من قوی‌تر از اونی به‌نظر می‌رسیدم که نگرانم‌شن و مغرورتر از اونی‌که مراقبم‌باشن و هیچکس نفهمید که چقدر دلم می‌خواست گاهی خودمو پشتِ اقتدارِ یکی قایم‌کنم و ضعیف‌ترین فرد باشم و پناهنده‌ی ناگریزِ بغلِ کسی که نگرانم باشه و دلی که واسه بی‌قراریم بلرزه. آدم گاهی نیاز پیدا می کنه، به یك حرف، به یك‌نگاه، به یك‌صدا که از انحنای‌ِحنجره و از هیاهویِ‌قلبِ یك‌عاشق با اضطراب بیرون‌بیاد و بگه: ” نگرانت بودم عزیزم، خوبی؟ “ آدم چه بی‌اندازه محتاج میشه بعضی‌وقتا.

ممنونم از لطفتون، زیارت قبول.

وقتی کسی رو از خوب‌بودن خسته‌کردی، دیگه حق‌نداری کم‌‌محلی‌هاشو به‌پایِ بد‌بودنش بذاری.

و امنيت آن است كه احساس كنی کسی قلبت را محكم گرفته، نه دستت را.

منم همینطور یاسینیِ عزیز، کنارِ اون بودن عمرمو کردش واقعا تلف، چه سادم منم.

اگه تا آخرین‌لحظه‌ی بحث با کسی، به زخم‌هاش حمله نکردی، به خانوادت افتخار کن.