هیچوقت فکر نمیکردم به این حجم از سکوت دچار بشوم که روزها و روزها و روزها حرفی جز واجبات زندگی برای گفتن نداشته باشم آدمهای درون‌گرا با افزایش سن بیشتر سر به لاک تنهایی فرو می‌برند و دیگران به گمان اینکه اینها مغرورند... تحویلمان نمیگیرند...حرفی برای گفتن ندارند ... دوستمان ندارند کم کم رهایشان می‌کنند و فراموش می‌شوند این روزها یک آیتم جدید به سررسیدم اضافه کردم و هر شب قبل از خواب چک میکنم ببینم آیا امروز با آدم های مهم زندگی ام حرف زدم یا نه؟

پذیرش تنهایی گرچه از نظر من تلخخخ ترین بخش زندگی است اما عجیب است که وقتی جزئی از زندگی ات می‌شود رها کردنش غیر ممکن است یک جوری خرخره آدم را می‌گیرد یا یک جور وابسته اش میشوی که مثل آدم بی زبان باید به خودت تلنگر بزنی که آهای خانم شما هنوز زنده ای و معاشرت بخشی از آداب آدم های در قید حیات است

گرچه نوشتن های امشبم همه در راستای همان تلنگر زدن بود اما مدت ها بود دلم نوشتن میخاست امشب برایم حکم رهایی داشت ما آدم ها بنده عادت هایمان هستیم گاهی،این عادت ها می‌شود نوشتن های زیاد و گاهی سکوت های مطلق امروز دلم میخاست تمام قلبم را توی دو دستم بگیرم و بروم یکی یکی از همه آدم های دور و برم خواهش کنم که ساکت شوند ...که سکوت کنند ...که اجازه دهند من به خلوت کش دارم ادامه دهم اما مگر میشد ...بعضی خانم ها اینقد شوق حرف زدن دارند که آدم می‌ماند این همه حرف را از کجا پیدا می‌کنند.تحمل کردم که ادامه دهند و سعی کردم بلند تر فکر کنم تا کمتر صدایشان را بشنوم به خودم گفتم فکر کردی زمین خدا را خریدی ؟تو حرفی نداری خب نداشته باش دهان مردم را که نمی‌شود چسب زد شاید من اگر یک روزی رئیسی ..وزیری...مسئول انجمن خانمهای پر چانه ای ....چیزی ..میشدم تمام حرف های اضافه را ممنوع میکردم و توی هر کوچه و خیابان و خانه ای میگفتم یکی از این تابلو های هیس بگذارند از همان ها که طرف انگشت روی دماغش گذاشته و هیچ کس هم محلش نمیگذارد یا تمام احوالپرسی های اضافه را قیچی میکردم و میدادم شهرداری ببرد با آشغال های ساعت ۹ بسوزاند

قسم به غربتِ نرگس به بی قراری زنبق قسم به فجر و سپیده به روشنایی مطلق قسم به صبح، به امّید، به دلخوشیِ شب عید به شب.. به شوق.. به دیدن..قسم به ماه معلق ! به دردهای پیاپی.. به رنج های کِی و کِی .. به کودکان گرسنه، به سکه سکه ی رونق قسم به قبله.. به ایمان.. قسم به خون شهیدان ! قسم به صبح، سیاهی، قسم به لحظه ی ابلق! به غم، قلم ،به خیابان، به اشک ،شام غریبان.. به خون ،جنون، به بیابان ، به هر چه خونِ به ناحق .. به جانماز، به مسجد، به سنگهای مورب به خ‌ط، به شعر، به کاشی، به شمعدان معرق قسم به هر چه که بویی از انتظار تو برده است شبی تو می رسی از راه ای آرزوی محقق! #مهدیه_اکبری

بفرمایید برف و شیره😊 عاقا ما ته مونده ی نسل برف و شیره هستیم قدر ما رو بدونید🤪

شیشه ها رو خوب پاک کن که شب عیدی کثافت از سر و روی خانه ات بالا نرود و بعد سرچ کن ببین اگر ماشین لباس شویی حایر آنطور که باید لباس های سفید را تمیز نمی‌شوید چه خاکی باید به سرش بریزی بعد برو سراغ سینک ظرف شویی و سعی کن هر ظرف را چند بار کف بزنی که مبادا بوی گند ماهی بدهد یادت باشد شربت زینک بچه را سر ساعت بدهی حواست باشد شیر بخری که بچه ها حتما نیازشان به لبنیات تامین شود و پس فردا پوکی استخوان نگیرند و بعد سرچ کن ببین چکار کنی سیب زمینی کف ماهیتابه رویی نچسبد و بعد برو چک کن ببین قیمت طلا تا بالا نرفته چندرغاز پس اندازت را برسان به دست آقای میم. ز که در قلکت بریزد که پس فردا اگر قیمت طلا بالا کشید تو سرت بی کلاه نماند بعد زنگ بزن ببین آقای الف .خ هنوز توی کماس یا نه یادت باشد یک خوش و بش کوتاهی،با پسرت داشته باشی که بداند هنوز،مادر دارد بعد سعی کن به مادرت زنگ بزنی و خوب به گلایه هایش از عالم و آدم گوش کنی درباره افعال مدال حتما خوب مطالعه کن و یک سری به پرس تی وی بزن ببین چیزی حالی ات میشود یا نه بعد سعی کن یک چایی دم کنی لبخند بزنی و پای چشمت یک مداد بکشی که معلوم نشود چند ساعت است نخوابیدی .......

مممم من فکر میکنم آدم وقتی یک نفرو داره که مدام ازش آویزون بشه..مدام پشتش قائم بشه ...مدام ازش دعا بخاد...مدام ترساشو آوار کنه روی سرش دیگه بزرگ نمیشه تو چی فک میکنی بابالنگ دراز؟

شفا در قلب تو بود که رفت ..

🔎 #قمپز 📢دعوتید به: شصت و سومین محفل طنز قمپز 🔺️با حضور: مهدی فرج اللهی عباس احمدی و طنزپردازان استان قم 📅 چهارشنبه ۲۳ اسفند ساعت ۱۶:۳۰ تا افطار به صرف افطاری ساده 🏫 قم، خیابان ساحلی، کتابخانه آیت‌الله خامنه‌ای 🟥 ورود برای عموم آزاد و رایگان است 🔰 با #هنرستان از برنامه‌های فرهنگی هنری استان #قم باخبر باشید 👇👇👇 🆔 @honarestan_net

بچه ها من امروز تو این جلسه حضور به هم میرسونم شمام بیایید با هم بخندیم😁