🔺گزارشی نویافته و مختصر از واقعه همدان ۱۳۱۵ ق در ابتدای نسخه‌ای خطی @AghayedNet

🔺🎧کتاب صوتی رساله رد عباسی 📚از تصنیفات عالم ربانی و حکیم صمدانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اعلی الله مقامه @AghayedNet

🔺جُودی جندق راز مسجد 🔸به‌زودی... @AghayedNet

🔺🎙فایل صوتی نشست با موضوع: 🔹از اعتراض و انکار تا انصاف و تفکیک و اقرار تحلیل و نقد کتاب تازه‌منتشرشده الشیخ الاحسائی دراسة تحلیلیة نقدیة فی الفکر و الشخصیة 🔸کربلای معلی 🗓۱ شوال ۱۴۴۶ Instagram.com/aghayednet #شیخیه #مکتب_استبصار @AghayedNet

✔️🔻پرسشی پانزده‌صفحه‌ای به‌مثابه یک‌ رساله! وادیِ پرسش‌هایی که متوجه بزرگان دین اعلی الله مقامهم شده وادیِ گسترده‌ای است؛ پرسش‌هایی که این بزرگواران پاسخ فرموده‌اند یا پاسخ نفرموده‌اند یا به شخص دیگری واگذار کرده‌اند. گونه‌شناسیِ این پرسش‌ها تک‌نگاریِ دیگری می‌طلبد. آنچه در این یادداشت بر آن متمرکزیم، پرسشی طولانی است که پانزده صفحه از نسخه‌ای خطی را به‌خود اختصاص داده است که متأسفانه پاسخ آن موجود نیست. پرسش‌کنندگانْ پرسش‌های خود را، به‌ترتیب و با تفکیک از هم، یادداشت و خدمت این بزرگواران ارسال می‌کردند. گاهی قبل‌از پرسش‌ها، شرح‌حال مفصلی از خود و مطالعات خود می‌نوشتند. برای نمونه، شیخ عبدعلی توبلی در نامه‌ای به شیخ مرحوم اعلی الله مقامه، قبل‌از طرح سؤالات، زندگی علمی و کیفیت تحصیل خود را به‌طور مفصل در چند صفحه مرقوم کرده است. شیخ مرحوم بعداز نقل این اتوبیوگرافی که ازنظر تاریخی جالب‌توجه است،‌ نوشته‌اند: «هذا آخر ما قدّم اَمام مسائله من کلامه، زید فی مقامه و بلغه ربُّه اعلی مرامه.» سپس بعضی فقرات آن متن را شرح فرموده‌اند و بعد سؤالات را ذکر کرده و پاسخ فرموده‌اند. سؤالات دیگر سائلان نیز چنین است که با تفکیک سؤالات و با عدد و رقم یا نظم ابجد، سؤالات را نوشته‌اند. اما در این پرسش پانزده‌صفحه‌ای که درواقع از چندین‌و‌چند پرسش تشکیل شده، چنان سؤالات پی‌درپی قرار گرفته و حتی شواهدی از روایات نقل شده که در بعضی فهرست‌های نسخه‌های خطی، به‌عنوان «رساله» معرفی شده! وحال‌آن‌که تماماً سؤال است. سؤال‌کننده مرحوم علی‌محمد نایینی مشهور به مرحوم شهید است. ایشان کسی است که سال ۱۳۱۵ق، در واقعه همدان، ازناحیه مخالفان شیخیه به‌شدت اذیت و آزار کشید و به‌شهادت رسید. مرحوم شهید فرزند محمدهاشم محمدی‌نایینی فرزند میرزا احمد بن میرزا محمدشرف بود و در محمدیه نایین متولد شد. خاندان ایشان اهل علم بودند و پدرشان از تابعان فکری مرحوم آقای حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اعلی الله مقامه بود. (رساله‌ای در جواب وی در سال ۱۲۹۳ق تصنیف شده است.) مرحوم نایینی با مرحوم آقای شریف طباطبائی اعلی الله مقامه سابقه آشنایی داشت و هم در نایین و هم در کرمان و بعد هم در همدان در محضر این بزرگوار بود. عده‌ای تصور می‌کردند که جانشین علمی استاد است و این سبب حسادت به مرحوم شهید شده بود. شهادت ایشان در عید فطر ۱۳۱۵ق در واقعه همدان، بسیار سهمگین و وحشت‌زا است. جزئیات این حادثه در کتاب عبرة لمن اعتبر نقل گردیده و چون این کتاب در دسترس است، از نقل آن در این یادداشت معذوریم. ایشان نامه‌‌های رسیده به‌دست مرحوم آقای شریف طباطبائی را درصورت لزوم پاسخ می‌داد و محرّر ایشان نیز بود و در مجالس مستقیماً از ایشان سؤال می‌پرسید. (به‌علت جایگاه مرحوم آقای شریف طباطبائی و ابّهت ایشان، بعضی مستقیماً سؤال نمی‌پرسیدند.) در نامه‌های متعددی از مرحوم آقای شریف طباطبائی اعلی الله مقامه، نام این مرحوم به‌میان آمده و بعضی‌از نامه‌ها نیز خطاب به این مرحوم است. این مرحوم رساله‌ای با نام تشریح‌النسب نگاشته‌اند. هم‌چنین رساله‌ای در شرح عبارتی از ارشادالعوام. رساله‌ای در رد لزوم وحدت ناطق شیعی نیز به ایشان منسوب است. رساله‌ای هم در جواب چند سؤال در موضوعی مرتبط با اعمال مختلف انسان تألیف نموده‌اند. شرح‌حال تفصیلی ایشان و معرفی آثارشان تک‌نگاری مستقلی نیازمند است. در این فرصت، متن این پرسش پانزده‌صفحه‌ای را تقدیم می‌کنیم؛ چراکه این متن مفصل نیز از آثار ایشان محسوب می‌شود و گوشه‌ای از دغدغه‌های علمی و فکری ایشان را نشان می‌دهد. و چون تاکنون تایپ و مقابله نشده بود و دردسترس نبود، با این مقدمه کوتاه ارائه نمودیم. آیا این سؤال خدمت مرحوم آقای شریف طباطبائی اعلی الله مقامه ارائه گردیده است یا خیر؟ و اگر ارائه شده، آیا پاسخ فرموده‌اند و به ما نرسیده؟ یا پاسخی مرقوم نفرموده‌اند؟ اینها تاکنون مجهول مانده، و الله العالم. تمجیدهای مرحوم نایینی از کاملان دین و مرحوم آقای شریف طباطبائی اعلی الله مقامه نیز حائز اهمیت است که بخشی‌از آن را در این یادداشت نقل می‌کنیم: «چون خداوند کریم از لطف عمیم خود این روسیاه را در زمانی قرار داد که زمین ازبرکت وجود کاملین رشک آسمان هفتمین و عرصه این خاکدان از فیض و رحمت ایشان غیرت بهشت برین بود، انوار بهاء حضرت بقیةالله عجل الله فرجه از رخساره مبارکشان ساطع و اشعه ضیاء آن مبارک‌وجود علیه صلوات الله الملک الودود از جبین مبینشان لامع [...] و علاوه‌بر این نعمت عظمی، از محض فضل و کرم و نعم ابتدائیه خود بدون استحقاقی، دیده رمددیده این ناچیز ناقابل را به نور لقای جهان‌آرای ایشان روشن و منور داشت... .» @AghayedNet

🔺لوامع انوار التمجید، نگاشته شیخ حافظ رجب برسی در بیان شهادات اسلامیه و ایمانیه و فضائل اهل‌البیت علیهم السلام @AghayedNet