-

لباس های گرمم رو پوشیدم و از خونه بیرون رفتم... هدفونم رو روشن کردم و آهنگای مورد علاقشو پلی کردم، همیشه پلی لیست قشنگی داشت...)) به آسمون نگاه کردم..دنبال ستاره ی همیشگی گشتم..؛ مثل همیشه به زیبایی میدرخشید.. از قدم زدن دست نگه داشتم، روی همون پلی که هر روز ازش رد میشدم ایستادم و خیره به پر نور ترین ستاره ی توی آسمون... نسیم باد صورتم رو نوازش میکرد و من با قلبم حرف میزدم و از احساساتم برای آسمون و ستاره ها تعریف میکردم..، قرار نبود اشک بریز..صدایی وحشتناک منو از رویاهام بیرون کشید، انگار غم آسمون گین شده بود..زار میزد و فریاد میکشید و بارون بود که بشدت شروع به باریدن کرده بود.. بدون چتر زیر بارون ایساده بودم و به آسمون لبخند میزدم.. و دوباره پرواز کردن به آسمون و در آغوش گرفتنش..برای آروم شدن...!

-چرا سفر به آسمون و بغل کردنش..؟؟ + روی زمین موندن قدرت زیادی میخواد..اما من همیشه روی زمینم..فقط حواسم توی آسموناس..))...

...>>>

اما من در حالی که توی دشت گل های ارکیده نشستم، و دقیقا کنار همون جوی آب ذلال، که قطره قطره ی آب هایش همانند مروارید درخشانند، دراز کشیدم..به آسمون لبخند زده و با ماهش..صحبت میکنم...)))

-

‌

-

شب فرا رسیده بود و ماه جای خورشید رو در آسمون پر کرده بود... کنار هم وسط دشت ارکیده ها دراز کشیده بودیم، محکم دستاشو گرفته بودم.. زیبا بود..حرف نمیزدیم، به آسمون خیره شده و به لالایی ماه گوش میسپردیم... لالایی امشبش، با لالایی های شب های دیگه فرق داشت... امشب با آواز ماه، با ترانه ی آبشار و جوی ها و با ساز طبیعت لالایی روح نوازی زمزمه میشد... و این نسیم هوهو کنان بود که این لالایی دل انگیز رو در کل دشت ارکیده ها پخش کرده و به سرار شهر میرسوند.. ماه خوشحال بود، ستاره اش برگشته بود.. میدیدم که ارام ارام به آغوش ماه برگشته و ماه رو در آغوش گرفته بود...! و اشک های آن ماه درخشان.. تبدیل به همان ستاره های دنباله داری شدند که شب مهتابی و آسمون دشت ارکیده ها را زیبا و زیبا تر میکردند...