✔️🔻قاتل حضرت جواد علیه‌السلام چه کسی است؟ اگرچه در تاریخ معتصم عباسی لعنه الله قاتل حضرت معرفی شده است؛ اما با نگاهی دقیق‌تر قاتل حضرت مأمون عباسی است لعنه الله. مأمون (عفریت بنی‌العباس) دختر خود (ام‌الفضل) را به حضرت جواد علیه‌السلام تزویج کرده بود و همین دختر به دستور پدرش، حضرت جواد علیه‌السلام را به شهادت رسانید. ام‌الفضل در زمان حیات پدرش به‌این جنایت اقدام نکرد تا در زمان معتصم لعنة الله علیه به دسیسه او این جنایت را مرتکب شد؛ زیرا علت اصلی تزویج او با حضرت جواد علیه‌السلام به‌این منظور بوده ولی جریان‌های سیاسی مانع اجرای این مأموریت گردید. و این مطلب را تأیید می‌کند فرمایش مرحوم آقای حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه در جلد سوم کتاب مبارک ارشادالعوام که در توصیف احوالات رجعت، حدیث مفصلی را به نقل از مفضل مطرح کرده‌اند در بخشی که تک‌تک معصومین علیهم‌السلام خدمت رسول خدا صلی الله علیه و آله رسیده و شکایت امت را می‌کنند ظالم و کشنده حضرت جواد علیه‌السلام را مأمون معرفی کرده‌اند: «...پس می‌ایستد محمد بن علی و شکایت می‌کند از آنچه مأمون به او کرده... .» ازاین‌رو در فرمایش‌ها و اشعار مکتبی، گاهی قاتل حضرت جواد علیه‌السلام معتصم ملعون معرفی شده است به‌ اعتبار ظاهر امر و بُعد تاریخی و گاهی به پشت‌پرده سیاست‌های مأمون ملعون توجه شده و قاتل، مأمون عباسی معرفی شده است. در اشعار مکتبی است: عروه وُثقی که نشد مُنفصم پاره شد از زهر عدو مُعتصم و باز هم در اشعار مکتبی که برای نونهالان سروده شده، چنین آمده است: «عفریت» آل‌رشید/نقشه قتلش کشید دختر ناپاک او/بدگهر و تندخو کُشت به‌ امر پدر/همسر خود خیره‌سر به زهر کین از جفا/کشته شد ابن‌الرضا لعنة‌ الله علی الظالمین. @AghayedNet

🔺کتابی به‌خط مرحوم شیخ احسائی در خانه مرحوم سید کاظم رشتی اعلی الله مقامهما @Aghayednet

#پرسش_و_پاسخ ✔️نماز دهه اول ذوالحجه 🔻دو ركعتی كه مستحب است در دهه اول ماه ذوالحجه بعد از نماز مغرب خوانده شود (که با قرائت آیه و واعدنا موسی ثلاثین لیلة... همراه است): 🔹اگر كسی خودش برای حج مشرف شده نبايد بخواند؟ يا لزومی ندارد؟ ولی اگر هم خواند در ثواب ساير حاجيان، علاوه بر ثواب خودش هم شريك می‌شود؟ پاسخ: 🔸ظاهراً اين نماز را برای كسانی فرموده‌‌اند كه به حج موفق نشده‌اند و اگر خود حاجيان هم مناسبشان بود كه اين نماز را بخوانند برای همه می‌فرمودند و از اين همه ثواب محرومشان نمی‌كردند. 🔹آيا كربلا هم چون اصل و باطن حج است همين حكم را دارد؟ پاسخ: 🔸كسانی هم كه اين دهه در كربلا باشند مانند ديگرانی هستند كه به حج موفق نگرديده‌اند و اين نماز را بخوانند به ثواب آن نائل می‌شوند ان‌ شاء الله‌ تعالی. 🔹آيا ملاك اين حكم، بودنِ در اين مشاهد است يا قصد آنها؟ مثلاً كسی كه قرار است چهارم ذی‌حجه به مكه برود، آن چهار روز اول نماز مذكور را بخواند يا چون امسال قرار است حاجی شود آن چهار روز را هم نخواند؟ پاسخ: 🔸كسی كه قصد حج دارد ولی چند روزی به حركت او باقی مانده در هركجا هست اگرچه در مشاهد مشرفه هم باشد رجاءً اين نماز را بخواند اميد نائل شدن به ثواب آن می‌رود زيرا ممكن است موفق به حج نشود و اگر نخواند از اين ثواب محروم خواهد شد. 🔹آیا هنگام قرائت «و واعدنا...» در این نماز، بسم الله خوانده شود؟ پاسخ: 🔸نه اعوذبالله... لزومی دارد و نه بسم‌ الله... . 🔹اگر به‌جا آوردن نماز «و واعدنا...» بین نماز مغرب و عشاء فراموش شود، می‌توان آن را بعد از نماز عشاء به‌جا آورد؟ پاسخ: 🔸دستوری داده نشده. 🔹در صورت فراموش‌ کردنِ نماز «و واعدنا...» آیا این نماز قضا دارد یا خیر؟ اگر یک‌شب از دهه اول ماه ذوالحجه سهواً خوانده نشد، آیا از ثواب این نماز بی‌نصیب هستیم یا خیر؟ پاسخ: 🔸دستور قضا داده نشده ولی به امید فضل الهی اشکالی نخواهد داشت که شب‌های بعد را انجام دهید. @AghayedNet

✔️🔻نقدی بر یک موسوعه جدید به‌تازگی مجموعه‌ای با نام موسوعة تراث السید کاظم الحائری الرشتی منتشر شده است. در این مجموعه، آثار سید مرحوم که پیش‌از این در مجموعه جواهرالحکم چاپ شده بود، به‌صورت موضوعی تنظیم شده است. انگیزه این کار روشن نیست. در خوش‌بینانه‌ترین حالت، شاید برای این بوده است که با تنظیم موضوعی، فروش این کتاب‌ها و بهره‌برداری از این آثار بیشتر و بیشتر خواهد شد. اما این انگیزه و هدفِ تمامی نیست. چراکه مجموعه جواهرالحکم مشتمل بر آثار این بزرگوار، نوعاً با نسخ اصلی این بزرگوار مقابله شده؛ در‌حالی‌که چاپ این موسوعه جدید این‌گونه نیست و شاید جز صرف بودجه‌ای کلان فایده‌ای نداشته باشد. گذشته از این‌که در این چاپ، شاهد تصرف و تحریف رسائل مرحوم سید کاظم رشتی هستیم. این بسیار شگفت‌انگیز است. متولیِ چاپِ این کتاب‌ها عباراتی را به متن رساله‌ها افزوده است! این افزودنی‌ها شامل آیاتی می‌شود که سید مرحوم آن‌ها را کامل نقل نکرده‌اند و به بخشی‌از آیه استشهاد کرده‌اند. متولیِ طبع تمامِ آیه را در متن آورده! یا اگر بخشی‌از روایتی را نقل کرده‌اند، متولی طبع تمام روایت را در متن (و نه در حاشیه) آورده است! این در صورتی است که تصرف در نوشتار نویسنده‌ای عادی که ازدنیا رفته، خلاف اخلاق تصحیح و تحقیق است؛ چه رسد به این‌گونه تصرف‌ها در کتب علماء اعلام. به‌هرروی، به‌نظر می‌رسد انگیزه‌های مالی و مادی و نفسانی مسوّغِ چاپِ این موسوعهٔ جدید است. هرچند یقینی و واضح است که در این چاپ، اصالت رسائل حفظ نشده و درنتیجه، اثراتی منفی در انتشار آثار قلمی مرحوم سید کاظم رشتی اشاد الله شأنه خواهد داشت. ذی‌حجه ۱۴۴۴ @AghayedNet

✔️🔺 یادداشتی با عنوان: نمونه‌ای از تفکیک میان دیانت و معاشرت در سیره عملی عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اعلی الله مقامه @AghayedNet

✔️🔻نمونه‌ای از تفکیک میان دیانت و معاشرت در سیره عملی عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اعلی الله مقامه 🔸بخش اول این بزرگوار در کنار همه امتیازات علمی و عملی، به موضع‌گیریِ شفافِ عقیدتی نیز شهرت دارند. صراحت ایشان در بیان حق و مساهله و مسامحه نداشتن در امر دین، از مشخِصات ایشان است. به‌طور مکرر در بیانات خود تأکید دارند که دروس و مواعظ ایشان «مغز» و «هستهٔ» مطلب است و «بیانِ پوست‌کَنده». بیان حاقّ مطلب از ویژگی‌های فرمایش‌های این بزرگوار است و این شفافیت و «پوست‌کندگی» به‌حدی است که اولاً خود این بزرگوار در مواضع متعدد، این نکته را به‌صراحت متذکر می‌شوند و ثانیاً در مواردی و مواضعی، بیانی غیراز بیانِ بزرگان پیشین دارند و می‌فرمایند که آنچه بزرگان پیشین در مسئله‌ای خاص بیان فرموده‌اند، بیان مداراتی بوده است. یکی دیگر از ویژگی‌های ایشان در همین راستا، تعصب بر حق است و خط‌کشی‌های عقیدتی در اختلافات دینی؛ همان‌گونه که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه دستور فرموده‌اند: ان‌ کنتم لامحالة متعصبین فتعصبوا لنصرة الحق و اغاثة الملهوف. از همین جهت است که ایشان در عمل، مقابل هرگونه انحراف عقیدتی ایستادگی کردند. اما برخورد مرحوم آقای شریف طباطبائی اعلی الله مقامه برخورد مکانیکی و خشکی نبود؛ بلکه برخوردی داینامیکی و پخته بود که شرایط مختلفی در آن لحاظ می‌گردید. مثلاً در جریان برخورد با موضوع لزوم وحدت ناطق شیعی،‌ از همان ابتداء، موضع شدیدی اتخاذ نفرمودند. بیش از یک‌ سال صبر کردند و نظر حق را توضیح می‌دادند. پس‌از ملاحظه ابرام‌ها و اصرارها، مواضع درست و درشت خود را علنی بیان فرمودند. محمدرضا تاجر یزدی در رساله‌ای که در جواب نامه ابوالقاسم نراقی نوشته، به این مطلب تصریح کرده است. این نمونه‌ای از برخورد حکیمانه و غیرمکانیکیِ ایشان است. هم‌چنین پس‌از ابطال لزوم وحدت ناطق شیعی، روزی یکی از طرفداران این نظر به همدان آمد و خدمت مرحوم آقای شریف طباطبائی شرفیاب شد. ایشان به‌عنوان میزبان، «نهایت احترام را از او منظور می‌داشتند» و این احترامات در چند روزی که میهمان حضور داشت تکرار می‌شد. این احترامات موجب شگفتی و حتی اعتراض برخی شد. این بزرگوار با دیدن این تعجب و اعتراض بیان فرمودند که «رفقای ما خیلی ضعیف‌اند. می‌گویند: تو چرا این‌قدر احترام از او نگاه می‌داری؟! [...] حالا که وارد بر من شده است، من باید کمال احترام را از او داشته باشم، احترام بکنم، مقدّمش بدارم. آیا اگر امام‌جمعه سنی‌ها بیاید وارد بر من بشود، از او احترام نمی‌کنم؟! خیلی تواضع و تکریمش می‌کنم، بالایش می‌نشانم، بسا مقدّمش می‌دارم. کشیش ارمنی بیاید بر من وارد بشود، البته احترامش می‌کنم. بنا نیست که مهمان وارد بشود، هرجور می‌خواهد باشد، انسان فحشش بدهد. آخر قدری نظر را وسعت بدهید.» (حدیقة‌الاخوان به‌خط سید محمد طباطبائی مشهور به مرحوم سجادی، ص۷۰۶) در این یادداشت به برخوردی دیگر از مرحوم آقای شریف طباطبائی اعلی الله مقامه اشاره می‌کنیم. ⏳ادامه دارد... @AghayedNet

✔️🔻نمونه‌ای از تفکیک میان دیانت و معاشرت در سیره عملی عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اعلی الله مقامه 🔸بخش دوم شخصی است به‌نام میرزا نجفعلی‌خان بن حسنعلی‌خان که از شاگردان میرزا محمدشفیع صدر به‌شمار می‌رود. تفصیل حالات او در کتاب اللئالی السرد فی ذکر المیرزا محمدشفیع الصدر آمده است (ص ۶۱ به‌بعد). میرزا نجفعلی‌خان به مرحوم آقای کرمانی اعلی الله مقامه ارادت دارد و در دفاع از ایشان، کتاب ازهاق‌الباطل را نگاشته است. نکته عجیب این است که این شخص کتابی هم در نقد بعضی مطالب مرحوم آقای کرمانی دارد. نام این کتاب الکشکول یا الشهاب الثاقب است و موضوع آن نقد برخی مطالب مرحوم آقای کرمانی در موضوع سلسله طولیه است. در ابتداءِ این کتاب، تمجید زیادی از مرحوم آقای کرمانی کرده است و می‌نویسد: «[...] و ما فصّل فی بیانها بتبویب الابواب و تفصیل الفصول ذلک الجَناب [ای المرحوم الحاج محمدکریم الکرمانی] الذی قد حوی درجتَی الفروع و الاصول و صعد الی اعلی مقامات القُرب و الوصول اطال الله بقاه، فان کان مرادُه غیرَ ما کتب فی ذلک الکتاب و مقصودُه خلافَ ظاهره فالقصور و النقصان فی فهمنا، اذ لسنا من اهل البصیرة و الهدی قابلاً لتحمّل آثار ارواح مطالبه و من اهل سرّه حتی یرشح الینا ما یطفح منه [...].» تا این‌که می‌نویسد: «فلایذهب علیک ایها الانسان مما ستسمع منا من النقض و الابرام فی کلماته اطال الله بقاه انی ارید ابطالَه و انکار علوّ شأنه. حاشانی ثم حاشانی. فانا بحمدالله الی الآن بقدر وسعنا ما ظلمنا فی حقّ احد و لو جزئیاً، فضلاً عن ذلک الکامل العالم الذی قد جاس خلال الدیار تلک المعالم. و اقلّ الالحاد تسمیة الحصاة بالنواة. و له حقّ عظیم فی المذهب و اعلاء کلمة الحق [...] .» میرزا نجفعلی‌خان در دو رساله، از مرحوم آقای کرمانی اعلی الله مقامه دفاع کرده است. نخست رساله‌ای است با نام مطالع الاشراق فی مسئلة الرکن الرابع که تحقیق مسئله رکن رابع را به‌تفصیل آورده و بیان کرده که رکن رابع حق است. دیگر رساله ازهاق‌الباطل که در دفاع از ایشان برابر بعضی شاهزادگان تهران نگاشته که در نهم ربیع‌الاول سال ۱۲۷۷ق تألیف کرده و همان زمان چاپ شده است. آنچه شایان توجه است این‌که عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اعلی الله مقامه به میرزا نجفعلی‌خان التفات و نظر لطف داشته‌اند و وقتی در سفر حج به استانبول رسیده‌اند، این شخص به استقبال و ملاقات آمده و بر احترام و خدمت‌گزاری «و بر عزت و حرمت همی افزوده». (عبرة لمن اعتبر، چاپ اول، ص۲۵۴) مرحوم آقای شریف طباطبائی رفع الله شأنه نیز در کتاب مبارک اجتناب، از کتاب این شخص نام می‌برند و تمجید می‌فرمایند. ایشان در پاسخِ بعضی اعتراضات، به کتاب میرزا نجعفلی‌خان ارجاع داده و می‌فرمایند: «صاحب کتاب میزان‌‏الموازین که عالم ماهری است و از هرجا باخبر، کتاب باصواب در جواب آن چاپ بی‏‌معنی بی‌‏اصل نوشته و براعت استهلال آن را قل یاایها الکافرون تا به آخر آن قرار داده [...].» (دعائم‌الحکمة (فارسی)، ج۶، ص۱۶۴) کتاب میزان الموازین فی امر الدین کتابی است که ظاهراً در ردّ کتاب میزان‌الحقِ کارل فندر آلمانی تألیف شده است. گویا مرحوم آقای شریف طباطبائی اعلی الله مقامه نیز کتابی در رد کارل فندر نگاشته‌اند مسما به‌ احقاق‌الحق. صحت این احتمال آن‌گاه روشن می‌گردد که متنِ فارسیِ احقاق‌الحق را با بعضی ترجمه‌های انگلیسیِ میزان‌الحق مقایسه کنیم. آنچه در نظر بود، رویکرد و برخورد مرحوم آقای شریف طباطبائی است با میرزا نجفعلی‌خان تبریزی، به‌مثابه عالمی فاضل و ادیب که آثاری در دفاع از «رکن رابع» نگاشته؛ اگرچه در زمان حیات مرحوم آقای کرمانی هم در نقدِ بعضی مباحثِ ایشان رساله‌ای نوشته است و معلوم نیست بعدها از نظر خود برگشته یا خیر. بخشی‌از تاریخ مکتب، بررسی سیره مشایخ عظام و توجه به ظرائف رفتاری آنان است. انسان پس از غور در رفتار ایشان با خط‌کش اعتدال و به‌دور از افراط و تفریط، روش‌های سلوکی خود را اصلاح می‌کند و در عملکرد خود، به سیره و سلوک بزرگان نیز نگران است. به‌فرموده استاد ما حفظه‌الله، میان دیانت و معاشرت و امور دنیوی فرق است. مدارا مربوط به امور دنیوی است. اگرنه رسول‌الله صلی الله علیه و آله و مؤمنانِ به‌ حضرت أشدّاءُ علی الکفّار و رُحَماءُ بینهم هستند. انسان دچار معاشرت و مجالست با انواع مردم می‌‏شود و اگر بخواهد معاشر باشد، باید اهل مدارا باشد. سید محمدصادق موسوی ذی‌حجه ۱۴۴۴ @AghayedNet

🔺دعاء روز عرفه به‌خط مرحوم شیخ احمد اَحسائی اشاد الله شأنه @AghayedNet

✔️🔻ذیل دعاء عرفه شیخ مرحوم اعلی‌ الله‌ مقامه در جزوه دعاء روز عرفه که به‌خط خود مرقوم فرموده‌اند، ذیل دعاء را ننوشته‌اند. با توجه به اختلافی بودن ذیل دعاء، شاید گمان رود که شیخ مرحوم نیز آن را به حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام منسوب نمی‌دانند. روشن نیست چرا این بخش به‌خط شیخ رفع الله شأنه در دست نیست. یا روی جهاتی ننوشته‌اند یا نوشته‌اند و به ما نرسیده است. به‌هر تقدیر شیخ مرحوم اع ظاهراً این تتمه را از حضرت سیدالشهداء می‌دانند و در کتاب مبارک شرح‌ الزیارة الجامعة الکبیرة، در جلد دوم، صفحه ٧٨ (چاپ بیروت) می‌فرمایند: کما قال سیدالشهداء علیه‌السلام فی آخر دعاء یوم عرفة فی مناجاته کما روی: الهی امرت بالرجوع الی الآثار... . @AghayedNet

🔺گزارشی انتقادی از کتاب ملا آقا دربندی و مقتل‌نگاری 🔸شایان ذکر است که این نقد، هم‌زمان با چاپ کتاب مذکور نگاشته و منتشر شد. پس‌از مدتی که فایل دیجیتالی کتاب در فضای مجازی قرار گرفت، تغییرات و تصحیحاتی در متن کتاب اعمال شده بود که در پاورقیِ این نقد اشاره کرده‌ایم. @AghayedNet