نماز خوندن یا نخوندنِ تو یک چیز شخصی بین خودت و خداته؛ ولی اینکه به دستورات اجتماعی دینت عمل نکنی، یک چیز تقریبا نابخشودنی و آسیب زنندهٔ خیلی بزرگیه. با یک غیبت و تهمت که از نظر خودت ساده هستن و محض فان انجامش میدی، تو زندگی اجتماعی یک آدم رو می‌تونی خراب کنی. اون بی اعتماد میشه، اگه تغییر کرده باشه دلسرد میشه، از جامعه فاصله می‌گیره، ممکنه کلا ول کنه همه چیز رو، و و و ده هزار ممکنِ دیگه. و اون دنیا تو حتی اگه یک میلیارد نماز هم خونده باشی، تا وقتی جواب "چرا زندگی یک آدم دیگه رو مختل کردی؟" رو ندی، قرار نیست به سعادت و هرکوفتی که تو فکرته برسی

از بزرگ‌ترین ترس های من همینه، اینکه من نا خواسته زندگی یکی دیگه رو مختل کنم و آرامشو ازش بگیرم..

تو با اون روحیه و شخصیتت معلومه نمی‌تونستی قوی تر هم بشی!

می‌تونم حس خیانت دیدن رو توی چشماش بخونم(:

هدف هدف هدف گل بگیرن این هدفتو! خدایا صبر بده بهم از دست این یبس

این پسر دنبال تأییده، حتی بعد از اینکه یکی از اعضای خانواده‌ش عملاً تو ذهنش تبدیل به دشمنش شد، باز هم می‌خواست ازش تأیید دریافت کنه.. عطش انتقام هم کورش کرده، برا همین در به در دنبال قوی تر شدنه و صبر نداره. اما درک نمی‌کنم که چقدر می‌تونی یبس باشی که فکر کنی با رفتن به جایی که می‌خوای بری، قراره کاری بکنی؟ تنها کاری که کردی خراب کردن رابطه‌ت با دوستایی بود که حاضر بودن برات جونشونو فدا کنن!..

آه خدایا اصلا نمی‌دونم ازش متنفر باشم یا دلم به حال بدبختش بسوزه😐

«فکر می‌کردم ما باهم دوستیم.. فقط من این فکرو می‌کردم؛ چقدر رقت‌انگیزم!..»

«تو فوق‌العاده بودی، تنها چیزی که آرزوشو داشتم، چیزی که می‌خواستم این بود که شبیه تو بشم..»