اونی که سکوت رو انتخاب کرده تقريبا همه چیزرو یکبار گفته.

خب ظاهرا تو جاده زندگی رسیدیم به اولین سالگرد اون روز🙂🤍… اما راستش، چیزی بینمون شکل گرفته که از واژه‌ی «دوستی» بزرگ‌تره. تو شدی آرامشِ روزای شلوغم، لبخندِ وقتایی که خسته‌م، و حضورِ بی‌قید و شرطی که دلم برایش امنیت داره. شاید مسیرمون مجازی شروع شد، ولی احساسم نسبت بهت از هر واقعیتی واقعی‌تره. با تو یاد گرفتم نزدیکی، فاصله نمی‌فهمه؛ و عشق، حتی پشتِ صفحه‌ یه گوشی می‌تونه نفس بکشه. سالگردمون مبارک رفیق‌دل، عشقِ بی‌مرزِ من 🤍

خیلی دلم میخواست باهاتون حرف بزنم شاید صدای مغزم اروم بشه شاید این درد یکم مرهم گذاشته بشه روش شاید ی ذره تخلیه بشم...

ولی نمیشد

به همتون شب بخیر گفته بودم

باز من موندمو دیوارا و تاریکی اتاق

باز من موندمو یه مغز پر سر و صدا

اما شدیدا دلم میخواست یک شب این اتاق و تاریکیش بمونن بی من..

هوا خیلی دلنشینه زیر بارون راه رفتن از جمله حسرت های امشبه:)

شما که غریبه نیستی من‌ همین الانشم تو رودروایسی با مامانم زنده ام!

ولی اونجا ک میگه: کجایی ارزوی محال؟ کجایی؟ دیدمت رفتی به همراه باد!! کجایی؟

دلم اونجاست‌ت‌ت، که جسمم حق نداره باشه💔