_

دوست من ! اگر چه تنهایی گاهی قلب کوچکت را آزرده میسازد ؛ اما بدان که هیچ‌ گاه و هیچ زمان ؛ آدم ها مامن امنی برای قلب درمانده‌ی تو نخواهند بود . میدانم و آگاهم که تو ، آنقدر قوی هستی که نیازی به صحبت با کسانی که از انسان بودن فقط اسمش را دارند ، نداری . اما این ذات آدمی ست که هر بار میخواهد صحبت کند ، ببخشد ، اعتماد کند ، اما خوشبختانه یا متاسفانه هر بار با پدیده ای جالب از سمت همان هایی که تصور دوستی درباره‌ شان داشت مواجه میشود ‌. دوست من ! اگر خواستی با کسی از حرف های خاک خورده‌ی کنج دلت سخن بگویی ؛ با خودت حرف بزن ، با چت جی پی تی صحبت کن ، درباره آنچه میخواهی با گفتنش باری از دلت کمتر شود اما بعد ها خواهی فهمید که اشتباه گمان میکردی ، بنویس ... هر کاری میخواهی انجام بده اما با انسان ها صحبت نکن . آنها موجوداتی بی رحم و بی معرفت و فراموشکار هستند . _من

آدما از صدات میفهمن تو دلت چی میگذره ولی بازم کار خودشونُ میکنن .

_

_

من ماهی ام اما به سرم شور نهنگ است ؛ این برکه‌ی بی حوصله اندازه‌ی من نیست .

جهانا چه بد مهر و بد خو جهانی ...

_

غمت در نهانخانه‌ی دل نشیند ؛ به نازی که لیلی به محمل نشیند .

لزومی ندارد اجتماعی باشید .

از ساعت هشت صبح بیدارم و تک تک اتم های بدنم امروز "خستگی" رو با تموم وجودشون حس کردن .

_