رفیقامون تا وقتی رفیقشون نیستن ، رفیقامونن ..

از این که توی شلوغ ترین جمع باشم ، و حسِ اضافه بودن بهم بدن ، متنفرممم‌ .

*

‌و‌ من‌امشب‌بیشتر‌از‌همیشه‌خونه‌ ننه‌جون‌،فهمیدم‌‌خانواده‌یعنی‌چی‌؛‌یعنی‌هم‌پناهِ‌امنِ‌دلت‌،هم‌اعصاب‌خُرد‌کنِ‌درجه‌یکت، درست‌امشبی‌که‌من‌یه‌گوشه‌غرقِ‌فکرام‌بودم‌، و ساکت‌بودنی‌که‌خودمم‌نمیدونستم‌چرا ، یکی از همون‌فرشته‌های‌شیطونِ‌خانواده‌ ، با‌یه‌لبخند‌‌ اومد‌سمتم‌و‌گفت : آجی‌چیزی‌شدی؟‌دنیا‌باهات‌قهر‌کرده؟‌یا‌فقط‌با‌ما‌قهری؟ و‌بعدش‌با‌هزار‌تا‌دلقک‌بازی و ادا و اطوار ، کاری‌کرد‌‌که‌یه‌خنده‌یواشکی‌ کاشت‌گوشه‌ی‌لبم،خنده‌ای‌که‌خودش‌هم‌نمی‌دونست‌چقدر‌و‌چطور‌نجاتم‌داد‌ ، کنارِ‌اون‌خنده‌‌ها، نگا‌هم‌افتاد‌به‌عمه‌اولین‌رفیق‌زندگیم و‌ شاید‌تنها‌رفیقی‌که‌هیچ‌وقت‌از‌دستش‌ندادم؛همیشه‌قوی‌،همیشه‌حامی . ولی‌امشب‌وقتی‌چشم‌های‌قرمزش‌رو‌دیدم،دلم‌لرزید، و فهمیدم‌حتی‌ قوی‌ترین‌آدما‌هم دلشون‌گاهی‌از‌ زمین‌و‌زمان خسته‌میشه و همه‌رو‌یک‌جا‌میبارن ؛ و درست‌وسط‌همین‌حس‌و‌حال‌بود‌که ، طبق‌روال‌همیشگی ، بحث‌داشت‌می‌رفت‌سمت‌ازدواج‌و‌اینا ، که‌یک‌دفعه بابای‌نازم مثل‌قهرمانای فیلم‌ها وارد‌صحنه‌شد و بحث‌رو‌به‌صورت‌جدی‌عوض‌کرد ، ‌الهی‌قربونش‌برم‌همیشه‌ناجیِ‌آبرو و آرامش روانِ‌‌دخترشِ :)))))))) خلاصه‌‌لُپ‌مطلب‌این‌که امشب‌خونه‌ننه‌جون ، بین‌خنده‌ها‌ ، نگاه‌های‌مهربون ، و حمایت‌های‌بی‌سر‌و‌صدا فهمیدم‌خانواده‌یعنی‌همین‌ ؛ یعنی‌جایی‌که‌توش‌با‌همه‌ی‌حال‌بدیات ، بازم‌یکی‌هست‌که‌خریدار‌حالت‌باشه‌و‌دلت‌یه‌گوشه‌امن‌داشته‌باشه :)* _‌‌بیست‌و‌سوم‌بهمن‌ماه‌/‌چکیده‌ای‌از‌خاطراتِ‌موندگار‌_

مهم‌نیست‌ که توی خونه ما دعوا سر چیه ، تهش میرسه به من که سرم تو گوشیه و این هر بار تکرار میشه ..

خسته‌م‌خیلی‌خسته ، ولی‌این‌وسط‌یکی‌نیست‌بگه‌چرا‌چهار روز‌ سَر‌سَری‌ گرفتی و رد شدی ، اگه یکم جدی‌گرفته‌بودم‌الان‌مثل‌چی‌ وسطِ‌این‌همه‌بدبختی‌ودرس گیر نکرده بودم ..

امشب ، حتی فردا کلا قرارِ فقط استرس باشم .

"نبودی در خیابان گریه کردم ، نشستم زیر باران گریه کردم برایت نذر کردم قطره قطره ، من از قم تا خراسان گریه کردم .

" و درست‌‌امروزِ‌دوست‌داشتنی‌‌‌این‌گونه‌ گذشت‌غرقِ‌در‌خنده‌ با‌‌ ناز‌ترین‌‌دوستای‌مدرسه‌و‌این به‌شدت‌باب‌ِمیل‌بود😌 . چرا؟چون‌که‌بااینا‌حتی‌خندیدن‌ساده‌هم‌خیلی‌ خاصه‌،چه‌برسه‌به‌زندگی‌و‌گذروندن‌اوقات .. خلاصه‌‌این‌که‌بابعضیا‌میشه‌در‌مورد‌سیمان‌بین‌آجراهم‌حرف‌زد‌و‌لی‌خسته‌نشد :)))))))))* _‌بیست‌و‌پنج‌بهمن‌ماه/‌شروعی‌از‌کفِ‌حیاط‌مدرسه‌_

باز آی دلبرا ، که دلم بی‌قرار توست وین جان بر لب آمده در انتظار توست ..