🔺بعثت مردم؛ پیش‌بینی نبود، وعده بود بخش دوم وقتی رهبر شهید انقلاب در آخرین سخنرانی خود فرمودند: «اگر حادثه‌ای برای این کشور پیش بیاید به توفیق الهی، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله با حوادث» بعضی‌ها این جمله را مثل یک تحلیل سیاسی یا یک پیش‌بینی معمولی شنیدند؛ مثل اینکه یک رهبر باتجربه دارد روحیه می‌دهد و امید تزریق می‌کند. اما حقیقت این است که این حرف، از جنس «پیش‌بینی» نبود. این جمله، تکیه بر یک سنت قرآنی و یک وعده الهی بود. پیش‌بینی یعنی یک محاسبه انسانی: شاید چنین شود، شاید نشود. اما وقتی سخن از «بعثت مردم» است، دیگر مسئله تحلیل سیاسی نیست؛ مسئله این است که خداوند در لحظات تاریخی، ملت‌ها را وارد صحنه می‌کند تا مسیر حوادث را عوض کنند. یعنی گاهی خدا کاری می‌کند که مردم از حالت پراکندگی، تردید، اختلاف و ترس، یک‌باره به یک «جبهه واحد» تبدیل شوند. در قرآن کریم، خداوند درباره برخی ملت‌ها تعبیر بعث را به کار برده است. بعث یعنی یک حرکت ناگهانی، یک بیداری شدید، یک برخاستن غیرعادی. بعث یعنی ملت از جا کنده می‌شود، نه با دستور اداری، نه با تبلیغات رسانه‌ای، بلکه با یک «توفیق الهی» که دل‌ها را آماده می‌کند. پس حرف رهبر شهید انقلاب این بود: اگر حادثه‌ای بیاید، خدا این ملت را تنها نمی‌گذارد. ممکن است دشمن ضربه بزند، ممکن است خسارت ایجاد کند، اما در نقطه حساس، خداوند مردم را به میدان می‌آورد تا کشور از پا نیفتد. این دقیقاً همان چیزی است که دشمن همیشه از آن می‌ترسد: نه از یک سخنرانی، نه از یک بیانیه، بلکه از ملتی که ناگهان مبعوث شود و اراده‌اش مثل موج، همه محاسبات را به هم بریزد. به همین دلیل باید این جمله را درست فهمید: رهبر شهید نگفت «ممکن است مردم بیایند». فرمود خدا مردم را مبعوث خواهد کرد. این یعنی ماجرا فقط یک واکنش اجتماعی نیست؛ این یک وعده است: وعده‌ی اینکه در لحظه خطر، این ملت به صحنه خواهد آمد و میدان را رها نخواهد کرد. https://eitaa.com/Adelfarihi

🔺دو بعث در قرآن؛ بعثِ ضربه و بعثِ رسوایی بخش سوم قرآن کریم واژه «بعث» را فقط برای پیامبران به کار نبرده است. بعثت، در منطق قرآن، گاهی درباره ملت‌ها و جمعیت‌هاست؛ یعنی خداوند یک گروه را از حالت سکون بیرون می‌کشد و به صحنه می‌آورد. اما نکته مهم اینجاست که قرآن نشان می‌دهد «بعث» همیشه یک معنا ندارد؛ دو نوع بعث در تاریخ وجود دارد: بعثی که مایه عزت است، و بعثی که مایه رسوایی. نوع اول، بعثِ قدرت و ضربه است. قرآن در سوره اسراء می‌فرماید: «فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ أُولَاهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ...» یعنی وقتی وعده الهی فرا برسد، خداوند بندگانی سخت‌پیکار و نیرومند را مبعوث می‌کند تا دشمن را درهم بشکنند و خانه به خانه او را تعقیب کنند. این بعث، بعثِ انتقام است. بعثِ پایان دادن به تجاوز است. بعثی که ملت را تبدیل می‌کند به «دست قدرت خدا» برای اجرای عدالت و نابودی دشمن. اما نوع دوم، بعثِ رسوایی است. قرآن در سوره توبه درباره گروهی که ادعای همراهی داشتند ولی در لحظه نبرد عقب کشیدند می‌فرماید: «وَلَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَلَٰكِن كَرِهَ اللَّهُ انبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ...» یعنی اگر واقعاً قصد میدان داشتند، آماده می‌شدند؛ اما خداوند از «انبعاث» آنان کراهت داشت، پس آنان را زمین‌گیر کرد و به آنها گفته شد: با خانه‌نشینان بنشینید. اینجا قرآن یک حقیقت تلخ را روشن می‌کند: گاهی خداوند نه‌تنها کسی را مبعوث نمی‌کند، بلکه اساساً از برخاستن او خوشش نمی‌آید. چون آن حرکت، حرکت ایمان نیست؛ حرکت نفاق است. حرکت برای نمایش است. حرکت برای سهم‌خواهی است. حرکت برای فرار از رسوایی است، نه برای مقابله با دشمن. پس قرآن دو تصویر واضح می‌دهد: یک گروه که خدا آنان را مبعوث می‌کند تا دشمن را تمام کنند. یک گروه که خدا از مبعوث شدنشان متنفر است، چون حضورشان جز سستی، تردید و ضربه زدن از پشت، چیزی تولید نمی‌کند. اینجاست که معنای جمله رهبر شهید انقلاب روشن‌تر می‌شود: وقتی فرمود «خدا این مردم را مبعوث خواهد کرد»، یعنی ملت ایران از جنس همان بعث اول است؛ بعثِ قدرت، بعثِ مقاومت، بعثِ ضربه. اما در هر حادثه تاریخی، همیشه عده‌ای هم هستند که در جبهه دوم قرار می‌گیرند؛ همان‌ها که بعثت‌شان کراهت‌انگیز است و خروج‌شان به جای تقویت میدان، میدان را تضعیف می‌کند. و اینجاست که جامعه باید هوشیار باشد: چون تاریخ فقط میدان جنگ بیرونی نیست؛ تاریخ، میدان تمایز بین «ملت مبعوث» و «جریان غیرمبعوث» هم هست. https://eitaa.com/Adelfarihi

🔺چرا خدا از انبعاث بعضی‌ها کراهت دارد؟ بخش چهارم قرآن کریم در سوره توبه آیه‌ای دارد که اگر کسی آن را درست بفهمد، بسیاری از صحنه‌های امروز جهان اسلام را بهتر می‌بیند. خداوند درباره گروهی که در ظاهر ادعای همراهی داشتند اما در لحظه نبرد عقب کشیدند می‌فرماید: «وَلَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَلَٰكِن كَرِهَ اللَّهُ انبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ...» یعنی اگر واقعاً اراده خروج و جهاد داشتند، برای آن آماده می‌شدند؛ اما خداوند از «انبعاث» آنان کراهت داشت، پس آنان را سست و زمین‌گیر کرد. این تعبیر بسیار تکان‌دهنده است: خدا نمی‌گوید «آنها نرفتند»؛ بلکه می‌گوید خدا از برخاستنشان خوشش نیامد. چرا؟ چون همه کسانی که ادعای حضور در میدان دارند، حقیقتاً اهل میدان نیستند. بعضی‌ها اگر هم به صحنه بیایند، حضورشان از جنس ایمان و اخلاص نیست؛ از جنس نفاق است. از جنس حسابگری‌های شخصی است. از جنس ترس پنهان‌شده پشت شعار است. چنین افرادی اگر وارد میدان شوند، نه‌تنها دشمن را تضعیف نمی‌کنند، بلکه جبهه خودی را فرسوده و بی‌رمق می‌کنند. در واقع قرآن می‌گوید بعضی‌ها اگر بیایند، ضررشان بیشتر از نبودنشان است. چون آنها حامل روحیه شکست‌اند. حامل تردیدند. حامل شایعه‌اند. حامل ترس‌اند. و ترس، مثل سم، در جمع پخش می‌شود. علت کراهت خدا از انبعاث این گروه، دقیقاً همین است: آنها در ظاهر حرف از «عقلانیت» می‌زنند، اما در باطن، عقلانیت‌شان ترجمه شیکِ ترس است. آنها از جنگ بدشان نمی‌آید چون خون می‌ریزد؛ از جنگ بدشان می‌آید چون آسایش خودشان به خطر می‌افتد. اینجاست که یک حقیقت روشن می‌شود: میدان مقاومت فقط با دشمن خارجی تعیین نمی‌شود. یک جبهه پنهان هم وجود دارد: جبهه کسانی که اراده مردم را می‌شکنند، روحیه را می‌خورند، و جامعه را به سمت بی‌حسی و بی‌تفاوتی هل می‌دهند. قرآن این افراد را دقیق توصیف می‌کند: اگر واقعاً اهل خروج بودند، مقدماتش را فراهم می‌کردند. اما چون نیت‌شان واقعی نبود، خداوند اجازه نداد «انبعاث»شان شکل بگیرد. پس مسئله فقط این نیست که چه کسی به میدان می‌آید؛ مسئله این است که چه کسی شایسته میدان است. و شاید تلخ‌ترین نکته همین باشد: گاهی خداوند به نفع جبهه حق، بعضی‌ها را کنار می‌زند، چون حضورشان نه کمک است و نه جهاد؛ بلکه فقط یک بار اضافه است که در لحظه حساس، به جای ضربه زدن به دشمن، به جبهه خودی ضربه می‌زند. https://eitaa.com/Adelfarihi

🔺غیرمبعوث‌ها همیشه عقلانی حرف می‌زنند❗️❗️ بخش پنجم یکی از خطرناک‌ترین ویژگی‌های جریان غیرمبعوث این است که تقریباً هیچ‌وقت با زبان ترس حرف نمی‌زند. آنها نمی‌گویند «می‌ترسیم». نمی‌گویند «توانش را نداریم». نمی‌گویند «حوصله هزینه دادن نداریم». بلکه همیشه یک واژه شیک و محترمانه جلو می‌اندازند: عقلانیت. اما مسئله اینجاست: هر عقلانیتی ارزش ندارد. گاهی «عقلانیت» فقط یک ماسک است؛ ماسکی برای پنهان کردن ترس، رفاه‌طلبی و بی‌غیرتی سیاسی. غیرمبعوث‌ها معمولاً اینطور حرف می‌زنند: «الان وقتش نیست…» «نباید احساسی تصمیم گرفت…» «باید به فکر آینده بود…» «نباید کشور را وارد هزینه کرد…» «باید از تنش دوری کنیم…» ظاهر این جملات منطقی است. اما پشت بسیاری از این حرف‌ها یک پیام پنهان خوابیده: برگردید خانه، مقاومت نکنید، مطالبه نکنید، هزینه ندهید. و این دقیقاً همان چیزی است که قرآن در آیه «فَارْجِعُوا» تصویر می‌کند؛ دعوت به عقب‌نشینی، دعوت به ترک میدان، دعوت به خالی کردن صحنه. جریان غیرمبعوث همیشه تلاش می‌کند مقاومت را «افراطی‌گری» معرفی کند و سازش را «عقلانیت». چون اگر مردم بفهمند حقیقت چیست، دیگر کسی به این نسخه‌ها گوش نمی‌دهد. آنها می‌خواهند مردم فکر کنند هر کس مطالبه انتقام و مقابله می‌کند، تندرو و بی‌منطق است؛ و هر کس دعوت به سکوت و عقب‌نشینی می‌کند، عاقل و مدبر است. اما این یک فریب تاریخی است. عقلانیت واقعی یعنی شناخت دشمن، شناخت میدان، و فهم این حقیقت که هزینه مقاومت کمتر از هزینه سازش است. غیرمبعوث‌ها عقلانیت را ابزار می‌کنند تا اراده ملت را آرام‌آرام بشکنند؛ تا مردم از «ملت مبعوث» تبدیل شوند به یک جامعه خسته، مردد و بی‌اثر. ادامه دارد… https://eitaa.com/Adelfarihi

🔺آیه ۱۳ احزاب ؛ صدای آشنا در تاریخ بخش ششم قرآن کریم در سوره احزاب، یکی از مهم‌ترین صحنه‌های جنگ روانی علیه جبهه حق را روایت می‌کند؛ جایی که دشمن هنوز نتوانسته ضربه نظامی نهایی بزند، اما می‌خواهد اراده جامعه را از درون فرو بریزد: «وَ إِذ قالَت طائِفَةٌ مِنهُم يا أَهلَ يَثرِبَ لا مُقامَ لَكُم فَارجِعوا» یعنی گروهی گفتند: ای اهل یثرب! اینجا جای ماندن نیست، برگردید. این «فارجعوا» فقط یک جمله ساده نیست؛ یک تاکتیک است. تاکتیکی که در همه تاریخ تکرار شده: وقتی دشمن نتواند با حمله مستقیم پیروز شود، تلاش می‌کند مردم را از صحنه خارج کند. چون جبهه حق تا وقتی مردمش ایستاده‌اند شکست نمی‌خورد، اما اگر مردم به خانه‌ها برگردند، شکست از درون آغاز می‌شود. نکته مهم اینجاست که گویندگان این حرف‌ها، معمولاً آدم‌های عادی نیستند. اغلب کسانی‌اند که ظاهرشان خودی است، زبانشان زبان دلسوزی است، و ادبیاتشان پر از واژه‌های آرام و منطقی است. آنها نمی‌گویند «فرار کنید»، می‌گویند: «اینجا ماندن فایده ندارد…» «جان خودتان را حفظ کنید…» «باید واقع‌بین بود…» «کشور ظرفیت ادامه ندارد…» اما قرآن اینها را لو می‌دهد: اینها همان صدای دشمن‌اند، فقط با زبان داخلی. این جریان در هر حادثه تاریخی فعال می‌شود. هر وقت ملت به میدان می‌آید، اینها مأموریت دارند بگویند: «تمامش کنید… بس است… برگردید… خیابان را خالی کنید…» و درست همین نقطه، مرز ملت مبعوث و ملت غیرمبعوث است: ملت مبعوث می‌گوید «می‌مانیم»، حتی اگر هزینه داشته باشد. جریان غیرمبعوث می‌گوید «برگردید»، حتی اگر نتیجه‌اش ذلت باشد. این آیه، فقط قصه جنگ احزاب نیست؛ این آیه، آینه‌ای است که امروز را نشان می‌دهد. https://eitaa.com/Adelfarihi

🔺مبعوث‌ها همیشه بی‌هزینه نیستند بخش هفتم یکی از اشتباهات رایج این است که بعضی‌ها خیال می‌کنند اگر یک ملت «مبعوث» شد، یعنی همه چیز راحت می‌شود؛ یعنی پیروزی حتمی است و دشمن عقب می‌نشیند و هزینه‌ای هم پرداخت نمی‌شود. اما قرآن و تاریخ، هر دو خلاف این را می‌گویند. ملت مبعوث، ملتِ راحت‌طلب نیست. ملت مبعوث، ملتی است که برای حفظ حق و عزت، آماده پرداخت هزینه است. اصلاً بعثت مردم معمولاً دقیقاً در همان لحظه‌ای اتفاق می‌افتد که هزینه‌ها شروع شده است؛ زمانی که ضربه خورده‌اند، شهید داده‌اند، داغ دیده‌اند و خطر را با پوست و استخوان لمس کرده‌اند. اگر هزینه‌ای در کار نبود، بعثت هم معنا نداشت. این همان نقطه‌ای است که خیلی‌ها از میدان کنار می‌روند. چون تا وقتی حرف از مقاومت است، شعارش را دوست دارند؛ اما وقتی پای سختی و فشار و ایستادگی واقعی می‌رسد، ناگهان نسخه «عقلانیت» و «مصلحت» و «کاهش تنش» را رو می‌کنند. یعنی همان‌جایی که ملت باید بایستد، عده‌ای شروع می‌کنند به عقب کشیدن مردم. اما حقیقت تلخ این است: هیچ ملتی بدون هزینه، به عزت نرسیده است. هیچ کشوری بدون خون، امنیت پایدار به دست نیاورده است. و هیچ دشمنی با خواهش و لبخند عقب‌نشینی نکرده است. ملت مبعوث یعنی ملتی که می‌فهمد اگر امروز هزینه ندهد، فردا باید چند برابرش را بدهد. اگر امروز مقاومت نکند، فردا باید تسلیم شود. اگر امروز درد را تحمل نکند، فردا ذلت را تحمل خواهد کرد. بعثت، یک نعمت است، اما نعمت آسان‌فروشی نیست. خداوند مردم را مبعوث می‌کند، اما این مردم باید خودشان انتخاب کنند که «در میدان می‌مانند» یا «به خانه برمی‌گردند». و شاید همین‌جاست که مرز واقعی مشخص می‌شود: مبعوث‌ها کسانی نیستند که فقط شعار می‌دهند؛ مبعوث‌ها کسانی‌اند که وقتی فشار آمد، عقب نمی‌روند. چون آنها می‌دانند این راه، راه هزینه دارد… اما راه سازش و ترس، هزینه‌اش سنگین‌تر است. https://eitaa.com/Adelfarihi

🔺مدیریت فرهنگی؛ کمک به بعثت یا خنثی‌سازی آن؟ بخش هشتم حضور مردم در صحنه، همیشه یک سرمایه عظیم است؛ اما این سرمایه می‌تواند با یک مدیریت غلط، به‌جای تقویت شدن، آرام‌آرام فرسوده و خاموش شود. بعثت مردم یک اتفاق زنده است؛ یک موج است. موج را نمی‌شود با برنامه‌های کلیشه‌ای و مراسم‌های تکراری نگه داشت. در روزهای نخست، مردم با انگیزه‌ای روشن به میدان آمدند: خشم مقدس، مطالبه انتقام، دفاع از عزت ملی و حمایت از نیروهای مسلح. اما از جایی به بعد، در بسیاری از شهرها شکل برنامه‌ها تغییر کرد. حضور مردمی به جای آنکه «میدانی و مطالبه‌محور» باقی بماند، تبدیل شد به چیزی شبیه میتینگ‌های رسمی: جایگاه، سخنران ثابت، مداحی تکراری، اجراهای از پیش تعیین‌شده، و همان ادبیات همیشگی که مردم سال‌ها شنیده‌اند. مشکل اینجاست که بعثت مردم با «تکرار» زنده نمی‌ماند. ملت مبعوث برای تماشا نیامده است؛ برای نقش‌آفرینی آمده است. وقتی مردم حس کنند حضورشان صرفاً برای پر کردن جمعیت است و همه چیز از قبل طراحی شده، طبیعی است که آرام‌آرام فاصله می‌گیرند. چون این دیگر «صحنه» نیست؛ تبدیل می‌شود به «مراسم». این‌جا دقیقاً همان نقطه‌ای است که مدیریت فرهنگی باید خودش را نشان دهد: آیا مسئولان فرهنگی قرار است بعثت مردم را تقویت کنند یا ناخواسته آن را خنثی کنند؟ مدیریت درست یعنی اجازه بدهند مطالبه مردم شنیده شود، شعارهای واقعی میدان شکل بگیرد، حضور مردم حالت زنده و پویا داشته باشد، و انرژی اجتماعی در مسیر درست هدایت شود. اما مدیریت غلط یعنی تلاش برای کنترل بیش از حد، سانسور مطالبه‌ها، تبدیل حرکت به برنامه رسمی، و در نهایت خسته کردن مردم با کلیشه‌ها. بعثت مردم، یک فرصت تاریخی است؛ اما فرصت‌ها هم تاریخ مصرف دارند. اگر درست فهم نشوند و درست هدایت نشوند، به جای اینکه به قدرت ملی تبدیل شوند، کم‌کم سرد می‌شوند و می‌میرند. و این یک حقیقت است: گاهی دشمن نمی‌تواند ملت را از میدان بیرون کند، اما سوءمدیریت داخلی می‌تواند. https://eitaa.com/Adelfarihi

🔺پس از بعثت چه باید کرد؟ بخش نهم بعثت مردم، نقطه پایان نیست؛ نقطه آغاز است. اینکه یک ملت به صحنه بیاید، خیابان‌ها را زنده کند، مطالبه کند و روحیه مقاومت را احیا کند، یک نعمت بزرگ الهی است؛ اما اگر این حضور فقط در حد هیجان و شعار بماند، به مرور فرسوده می‌شود و اثر راهبردی‌اش از بین می‌رود. ملت مبعوث باید بداند که حضورش باید «ثمر» بدهد. یعنی این موج اجتماعی باید تبدیل شود به تصمیم، به اقدام، به اصلاح و به بازدارندگی. وگرنه بعثت مردم به یک خاطره تبدیل می‌شود، نه یک نقطه عطف تاریخی. پس بعد از بعثت، چند مطالبه روشن باید زنده بماند: اول، انتقام و مجازات دشمن. نه به عنوان یک شعار احساسی، بلکه به عنوان یک اصل امنیت ملی. دشمن باید بفهمد حمله به ایران، هزینه‌ای دارد که فراموش نشود. دوم، تقویت قدرت دفاعی و امنیتی کشور. بعثت مردم یعنی مطالبه جدی برای پیشرفت در حوزه نظامی، اطلاعاتی، پدافند و بازدارندگی. ملت مبعوث، ملتی نیست که به دشمن پیام ضعف بدهد. سوم، پاکسازی نفوذ و سستی در مدیریت‌ها. هر ضربه بزرگی که به کشور وارد می‌شود، معمولاً فقط محصول قدرت دشمن نیست؛ نتیجه غفلت‌ها، نفوذها و بی‌تدبیری‌های داخلی هم هست. ملت مبعوث باید مطالبه کند که هیچ ضعف و خیانتی پشت پرده پنهان نماند. چهارم، حفظ صحنه و استمرار حضور. بعثت مردم نباید تبدیل به یک موج کوتاه شود. دشمن دقیقاً منتظر خستگی مردم است. حضور باید شکل درست و زنده داشته باشد؛ نه کلیشه‌ای و مراسمی. پنجم، تبدیل شور به عقلانیت انقلابی. ملت مبعوث باید هم پرشور باشد و هم دقیق. یعنی هم احساس داشته باشد و هم تحلیل. هم مطالبه کند و هم راه را بشناسد. این همان چیزی است که دشمن را زمین‌گیر می‌کند. در یک جمله: بعثت مردم یعنی ملت از حالت تماشاچی خارج شده است. اما اگر پس از این بعثت، مطالبه‌ها رها شود و صحنه خالی شود، دشمن دوباره برمی‌گردد؛ این بار با جسارت بیشتر. بعثت مردم یک فرصت تاریخی است؛ اما فقط وقتی تبدیل به قدرت می‌شود که «ادامه» پیدا کند و «نتیجه» بدهد. پایان//. https://eitaa.com/Adelfarihi

❇️ پاسخ هوش مصنوعی پیشرفته به پرسش‌های شما فقط با استفاده از آثار استاد شهید مرتضی مطهری از طریق این لینک:👇 http://noorlib.ir/chatbot/motahari ارائه شده توسط مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی (نور) #هوش_مصنوعی 🇮🇷 کانال بلاغ| جهاد روشنگری 👇 ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ #یاصاحب_الزمان ☫ http://eitaa.com/joinchat/3864854532C34751c9911

خبر خوش برای دوستداران علم و پژوهش در گامی جدید و در راستای تسهیل دسترسی به منابع علوم اسلامی و انسانی، نسخه دیجیتال کتاب‌های چاپ سنگی در نورلایب عرضه شد. این نسخه‌ها توسط کتابخانه آستان قدس رضوی که دارای غنی‌ترین مجموعه‌ چاپ سنگی در ایران است، در اختیار ما قرار گرفته است. ما نیز با آماده سازی تصاویر، این میراث علمی و فرهنگی ارزشمند را در اختیار پژوهشگران و علاقه‌مندان قرار داده‌ایم . کاربران می‌توانند از طریق کارتابل "چاپ سنگی" در سرصفحه پایگاه به این منابع دسترسی پیدا کنند. پایگاه کتابخانه دیجیتال نور https://noorlib.ir/article/42 https://eitaa.com/Adelfarihi

🔴سمت راست: بعد از ترور سردار باقری و سلامی و حاجی زاده و ۲۰ دانشمندان اتمی و بیش از هزار ایرانی سمت چپ: بعد از ترور رهبری و بچه های میناب و ناو دنا و بیش از ۴هزار ایرانی آقای رییس جمهور چقدر باید هزینه بدهیم تا متوجه شوید مذاکره با امریکا شرافتمندانه و عاقلانه نیست؟! 🇮🇷 امور طلاب و دانش آموختگان حوزه علمیه خوزستان 🌐@omoor_tollab_khz

💢«فهرست کامل و دسترسی سریع به مجموعه یادداشت‌های ۹ قسمتی با موضوع بررسی ابعاد و پیامدهای «ملتِ مبعوث» : 1⃣ملتِ مبعوث یعنی چه ؟ بخش اول https://eitaa.com/Adelfarihi/326 2⃣بعثت مردم؛ پیش‌بینی نبود، وعده بود // بخش دوم https://eitaa.com/Adelfarihi/327 3⃣دو بعث در قرآن؛ بعثِ ضربه و بعثِ رسوایی//بخش سوم https://eitaa.com/Adelfarihi/328 4⃣چرا خدا از انبعاث بعضی‌ها کراهت دارد؟//بخش چهارم https://eitaa.com/Adelfarihi/329 5⃣غیرمبعوث‌ها همیشه عقلانی حرف می‌زنند// بخش پنجم https://eitaa.com/Adelfarihi/330 6⃣آیه ۱۳ احزاب ؛ صدای آشنا در تاریخ // بخش ششم https://eitaa.com/Adelfarihi/331 7⃣مبعوث‌ها همیشه بی‌هزینه نیستند // بخش هفتم https://eitaa.com/Adelfarihi/332 8⃣مدیریت فرهنگی؛ کمک به بعثت یا خنثی‌سازی آن؟ // بخش هشتم https://eitaa.com/Adelfarihi/333 9⃣پس از بعثت چه باید کرد؟ // بخش نهم https://eitaa.com/Adelfarihi/334