🔺جناب سلمان هادی آل طعمه از نویسندگان و مورخان کربلایی است که چندین دهه درباره تراث کربلا قلم زده‌ است. آثار متعددی از ایشان منتشر شده و تألیفاتی هم دارد که هنوز به‌چاپ نرسیده است. انصاف ایشان در برخورد با مکتب عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی و ابناء این مکتب ستودنی است. ایشان حوادث تاریخی را بدون سوگیری‌های افراطی و تفریطی در کتاب‌های خود منعکس کرده است و به‌بهانۀ متهم بودن شیخ مرحوم و سید مرحوم نزد مخالفان این بزرگواران، نام ایشان را سانسور نکرده است. در کتاب‌های متعددِ این مؤلف و مورخ، نام بزرگان دین ملاحظه می‌شود؛ از‌جمله معجم رجال الفکر و الأدب فی کربلاء، مشاهیر المدفونین فی کربلاء (که جلد کتاب مزین به تصویر سید مرحوم است)، محاسن المجالس فی کربلاء و... . @AghayedNet

🔺تصويری نادر و قديمی از نمای بيرونی منزل عالم ربانی مرحوم حاج سيد محمدکاظم رشتی رفع الله شأنه در کربلای معلی منتشرشده در کتاب محاسن المجالس فی کربلاء، از آثار مورخ کربلائی سلمان هادی آل طعمه @AghayedNet

🔺کتاب‌ تازه‌منتشرشده جویندگان قریه‌ی ظاهره: تحلیلی بر ظهور بابیت از خاستگاه شیخیه @AghayedNet

🔺کتاب‌ تازه‌منتشرشده جویندگان قریه‌ی ظاهره: تحلیلی بر ظهور بابیت از خاستگاه شیخیه در این فرصت، تنها بر تسمیۀ این کتابِ ۴۸۸صفحه‌ای تأمل مختصری خواهیم داشت. اگر مراد از جویندگان قریۀ ظاهره #شیخیه هستند، نام‌گذاریِ صحیحی نیست؛ چراکه بزرگان شیخیه اشاره کرده‌اند که به‌دنبال مرشد و بزرگ گشتن از طریقت صوفیه است و این کار را مردود دانسته‌اند و فرموده‌اند که شناساندن قرای ظاهره و عدول نافین فعل رب است، نه فعل عبد. مرحوم آقای کرمانی اعلی الله مقامه می‌فرمایند: «نوع صوفیه خذلهم‌الله را این ناخوشی در سر است که جنونی بر سر ایشان می‌‏زند و خود را به لباس قلندری آراسته کرده مانند وحش در بیابان‌ها می‏‌گردند و در شهرها به‌اصطلاح پرسه می‌‏زنند که ما طالب حقیم و طالب شخص مرشد کامل. جمعی که ضعیف‌اند می‌‏گردند در بلاد و بر همان طلب خود باقی‌اند نفهمیده و هیچ اختلاف ملل و مذاهب در ایشان اثری نمی‌‏کند [...]» (مکارم الابرار (فارسی)، ج۵، «کتاب مبارک ارشاد العوام جلد چهارم»،‌ ص۳۲۴). مرحوم آقای شریف طباطبائی اعلی الله مقامه نیز می‌فرمایند: «فتذکروا قول مشایخکم اعلی‌ الله‌ مقامهم و انار برهانهم الذی اقتبسوه من قول الله تعالی و قول رسوله و الائمة علیهم‌السلام انّ الفعل فعلان فعل الرب و فعل العبد. فعل الرب مثلاً هو الانبات و فعل العبد هو اثارة الارض و نثر الحبّ و العبد لایقدر علی فعل الرب، فاذا فعل الرب فعله و عمل العبد فعله انتظم الامر و استحکم و ان اراد العبد فعل الرب و لم‌‏یقدر و اشتغل به عن فعل العبودیة و خذله الرب فقد الربوبیة لعدم قدرته و العبودیة لعدم الاشتغال بها فیحرم و خسر الدنیا و الاخرة و ذلک هو الخسران المبین. فمن ذلک الهدایة و الاهتداء، فالهدایة فعل الرب و الاهتداء فعل العبد کما قال: ان علینا للهدی و قال: ان علینا بیانه و فی هذا المعنی اخبار عدیدة [...] فلیس علی الناس ان‌یختاروا لانفسهم نبیاً و لا وصی نبی و لا کاملاً و لا عالماً و لا شیئاً مما هو من فعل الرب و علیهم اذا عرّفهم الله نبیه او وصی نبیه او سائر حججه من الکاملین العالمین ان‌یصدّقوه و یقبلوا منه [...]. بالجملة فاهتداء العبد موقوف علی هدایة الرب و هدایة الرب مقدم علی اهتدائه بجمیع معانیها فانتظروا انا معکم منتظرون» (دعائم الحکمة (عربی)، ج۲، «رسالة الی بعض الاخوان فی کربلاء»، ص۲۵۰). اما اگر مراد از این تسمیه افرادی هستند که پس‌از وفات سید مرحوم به مسجد کوفه رفتند و اعتکاف کردند تا بزرگی بیابند یا بابیه درنظرند که علیمحمد شیرازی را به‌خیال خود به‌عنوان «باب» پذیرفتند، نباید این اصطلاح مقدس قرآنی¹ را دربارۀ آن‌ها به‌کار برد. علاوه‌بر آنچه اشاره شد، در نام کتاب، «قریه‌ی ظاهره» به‌طور مفرد آمده؛ وحال‌آن‌که تعبیر قرآن «قرای ظاهره» است و در این اِفراد و جمع نکاتی است که بیانش در این مختصر نمی‌گنجد. شرح این اجمال، «این زمان بگذار تا وقتی دگر». —————————————— ¹ قرای ظاهره که در کنار قرای مبارکه آمده: «و جعلنا بینهم و بین القری التی بارکنا فیها قرًی ظاهرة و قدرنا فیها السیر سیروا فیها لیالی و أیامًا آمنین» (سبأ: ۱۸). @AghayedNet

🔺...فالکلیم ألبس حلة الاصطفاء لما عهدنا منه الوفاء و روح القدس فی الجنان الصاقورة ذاق من حدائقنا الباکورة. @AghayedNet

🔺🎙فایل صوتی نشست با موضوع: 🔹کتاب تازه‌منتشرشده النور الوضی در ردّ بر سید رشتی؟! (اعلی الله مقامه) نقدی بر موضع‌گیری‌های کتاب النور الوضی علیه عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی (اعلی الله مقامه) 🔸کربلای معلی 🗓۶ ربیع الثانی ۱۴۴۷ Instagram.com/aghayednet #شیخیه #مکتب_استبصار @AghayedNet

🔺پاسخ به یک پرسش ده ربیع‌الثانی، سال‌روز حمله به حرم مطهر رضوی @AghayedNet

✔️🔻تفاوت معاد احسائی و صدرائی در کیفیت تحقق بهشت و دوزخ 💠بخش نخست در مباحث مربوط به معاد به‌تفصیل گفته‌ایم که تقریر شیخ مرحوم اعلی الله مقامه از مباحث معاد با تقریر صدرا متفاوت است و تفاوت میان این دو تقریر هم در همه مراحل معاد است، از ترتیب مطالب مربوط به معاد گرفته تا اصول و شالوده‌هایی که در سراسر مباحث معاد کاربرد دارد و هم‌چنین بررسی تک‌تک مراحل معاد. وقتی هم که می‌گوییم: «تقریر شیخ مرحوم»، مرادمان تقریر او و حاملان علم او است، یعنی سایر بزرگان دین اعلی الله مقامهم. این پیش‌فرض را در این یادداشت ثابت‌شده می‌انگاریم؛ چراکه اثبات آن تک‌نگاری مستقلی نیاز دارد. از‌جمله مباحث معاد، کیفیت تحقق بهشت و دوزخ است. به این معنا که آیا بهشت و دوزخ در وجود خود انسان است؟ یا جوهری خارجی و مستقل دارد و انسان در یکی از این دو جایگاه وارد می‌شود؟ بالتبع، آیا نعمت‌های بهشت و عذاب‌های دوزخ نیز وجودی ورای انسان دارد؟ یا همان انسان است؟ ملاصدرا در عرشیه صریحاً بیان کرده که آنچه انسان در بهشت یا دوزخ مشاهده می‌کند و به‌اصطلاح نعمت یا نقمت است، چیزی ورای نفس او نیست: «ان کل ما یشاهده الانسان فی الآخرة و یراه من انواع النعیم من الحور و القصور و الجنان و الاشجار و الانهار و اضداد هذه من انواع العذاب التی فی النار لیست بامور خارجة عن ذات النفس مباینة لوجدها و انها اقوی تجوهراً و آکد تقرراً و ادوم حقیقةً من الصور المادیة المتجددة المستحیلة بحکم الاصل الرابع» (کتاب العرشیة، ص۵۲). می‌گوید: آنچه آدمی در آن‌ جهان می‌بیند، از انواع نعمت‌ها مانند حور و قصور و باغ‌ها و درختان و نهرها، و اضداد این‌ها از‌قبیل عذاب‌های آتش، چیزهایی نیست که از گوهر ذات جدا باشد. صورت‌های آن‌جهانی استوارتر و تواناتر و بادوام‌ترند از صورت‌های مادیِ متجدد، به حکم اصل چهارم. خلاصۀ اصلِ چهارمِ او در مباحث معاد آن است که صورت‌های خیالی از جهان جان بیرون نیستند و تا انسان در عالم طبیعت باقی است، این صورت‌ها در نهایت ضعف‌اند و پس‌از جدایی از تن، در نهایت قوت و شدت می‌گردند. شیخ مرحوم همانند دیگر نقدها در بخش‌های گوناگون موضوع معاد، به این دیدگاه نیز انتقاد شدیدی وارد کرده‌اند. ابتدا نظر او را توضیح داده‌اند و تقریر کرده‌اند. این دیدگاه به همین اصل چهارم برمی‌گردد. به تعبیری می‌توانیم بگوییم: معاد صدرائی معاد صُوَر دون ماده است و صوَر خَیالیه است. مجاریِ مراداتِ صدرا در عباراتش مُشعر به این است که نزد او، دار آخرت و هرآنچه در آن است امور نفسیه است که نفس آن‌ها را در خودش ایجاد می‌کند، نه در خارج از خود، و نفس خلاقیت دارد و چیزی از اجسام در آن نیست. و‌حال‌آن‌که مذهب اهل البیت علیهم‌السلام چنین نیست و در محل خود ثابت شده است که مُعاد، بعینه و بمادّته، همان است که در دنیا بوده و صورت آن نیز صورت عمل او است. در‌برابر این تقریر ملّا از کیفیت تحقق بهشت و دوزخ، شیخ مرحوم اعلی الله مقامه بهشت و دوزخ و آنچه در آن است را حقایقی می‌دانند که «لغیرها» خلقت شده و می‌توان هرکدام را تحصیل کرد و به آن نسبت پیدا نمود. در‌ادامه، برای تحصیل این انتساب که با اکتساب به‌دست می‌آید، مثالی ذکر می‌فرمایند. در نشستی با عنوان «تمثیل‌های حکمی در معاد احسائی»، بیان کرده‌ایم که این بزرگوار مثال‌های متعددی در مباحث مختلف معاد دارند و هر مثالی راهگشای بحثی است و عمل به کریمه‌های «و فی انفسکم أ فلا تبصرون» (ذاریات: ۲۱)، «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم (فصلت: ۵۳)» و... است. در این بحث نیز تمثیلی را ذکر می‌کنند. می‌فرمایند در بازار، انواع میوه‌ها هست. کسی که مبلغی را پرداخت کند، به‌اندازه آن مبلغ مالک آن میوه‌ها می‌شود و در حیازت او درمی‌آید و اگر او نپردازد و دیگری بپردازد، ازآنِ آن دیگری است. ایشان نتیجه می‌گیرند که تحصیل انتساب به اکتساب است (جوامع الکلم، ج۴، «کتاب شرح العرشیة»، ص۴۸۹ تا ۴۹۳). ⏳ادامه دارد... @AghayedNet