به خوابم بیا، دل که نمی‌داند رفته‌ای.

هیچوقت نمیفهمی‌که چقدر جلوی خودمو گرفتم با چشمای‌اشکی بهت نگاه نکنم.

مهم‌ نیست چاووشی صداش دستگاهه یا نه، مهم اینه یجوری میخونه "تو دنیای سردم به تو فکر کردم" که همون‌لحظه دنیام سرد میشه و به تو فکر میکنم.

من قوی‌تر از اونی به‌نظر می‌رسیدم که نگرانم‌شن و مغرورتر از اونی‌که مراقبم‌باشن و هیچکس نفهمید که چقدر دلم می‌خواست گاهی خودمو پشتِ اقتدارِ یکی قایم‌کنم و ضعیف‌ترین فرد باشم و پناهنده‌ی ناگریزِ بغلِ کسی که نگرانم باشه و دلی که واسه بی‌قراریم بلرزه. آدم گاهی نیاز پیدا می کنه، به یك حرف، به یك‌نگاه، به یك‌صدا که از انحنای‌ِحنجره و از هیاهویِ‌قلبِ یك‌عاشق با اضطراب بیرون‌بیاد و بگه: ” نگرانت بودم عزیزم، خوبی؟ “ آدم چه بی‌اندازه محتاج میشه بعضی‌وقتا.

ممنونم از لطفتون، زیارت قبول.

وقتی کسی رو از خوب‌بودن خسته‌کردی، دیگه حق‌نداری کم‌‌محلی‌هاشو به‌پایِ بد‌بودنش بذاری.