و در آخر قصه ی ما بی پایان خواهد ماند،
احساسات ما سرانجامی نخواهد داشت.. اما از این دنیا،
تیکه ای از آسمون صاف و آبی قلبم برای تو، قسمتی از موج های طوفانی قلبت برای من..
بیا با قسمت های آبی وجود یکدیگر در خاطر هم باشیم، اما درکنار کسی دیگر...
به گوشم خواهد رسید، نجوای بی کلام موسیقی احساساتت، که از دور برای چشمان دیگری مینوازی؛
ولی آیا به دست تو خواهد رسید، نوشته های خاک خورده ی صندوقچه ی احساسات قلبم...؟
و همه از دریا گفتند..
همه محو در زیبایی و آرامش دریا شدند..
اما نفهمیدن، تمام زیبایی و آرامش دریا بخاطر آسمونه..
مطمئنم که به این دقت کردی،
چون وقتی آسمون گریه میکنه دریا دیگه آروم نیست..
