درلغت ما میگوییم: چشم اما در شعر میگوییم : " وبادقت به این آینه ها نگاه کن،داستانهایی راخواهی دید که قلبم قادر به گفتن آنها نیست ".

0:49 " شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم ، دوست دارم . "

کاش دنیا دست زن ها بود ، زن ها که زاییده اند یعنی خلق کرده اند و قدر مخلوق خودشان را می دانند. قدر تحمل و حوصله و یکنواختی و برای خود هیچ کاری نتوانستن را. شاید مردها چون هیچ وقت خالق نبوده اند ، آنقدر خود را به آب و آتش می زنند تا چیزی بیافرینند. اگر دنیا دست زن ها بود، جنگ کجا بود؟

در حالت مطلوب ، ما خود را در آنچه میخوانیم گم میکنیم تا به خود بازگردیم ،خودی تحول یافته و متعلق به جهانی گسترده تر.

ــــــــــــــــ ـ دلت که می گیرد از آبی ترین پیراهنت کمی به گل های روسری ات آب بده همیشه کارهای بیهوده آن‌قدر جواب می دهد که یادت می رود مرده‌ای . .

گاهی آدم خسته است ؛ می رود می‌خوابد و یادش می رود بیدار شود .

ــــــــــــــــ ـ دوری گاهی درد آور نیست ؛ اما درد آور آن است شخصی از تو فاصله بگیرد که روزی برایش آشکارا گفتی که دوری ؛ تنها چیزی است که تو را می شکند :) ‌. .