#پنجاه‌روز روز 32 : این سال تحصیلی یکم معذب کننده شروع شد و راحت نبود، به خاطر اینکه مدرسه‌م تغییر کرده بود و هیچکس هم نمی‌شناختم، رشته‌م هم با دوستام فرق داشت و خلاصه اینجور چیزا.. ولی بعد گذشت یکی دو هفته عادی شد، کم کم دوست پیدا کردم و توی نیمه دوم سال دوستای خوبی نصیبم شد که تو اون کلاس وامونده، مثل طلا توی کاه‌دونی بودن واسم..! هنوز هم کمی توسط رشته‌م مورد تردید قرار گرفتم و کلی اورثینک و این داستانا ولی در نهایت به این نتیجه رسیدم که چرا نتونم؟ فقط باید بخوام. و آره خلاصه، با اینکه اولش مثل چی می‌خواستم تغییر رشته بدم ولی موندم و تصمیم دارم جدی تلاش کنم. (امیدوارم دلقک نباشم.🤡) سال عجیبی بود. نه خیلی سخت، نه خیلی راحت. خوشحالم که گذشت. بیشتر سختی‌ش به خاطر شرایط کشور بود، وگرنه زیاد نمی‌شد به مدرسه‌م سخت گرفت، معلما و کادر مدرسه خوب بودن بنابرین شکایتی ندارم.👌🏻

#پنجاه‌روز روز 33 : گوشیمو عوض کردم هنوز پوشه‌ی Cameraی گوشیم خالیه.😂

شاید بعداً بیام و اینو اضافه کنم.

این پسر کسیه که از سر تا پاش، تمام وجودش رو خشم و انتقام پر کرده. هیچ چیز دیگه ای رو نمی‌تونه ببینه...

و این مرد هم کسیه که چیزی واسه از دست دادن نداره. اینکه چیزی واسه از دست دادن نداشته باشی، می‌تونه تو رو به چیز خطرناکی تبدیل کنه.. ولی خب از اونجایی که این شخص کاکاشی‌‍ه، یه استثنایی وجود داره. می‌تونه خطرناک باشه، ولی می‌تونه خودش رو مجبور به زندگی بکنه چون همش در حال پیدا کردن دلیلی واسه زندگیه...

و خیلی فرق هست بین کسی که همش در فکر انتقام‌جوییه و کسی که تصمیم گرفته همه چیو فراموش کنه.. به طور یقین خیلی قدرت می‌طلبه این کار..