🔺رساله‌ای نویافته و منتشرنشده از عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی رفع الله شأنه این رساله که به زبان فارسی در مشهد مقدس تصنیف شده، در زمان حیات مصنف اعلی الله مقامه استنساخ گردیده است. اگرچه با نام رساله در قبله خراسان ثبت گردیده، اما پاسخ به پرسش‌های مختلفی در آن ملاحظه می‌شود. @AghayedNet

🔺توضیح در یادداشت‌ زیر: https://eitaa.com/AghayedNet/504

✔️🔻کتاب‌های وهابیان در رد شیعه و اشاره به دو نکته اهل سنت و به‌ویژه افرادی با اتجاه عقیدتی وهابیت، به‌خیال خود، در نقد و رد شیعه همیشه کوشا بوده‌اند. اما در این سال‌های اخیر با گسترش فضای مجازی و در دسترس قرار گرفتن متون شیعی، تلاش خود را بیشتر کرده‌اند. در فیلم پیوست‌، نمونه‌هایی از ردیه‌های تازه‌منتشرشده مشاهده می‌شود که رویکرد شیعه به قرآن و بنات‌النبی را نقد کرده است. هم‌چنین کتابی مستقل درباره غیبت امام زمان عجل الله فرجه را می‌بینیم که با نقل قول مستقیم از کتب علماء شیعه چاپ شده. کتاب دیگر هم دربارهٔ روش‌های نقد و رد بر شیعه در دوران معاصر است که باز در آن به کتب شیعی استناد شده است. و نمونه‌هایی دیگر... . به‌نظر می‌رسد جوانان شیعی و مکتبی باید مُتقن‌ کردن مبانی تشیع را جدی تلقی کنند و درپی مطالعه کتب دینی یا استماع و پیگیری دروس اعتقادی باشند و بدانند اگر خواب بمانند، دشمن بیدار است... . درکنار این نکته مهم، با دیدن این رفرنس‌ها به کتب علماء شیعه، از مظلومیت عالم ربانی مرحوم شیخ احمد اَحسائی اعلی‌الله‌مقامه یاد کنیم که کتاب ایشان شرح الزيارة الجامعة الكبيرة را نزد داودپاشا بردند و گفتند: ببین در این کتاب قدح خلفاء راشدین است! این مطلب به‌جای آن‌که مذمت مرحوم شیخ اَحسائی باشد، مذمت و توبیخ و قدحِ کسانی است که کتاب و نوشتهٔ ایشان را به داودپاشا نشان دادند. کدام شیعه معاویه را خوب می‌داند و از اعمال ظالمانه وی چشم‌پوشی می‌کند که شیخ اَحسائی چنین کند؟! و کدام شیعه نظر مساعد به "اعرابیان" دارد که شیخ احسائی داشته باشد؟! و کدام شیعه و سنی یزید را خوب می داند که شیخ احسائی خوب بداند؟! و مگر فقط ایشان در کتاب خود از این‌گونه افراد مذمت کرده‌ است؟! کتب علماء شیعه مشحون به این مثالب است. همین نقلی هم که در کتاب شرح الزیاره آمده، روايتی است که مرحوم سيد هاشم توبلی بحرانی در كتاب معالم الزلفیٰ نقل می‌كند، مشهور به جریان دیک‌الجن. پس مقصر ماجرا این توطئه‌کننده‌ها بودند، نه آن بزرگوار که در کتاب خود نقلی را آورده است. چطور شد کتاب شرح الزیاره را بردند و کتاب معالم الزلفی را نبردند؟! شاید اگر امروز می‌بودند، بدون نیاز به فضای مجازی، این کتب شیعی را به وهابیان منتقل می‌کردند! تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل. ربیع‌ الثانی ۱۴۴۶ @AghayedNet

🔺🎙فایل صوتی نشست 🔹کعبه از دیدگاه مکتب استبصار 🔸مکه مکرمه 🗓ربیع الثانی ۱۴۴۶ Instagram.com/aghayednet

🔺🎙فایل صوتی نشست 🔹درآمدی بر موضوع: مسجد از دیدگاه مکتب استبصار 🔸مکه مکرمه 🗓ربیع الثانی ۱۴۴۶ Instagram.com/aghayednet

🕯۲۸ ربیع‌الثانی، سال‌روز وفات مرحوم علامه امینی 📚صاحب کتاب الغدیر @AghayedNet

✔️🔻نمونه‌ای از اندیشه و استدلالِ برخی نویسندگانِ سبک‌مایه در علم‌الفضائل در سلسله مباحث کتاب ارشادالعوام اشاره کرده‌ایم که یکی‌ از فضائل رسول‌خدا صلی الله علیه و آله و ائمه اطهار علیهم‌السلام ابلاغ و تبلیغ شریعت به همه طبقات موجودات است و یکی‌ از فروعاتِ این مسئله تجلی به هیئت اسد است. در آن گفتار، با توجه به دلایل نقلی و مباحث حکمت، ثابت کردیم که طبق روایات، در مواضعی، امیرالمؤمنین به هیئت اسد تجلی فرموده‌اند و نکته مهم این است که ذاتِ علی علیه‌السلام اسد نشده است تا اشکال وارد شود که به حضرت امیر توهین شده! هم‌چنین اشاره کردیم تجلی به هیئت اسد نافیِ هیئتِ انسانیت نیست و اثباتِ شیء نفیِ ما عدا نمی‌کند. به عبارات برخی‌از علماء شیعه رحمة الله علیهم اشاره کردیم که این روایات را مقبول دانسته و در کتب خود نقل کرده‌اند. بزرگان دین اعلی الله مقامهم نیز در مواضعی امکان عقلی و وقوعی این‌گونه تجلی را ثابت فرموده‌اند. درمقابل،‌ نشان دادیم که مثل سید محمدعلی قاضی، حاشیه‌نویسِ کتابِ الانوار النعمانیه، این حادثه را صحیح ندانسته و توجیهاتی آورده. در آن فرصت، اشکالات او را به‌تفصیل پاسخ دادیم. اینک به نمونه‌ای معاصر اشاره می‌کنیم. این نمونهٔ اخیر و معاصر عبارات کتاب حدیث‌واره‌ها در کتب شیعه است. این کتاب که با محوریت احادیث مجعول نگاشته شده، از سنت سنیّه علماء شیعه رحمة الله علیهم فاصله گرفته و نوع روایات را جعلی خوانده است. سخن درباره ادعاهای نابه‌جای این کتاب فراوان است و دیدگاه مکتب درباره حدیث‌واره‌ها و «ما لیس بحدیث» را در تک‌نگاری دیگری بررسی کرده‌ایم؛ اما آنچه مربوط به بحث ما است این‌که در صفحه ۳۲۱ به روایت تجلی حضرت امیر در کربلا اشاره کرده و عنوان حدیث را چنین گفته: «مسخ علی (ع) در قتلگاه کربلا!» سپس حکایت عربی و ترجمه آن نقل شده و چنین نتیجه‌گیری شده است: «بررسی روایت یکم. روایت مجهولی است که نه شاهد ماجرا معلوم است و نه ناقلان آن تا قرن دوازدهم! دوم. خاستگاه این روایت، در قرن یازدهم، کتاب المنتخب طریحی است و از آن، به دیگر کتاب‌های بعداز خود، منتقل شده است! سوم. این داستان، حضرت امیرمؤمنان علی (ع) را که صاحب بالاترین کمالات انسانی و مقامات معنوی و ملکوتی پس‌از حضرت خاتم النبیین (ص) است _ العیاذبالله _ به پایین‌ترین درجه خلقت که همانا مرتبه حیوانیت است فرود آورده و مسخ او را رضایت داده است، تا مرثیه‌ای ساخته و اشکی درآورده باشد! جا داشت که علمای اسلام با خواندن این افسانه خرافی که اوج اهانت به اسلام، امامت و ولایت در آن موج می‌زند، صدای وااسلاما سر داده و در رد و نقد آن قلم‌فرسایی می‌نمودند؛ اما این مصیبت را کجا می‌توان برد که علما و محدثین نام‌آوری چون‌ سید هاشم بحرانی، علامه مجلسی، سید نعمت‌الله جزائری، عبدالله بحرانی اصفهانی و... نه‌تنها چنین نمی‌کنند، بلکه حریصانه آن را به دیده قبول می‌نگرند و برای روایت در کتاب‌های خود از همدیگر سبقت می‌گیرند؛ بدون این‌که کوچک‌ترین نقدی داشته باشند! چهارم. مشاهده جنّیان از‌سوی داستان‌سُرا و گفت‌وگوی با آنان، از خرافات دیگر این داستان است که دیگری نیازی به پرداختن آن نیست!» (حدیث‌واره‌ها در کتب شیعه، تهران: نگاه معاصر، ۱۴۰۰، ص۳۲۳) پاسخ می‌دهیم: این نویسنده خود پاسخ خود را داده و با نام بردن از اساطین علم و دانش هم‌چون علامه مجلسی و دیگران، دیدگاه خود را سرکوب کرده است! این علمائی که نام برده با میراث شیعه و آموزه‌های شیعی آشناتر بوده‌اند یا امثال این نویسنده؟! وقتی آن بزرگواران این روایت و امثال این را تلقی به قبول کرده‌اند، قطعاً و حتماً و جزماً آن را صحیح می‌دانسته‌اند و معنای درستی برای آن قائل بوده‌اند. ما هم پیش‌از این اشاره کردیم که ذات امیرالمؤمنین به هیئت اسد نشد تا موضوع مَسخ پیش‌ آید. نویسنده‌ای که مشاهده جنیان و گفت‌وگوی با آنان را خرافه می‌داند و از سوره مبارکه «جن» و تفاسیر ذیل آیات آن غافل است، مخاطب اهل فن نیست و ما صرفاً از‌جهت آشنایی با نمونه‌های نقدهای معاصران به نوشته او اشاره کردیم. و السلام علی من اتبع الهدی. @AghayedNet

🔺نشیدة فی مدح عقیلة بنی‌هاشم @AghayedNet