_

انقدر صبح تا حالا با بهونه و بی بهونه صدای شکستن بغض وامونده چند ماهم تو این اتاق پیچیده که دیگه نایی نمونده اما، جبران نمی‌شوی، حتی به گریه های بسیار .

اصلا دیدنت در آن تابوت در حد طاقت من نیست تو دقیقا وصف همان بلند مرتبه شاهی… برای من ، دختر که خمیدگی پدر را دید گواهی مرگش را صادر کنید . تمام دنیای یک دختر بابای عزیز خودش است و شما بابای عزیز ایران بودی ؛ یتیم شدم .

آرزوی سالم دیدنت و به دلم گذاشتن امام من .

شدم رقیه‌ای که قرار است بعد از اینهمه بی قراری از پدر دردانه اش سری تحویلش دهند - صدات زدم با سر اومدی بابا جان؟ +از خدا دیدارت را طلب میکردم و دیدن تابوت نصیبم شد؟! .

_

و امروز وظیفه عقلانی و شرعی هر انسان فرهیخته آزاده حضور در مراسم وداع با امام امت است ، از همان بچگی به ما یاد داده‌اند اگر کسی برای ما کاری کرد تشکر کنیم او برای ما جانش را داد و کمترین کار ما این حضور است .

_

و در باورم نمی‌گنجد این بارو بونه این مسیر ، این سیاه بر تن منتها به تابوت شماست .

خنده هایت زیبایی ثانیه هایم بود قامتت ستون خانه ام بود کلامت نور قلبم بود رویت روشنایی چشمانم بود ؛ زین پس مرا مثل قبل نخواهید دید زندگیم بر سرم آوار شده .

_