسوب می‌شوند). حال به ‌کمک اصل تنظیم در نظریۀ مجموعه‌ها نشان می‌دهیم که هیچ مجموعه‌ای نمی‌تواند عضو خود باشد و از آن‌جا که گزاره نیز مجموعه است نمی‌تواند خودش عضوی از خود باشد و از کذب خود بگوید؛ به‌ این ‌ترتیب اصلاً چنین گزاره‌ای یافت نمی‌شود و جملۀ مزبور در پارادوکس دروغگو گزاره‌ای را بیان نمی‌کند و بی‌معنی است. به‌ این ‌ترتیب نشان می‌دهیم که حامل صدق‌دانستن گزاره‌ها (به‌جای جمله‌ها) و پذیرش نظریۀ ساختاری گزاره‌ها (گزاره‌ها از جنس مجموعه‌ها محسوب می‌شوند) کمک می‌کند تا راه حلی پذیرا برای پارادوکس دروغگو به‌دست آید، اما به این موضوع می‌توان دقیقاً از زاویة مقابل هم نگریست و این دستاورد را دلیلی بر قوت آن مفروضات به‌حساب آورد. یعنی یکی از نقاط قوت حامل صدق‌دانستن گزاره‌ها و نظریۀ ساختاری گزاره‌ها این است که می‌توانند راه حل قابل قبولی برای پارادوکس دروغگو در اختیار ما بگذارند.

🖍  مقام ملاصدرا در تاریخ فلسفهٔ سیاسی اسلامی ✅ سخنران: دکتر احمد بستانی 🗓 ۱۳ خرداد ۱۴۰۴ 🏠 ارائه‌شده در انجمن علمی فلسفه و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی