بدنه پروازی: موشک در زمان پرواز باید پایداری داشته باشد؛ بنابراین موشکی پایدار است که دارای پرواز صاف و یکنواخت باشد. این پرواز هدفمند، گرو بدنه تعریف شده موشک است که با پیروی از قوانین فیزیک حاصل می‌شود. @ASE_ASEMANX

پایداری: عمل چرخش در اجسام پرنده، راهی برای رسیدن به پایداری در پرواز است. در حین پرواز، سه محور برای پرنده در نظر گرفته می‌شود که این محورها از مرکز جرم بدنه (CG)، می‌گذرند. این سه محور عبارتند از؛ رول (Roll) پیچ (Pitch) یا (Yaw) در واقع این اسامی به ترتیب، به چرخش، حول محورهای Y ،X و Z اشاره می‌کند. چرخش حول محور رول، برای تعادل موشک است اما چرخش حول دو محور دیگر، سبب انحراف پرنده می‌شود. اگر این انحراف خواسته باشد، می‌شود هدایت، در غیر اینصورت موشک ناپایدار خواهد بود. @ASE_ASEMANX

علاوه بر مرکز جرم، نقطه مهم دیگری به نام مرکز فشار (CP)، در موشک وجود دارد. مرکز فشار به بخشی که از سطح بیشتری برخوردار است، نزدیک‌تر است. در ساختار بدنه موشک، بسیار اهمیت دارد که مرکز فشار نزدیک به دم و مرکز ثقل (CG)، نزدیک به نوک باشد. @ASE_ASEMANX

ماشین ساخت موشک کاغذی با رعایت اصول مرکز جرم و مرکز فشار @ASE_ASEMANX

نگاهی به تاریخچه: اولین موشک‌ها بیشتر شبیه به دستگاه‌های آتش بازی بودند که پس از اختراع باروت توسط چینی‌ها، در سال هزار میلادی ابداع شد. در آن زمان، چینی‌ها از پیکان‌های آتشین جهنده که از یک سبد به سوی دشمنان پرتاب می‌شد، استفاده می‌کردند. در جنگ جهانی دوم، ارتش نازی آلمان به کمک موشک V2، که توسط «ورنر وان براون»، ساخته شده بود، شهرهای انگلیس را دچار رعب و وحشت کرد. برخی از انواع سالم مانده این موشک‌ها پس از جنگ، به آمریکا فرستاده شد و توانست با مهندسی معکوس و آنالیز کارکرد آن‌ها، موشک‌های بالستیک بین قاره‌ای خود را بسازد. @ASE_ASEMANX

پیشگامان ساخت موشک: پس از پایان جنگ جهانی دوم، سرعت پیشرفت پژوهش‌های موشکی افزایش یافت. «ورنر وان براون» در آمریکا و «سرگی کورولیف» در روسیه، به فعالیت در این زمینه پرداختند. رقابت این دو ابر قدرت، سر آغاز عصر فضا محسوب می‌شود. @ASE_ASEMANX

هدایت موشک: به روشی گفته می‌شود که یک محموله یا یک سر جنگی، با سوار بر یک پیشرانه، به هدف مشخصی برسد. سامانه هدایت موشکی به منظور بالابردن دقت موشک و افزایش احتمال برخورد آن به هدف، طراحی و به کار گرفته می‌شود. سامانه‌های متنوعی برای هدایت موشک وجود دارند. در ادامه به معرفی برخی از این سامانه‌ها خواهیم پرداخت. @ASE_ASEMANX

هدایت اینرسی: این سیستم هدایت، از نخستین سیستم‌های هدایت موشک، به حساب می‌آید. همانطور که اشاره شد، در جنگ جهانی دوم، برای اولین بار توسط موشک‌های کروز V1 و بالستیک V2، مورد استفاده قرار گرفت. سیستم هدایت اینرسی، یک سیستم هدایت درونی است که با استفاده از چند ژیروسکوپ و شتاب سنج، که تعداد آنها در موشک‌های مختلف، متفاوت است، زاویه و جهت حرکت موشک را تعیین می‌کند. دقت این سیستم به دقت مختصات دستگاه مبداء (پرتاب) و مقصد (هدف)، سنسورها (حسگرها) و الگوریتم‌های کنترلی، بر می‌گردد. @ASE_ASEMANX

هدایت فرو سرخ: این نوع هدایت، یک هدایت داخلی و خودمختار است که نیاز به کنترل بیرونی یا راهنمای بیرونی ندارد. در این روش، حسگر نصب شده بر روی دماغه موشک، بعد از شلیک، اقدام به جستجوی محیط رو به روی خود، برای پیدا کردن منبع گرمایی، جهت قفل کردن بر روی آن می‌کند. این منبع گرمایی، منبعث از نواحی گرم هواپیما، بالگرد و یا یک موشک کروز می‌باشد. یکی از امتیازات این نوع هدایت اینست که خلبان یا شلیک کننده، بعد از قفل کردن بر روی هدف و پرتاب، می‌تواند اقدام به شلیک موشک دیگر و یا ترک محل کند. موشک به کمک سیستم فرو سرخ درون خود و بالچه‌های هدایت کننده، به طرف هدف هدایت می‌شود. @ASE_ASEMANX

توجه به این نکته ضروری است که غیر از گرمای حاصله از گازهای خروجی موتور هواپیما، نقاط دیگری در چشمان حسگر سامانه هدایتی فرو سرخ، گرم دیده می‌شود. این نقاط در تصویر بالا، آورده شده است. دماغه (Nose) لبه‌ی پیشرو (Leading Edges) ورودی‌های موتور (Engine Inlets) نازل‌های موتور (Engine Nozzles) اگزوز (Exhaust Plume) @ASE_ASEMANX

هدایت رادیویی: این روش در نسل اول موشک‌های هوا به زمین و موشک‌های ضد تانک هدایت شونده، به کار برده شد. قدیمی‌ترین روش هدایت موشک، هدایت رادیویی است. در این روش، خلبان یا شلیک کننده، باید موشک را تا زمان برخورد به هدف، در دید خود نگه دارد و با استفاده از دسته هدایت که در اختیار شلیک کننده است، به وسیله‌ی امواج رادیویی فرستاده شده، موشک را به طرف هدف، هدایت کند. این روش دقیقاً مانند کنترل کردن یک هواپیمای کنترل از راه دور یا «پهپاد» می‌باشد. @ASE_ASEMANX

هدایت تصویری: در موشک‌ها و بمب‌های هدایت تصویری، یک دوربین بر روی دماغه‌ی موشک قرار دارد. در حین آماده سازی پرتاب موشک، دوربین شروع به تصویر برداری از محیط روبروی خود می‌کند. خلبان یا شلیک کننده، تصاویر گرفته شده را همزمان در نمایشگر خود مشاهده می‌کند و علامت هدف‌گیری را بر روی نقطه مورد نظر، قرار داده و دوربین را بر روی هدف قفل می‌کند. موشک پس از شلیک، تصویر هدف را که قبلاً مشخص شده بود، دنبال می‌کند. این روش هدایت مانند هدایت فرو سرخ، یک روش هدایت درونی است و نیازی به هدایت خارجی نداشته و شلیک کننده بعد از شلیک می‌تواند اقدام به پرتاب موشک دیگر و یا منطقه را ترک کند. به این نوع هدایت، هدایت تلویزیونی نیز می‌گویند. @ASE_ASEMANX