کتیبۀ «یا زینب الکبری» (وسط، از بالا به پایین:🔻) هُوَ الْحَسـٖیبُ اَلسَّلٰامُ عَلَیْکَ یٰا زَیْنَبَ الْکُبْریٰ بِنْتَ اَمـٖیرِالْمُؤْمِنـٖینَ عَلَیْهِ السَّلٰامُ یا ولیَّة الله الکبریٰ یا صدّیقة الصغریٰ/مظلُومة/محدّثة-موثّقَة/یا عقیلة بنی‌هاشم/ایتها النقیبة النجیبة یٰا امینة الله/قُرّة عین المرتضیٰ/زین اب/اشفعی لنا عند الله محبوبة المُصطفیٰ/نائبة الزّهرٰاء/شقیقة المجتبیٰ/شریکة سیّد الشُّهدٰاء/عارفة-عابدة-راضیة سپهر عفت و عصمت مه برج حیا زینب/یگانه دخت زهرا بنت شاه اولیا زینب نبی‌خصلت، علی‌صولت، حَسن‌خلق و حُسین‌سیرت/شبیه مادرش زهرا بُدی سرتابه‌پا زینب (راست، از بالا به پایین:🔻) قٰالَ اللهُ تَبٰارَکَ وَ تَعٰالیٰ[:] اَلَّذٖینَ اِذٰا اَصٰابَتْهُمْ مُصـٖیبَةٌ قٰالُوا اِنّٰا لِلهِ وَ اِنّٰا اِلَیْهِ رٰاجِعُونَ اُولٰئِکَ عَلَیْهِمْ صَلَوٰاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ اُولٰئِکَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ قٰالَتْ عَلَیْهَا السَّلٰامُ لِیَزٖیدَ لَعَنَهُ اللهُ[:] حَسْبُکَ بِاللهِ حٰاکِمًا وَ بِمُحَمَّدٍ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهٖ خَصـٖیمًا وَ بِجَبْرَئـٖیلَ ظَهـٖیرًا وَ سَیَعْلَمُ مَنْ سَوّیٰ لَکَ وَ مَکَّنَکَ مِنْ رِقٰابِ الْمُسْلِمـٖینَ بِئْسَ لِلظّٰالِمـٖینَ بَدَلًا وَ اَیُّکُمْ شَرٌّ مَکٰانًا وَ اَضْعَفُ جُنْدًا 🔹[ترجمه: حضرت زینب علیها‌السلام به یزید ملعون فرمود: همين تو را بس كه خداوند [در‌میان ما] حاكم و داور است و محمد صلى اللّٰه عليه و آله دشمن [دشمنان ما] است و جبرئيل پشتيبان [ما] است. به همين زودى آن كس (معاويه) كه راه را برای تو هموار ساخت و بر گردن مردم سوارت كرد خواهد فهميد كه براى ستمكاران چه بد جایگزینی خواهد بود و كدام يک از شما جايگاهش بدتر و سپاهش ناتوان‌تر است.] (چپ، از بالا به پایین:🔻) لَمّٰا وُلِدَتْ قٰالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهٖ لِفٰاطِمَةَ[:] یٰا بَضْعَتـٖی و قُرَّةَ عَیْنـٖی اِنَّ مَنْ بَکیٰ عَلَیْهٰا وَ عَلیٰ مَصٰائِبِهٰا یَکونُ ثَوٰابُ بُکٰائِهٖ کَثَوٰابِ مَنْ بَکیٰ عَلیٰ اَخَوَیْهٰا ثُمَّ سَمّٰاهٰا زَیْنَبَ 🔹[ترجمه:‌ چون [زینب] ولادت یافت، پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به حضرت فاطمه فرمود: ای پارۀ تن و نور چشمم، هرآینه هر‌کس بر این مولود و بر مصیبت‌هایش بگرید، ثواب گریه‌اش مانند ثواب کسی است که بر دو برادرش بگرید. سپس او را زینب نامید.] قٰالَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِمَا السَّلٰامُ لِعَمَّتِهٖ زَیْنَبَ: ... اَنْتِ بِحَمْدِ اللهِ عٰالِمَةٌ غَیْرُ مُعَلَّمَةٍ وَ فَهِمَةٌ غَیْرُ مُفَهَّمَةٍ... 🔹[ترجمه: امام علی بن حسین علیهما‌السلام به عمه خود زینب فرمود: شما، بحمدالله، بانوی عالمی هستی که تعلیم ندیده‌ای و فهمیده‌ای هستی که کسی به شما تفهیم نکرده.] اسماعیلی قوچانی ۶۸/۴/۳۱ عید غدیر @AghayedNet

🔺کتاب تازه‌منتشرشده مخزن البکاء فی مصیبة سیدالشهداء علیه‌السلام از آثار شیخ محمدصالح برغانی درباره مؤلف: اینجا #شیخیه @AghayedNet

🎁 هم‌زمان با اعیاد ماه رجب و سالروز نگارش کتاب حقایق‌ الطب، معرفی می‌گردد: 🔺کتاب تازه‌منتشرشده درس‌گفتارهای حقایق الطب، جلد سوم 🔸۳۲۴ صفحه (از درس ۳۷ تا ۵۲، یک پیوست و کتاب‌نامه) @AghayedNet

🔺بیاناتی از عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی اعلی‌ الله‌ مقامه در شرح بخشی از مناجات شعبانیه @AghayedNet

🔺شرح فقراتی از مناجات شعبانیه @AghayedNet

✔️🔻 ادعای یکی‌ بودن معاد احسائی و معاد صدرائی از نظر مبدع لزوم وحدت ناطق شیعی محمدخان کرمانی در رساله‌ای چنین نگاشته است: «نپندارد که این‌ قول در معاد مخصوص مشایخ ما است و سایر محققین علماء این بیان را نکرده‌اند. بلکه هریک اهل فهم و ذکاوتی بوده است تصریح نموده به این‌که اعراض زایل است و برنمی‌گردد و همان بدن خالص که جسم حقیقی است عود می‌کند. بلی، بعضی اسمش را چیز دیگر گذارده‌اند، ولی مطلب همین است. مثل مرحوم آخوند ملاصدرا و مرحوم ملامحسن و جمعی کثیر از کسانی که آن مشرب را دارند، آن جسم اصلی را صورت اسم گذارده‌اند به ملاحظات حکمیه که اینجا محل ذکر آن‌ها نیست و در کتب خود مفصل و مشروح نگاشته‌اند. ازجمله در عرشیه بیان کرده است که نفس انسانی بدنی مناسب جنت به خود می‌گیرد و داخل جنت می‌شود. و مذهب او مسلّم و معروف است و محتاج به بیان نیست و مرحوم مجلسی اعلی الله درجته الخ.» صریح سخن صدرا در عرشیه چنین است: ‌««ان کل ما یشاهده الانسان فی الآخرة و یراه من انواع النعیم من الحور و القصور و الجنان و الاشجار و الانهار و اضداد هذه من انواع العذاب التی فی النار لیست بامور خارجة عن ذات النفس مباینة لوجدها و انها اقوی تجوهراً و آکد تقرراً و ادوم حقیقةً من الصور المادیة المتجددة المستحیلة بحکم الاصل الرابع» (کتاب العرشیة، ص۵۲). (آنچه آدمی در آن‌ جهان می‌بیند، از انواع نعمت‌ها مانند حور و قصور و باغ‌ها و درختان و نهرها، و اضداد این‌ها از‌قبیل عذاب‌های آتش، چیزهایی نیست که از گوهر ذات جدا باشد. صورت‌های آن‌جهانی استوارتر و تواناتر و بادوام‌ترند از صورت‌های مادیِ متجدد، به حکم «اصل چهارم».) خلاصۀ اصلِ چهارمِ او در مباحث معاد آن است که صورت‌های خیالی از جهان جان بیرون نیستند و تا انسان در عالم طبیعت باقی است، این صورت‌ها در نهایت ضعف‌اند و پس‌از جدایی از تن، در نهایت قوت و شدت می‌گردند. شیخ مرحوم اعلی الله مقامه در شرح خود بر العرشیه، مکرر بیان فرموده‌اند که معاد صدرائی معاد صُوَر خَیالیه است و او قائل به عود ماده نیست و مثلاً می‌گوید: «ان کل شخص یقوم بصورته لا بمادته و هی عین ماهیته.» شیخ رفع الله شأنه بیان می‌کنند که در روایات آمده که هر شخصی به نفس ماده‌اش و صورت اخروی عود می‌کند و روایات این بحث را نقل فرموده‌اند (رک: جوامع‌ الکلم، ج۴، «کتاب شرح العرشیة»، ص۴۲۵). بنابراین، نظر حق‌، طبق روایات اهل‌البیت، این است که «فالمُعاد حقیقةً هو المادة بهیئة عمل الشخص و ان کانت المادة فی نوعها تتبدل من نوع الی نوع بصور الاعمال لکن المعاد هو اللابس للصورة لا نفس الصورة کما زعمه المصنف» (همان، ص۴۷۷). ممکن است شخصی با مطالعه العرشیه بگوید: صدرا عباراتی دارد که مُشعر به نظر حق است. شیخ مرحوم این را هم پاسخ فرموده‌اند که هرچند ممکن است او چنین عباراتی داشته باشد؛ ولی در مواضع متعدد تصریح کرده است که مَعاد مَعاد صُوَر نفسانیه است: «و المصنف و ان كان كلامه يوهم الموافقة لما قلنا لكنه صرّح فی غير هذا الموضع فيما ان الموادَّ كلها تفنی و تعدم و انّما تعاد بصورته لا بمادته لانّ حقيقة العَوْد عنده انّما هو للنَّفْس و اللازم للمعاد حقيقة هو الصورة» (همان، ص۶۱۳). به‌هرروی، اگر محمدخان کرمانی خواسته دیدگاه شیخ مرحوم را در نقد کلام صدرا بیان کند، باید قائل شود که معاد صدرائی غیراز معاد احسائی است؛ نه این‌که میان این دو نسبت این‌همانی برقرار کند و مذهب او را «مسلّم» بینگارد. گویا تمام نزاع‌های شیخ مرحوم با صدرای شیرازی نزاع لفظی است و در اصل، اتحاد دارند! و‌حال‌آن‌که خود شیخ بیان فرموده‌اند که نزاع ما معنوی است و لفظی نیست. (رک: همان، ص۶۵۶) @AghayedNet

✔️🔺 سندی تاریخی به‌خط عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی رفع الله شأنه این سند درباره مبایعه زمینی زراعی و در ۸ ذوالحجه ۱۲۰۱ ق نگاشته‌ شده است و وقایعی مهم و تاریخی را درباره شیخ مرحوم بیان می‌کند. از‌جمله این‌که این بزرگوار در تاریخ مذکور در شهر هفوف سکونت داشته‌اند و در امور اجتماعی هم‌چون خریدوفروش‌ها و وقفیات و وصایا به ایشان مراجعه می‌شده است. شیخ مرحوم در این سند تنها نام خود را مرقوم فرموده‌اند و به لقب احسائی اشاره نکرده‌اند؛ چراکه شخصیت‌های احساء، معمولاً پس‌از هجرت از آن منطقه و در مناطق دیگر‌، از این لقب استفاده می‌کرده‌اند تا اصالت یا زادگاه ایشان روشن شود. به‌کار بردن این لقب در خود احساء تحصیلِ حاصل بوده است. @AghayedNet

🔸اَلّلهمّ صَلّ عَلی مُحَمّدٍ وَ آلِ مُحَمّد وَ عَجِّل لِوَلِیکَ الْفَرَجَ وَ الْعافِیةَ وَ النَّصرَ وَ اجْعَلْنا مِن اَعوانِهِ وَ اَنصارِهِ وَ اَتباعِهِ وَ شیعَتِهِ وَ اَرِنا فِی آلِ مُحَمَّدٍ وَ اَولِیائِهِمْ عَلَیهِمُ‌السَّلامُ ما یَأْمُلُونَ وَ فِی عَدُوِّهِم ما یَحْذَرونَ اِٰله الْحَقِّ آمین یا ذَاالْجَلالِ وَ الاِکْرام یا اَرْحَمَ الرّاحِمین. @AghayedNet