آدما میرن، خیلی راحت و بی دغدغه .

خودم فدای ادمینای اینجا

از صبحهایی که قراره با آدمهای حال بهم بزن شروع بشه متنفرم .

راستش دیگه انرژی لازم برای دوستیهای بیمعنی تعاملات اجباری و مکالمات غیرضروری ندارم .

انگار همه ازم متنفرن

I'll know, I'll know

امروز بعد از مدت ها خودم را قضاوت کردم، فهمیدم ك آدم مهرباني نبودم.. در واقع کرخت و مضحك شدهام. نمي‌دانم دنیا با من چه کرده است، یا شاید هم خودم این کار را کردهام.. شاید هم اینطور نبوده، روزگار و زندگي مرا وادار به اینگونه بودن کرد، نمي‌دانم.. — ۲۰ اسفند ماه ۱۴۰۲، دفترچهٔ خاطرات

منِ بدون تو، یه منِ شکسته‌ و داغونه.

خستگی هامو بغل کن