#پرسش_و_پاسخ 🔸برگزاری ختم دسته‌جمعی قرآن با نیت‌های مختلف، در گروه‌های شبکه‌های مجازی، چه حکمی دارد؟ در این ختم‌، صفحه‌ها یا حزب‌ها یا جزءهای قرآن میان افراد تقسیم می‌شود و هرکسی مقداری از قرآن را قرائت می‌کند و ختم قرآن انجام می‌شود. پاسخ: 🔹چنین دستوری نرسیده و اشکالی هم ندارد؛ زیرا توسل به قرآن است. البته در این‌طور، هرکسی ثواب همان‌ اندازه که خوانده دارد، نه ثواب ختم قرآن. و اگر کسی به‌طور واجب نذر کرده که یک ختم قرآن بخواند، به این‌طور نذرش اداء نمی‌شود؛ مگر آن‌که در هنگام نذر، به‌ این‌‌طور را یادآور شود. @AghayedNet

#پرسش_و_پاسخ 🔸حکم استفاده از آمپول در حال روزه چیست؟ پاسخ: 🔹آمپول اشکالی ندارد؛ ولی آمپول‌های تقویتی و تغذیتی را بعداز مغرب استفاده کنند. 🔸حکم استفاده از اسپری، برای بیماری که باید در ساعت به‌خصوص در حلق و ریه پاف کند، در ایام ماه مبارک و با دهان روزه چیست؟ پاسخ: 🔹اگر روزه باعث شدت این بیماری نمی‌شود و بیماری دیگری هم ندارد که روزه برای او ضرر داشته باشد و اگر بخواهد روزه بگیرد ناچار می‌شود از استعمال آن (اسپری)، می‌تواند روزه بگیرد. @AghayedNet

🔺عبارتی از عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه و اشاره به اینکه زمانی عمل به اخبار عدد در نظر ایشان تقویت شده بود و پس‌از مدتی روی جهاتی علمی به رؤیت قائل شدند. (مکارم الابرار، ج۳۰، ص۳۶۸) توضیحات بیشتر در لینک زیر: 🔸بحث رؤیت و عدد @AghayedNet

✔️برخی‌از آثار روزه 🔻در بیان عالم ربانی مرحوم شیخ احمد اَحسائی اعلی الله مقامه 🔹خداوند سبحانه بر همه مکلفین روزه را واجب فرموده، برای این‌که گرسنگی بکِشند تا جسدهای ایشان سبُک شود، و تشنگی بکشند تا جسدهایشان خشکیده گردد. 🔸پس چون اجسادشان خشکیده و سبک شود، کسالتی که مانع پرستش خدا است از آن‌ها برطرف گردد. 🔹هم‌چنین خوابشان کم شود، خوابیدنی که شخص را به‌واسطهٔ کمیِ حسنات، در روز قیامت، تهی‌دست می‌گرداند؛ زیرا آن خوابْ شخص را از تهجد در شب باز‌می‌دارد و روزی‌اش را کم می‌کند؛ پس برای زندگی دنیا فراوان می‌کوشد [و درنتیجه از تحصیل آخرت بازمی‌ماند]. 🔸ولی آن‌گاه که روزه گرفت و گرسنگی کشید، روحش نیرو می‌گیرد؛ چراکه گرسنگی خورشِ روح است. هم‌چنین بیماری‌ها از بدنش دفع می‌شود؛ به‌جهت آن‌که بیشتر بیماری‌ها از سیری سرچشمه می‌گیرد. برای همین هم هست که معده خانهٔ بیماری‌ها است و در روایت رسیده که روزه بگیرید تا سالم باشید. 🔹هنگامی که تشنه می‌شود، رطوباتی که باعث فراموشی و کودنی و کم‌فهمی و بسیاری از مریضی‌ها است خشک می‌گردد. 🔸پس آن هنگام که روزه گرفت و گرسنگی و تشنگی کشید، فهم و حافظه‌اش زیاد می‌شود و بادها و بیماری‌ها از بدنش می‌رود و کسالتِ در عبادت از او برطرف می‌شود و جسدش برای انجام طاعت‌ها سبک می‌گردد و تمایلاتِ نفسانیِ او در هم شکسته می‌شود و صفات نکوهیده از نفسش پاک می‌گردد، مانند حسد،‌ خشم،‌ شهوت،‌ تکبر، بغی و سرکشی، دشمنی، آرزوی دورودراز و فراموشی از مرگ و آخرت. 🔹بلکه همیشه به یاد مرگ و حساب و بهشت و جهنم و آخرت است و خود را برکنار می‌کند از دنیا و مافیها و آن‌چه برای خدا نیست و به‌درد آخرت نمی‌خورد. 🔸همهٔ این‌ها پیامدِ تشنگی و گرسنگی است... . 🔻عبارات شیخ مرحوم اعلی الله مقامه: ان الله سبحانه کتب علی المکلفین الصیام لیجوعوا فتخف اجسادهم و لیعطشوا فتنشف اجسادهم فاذا نشفت و خفت ذهب عنها الکسل المانع من العبادة و کثرة النوم التی تدع الرجل فقیراً یوم القیامة لقلة حسناته لانه یمنعه من التهجد فی اللیل و یقلل الرزق فیکثر همه بتحصیل المعاش و اذا صام و جاع قویت روحه لان الجوع ادام الروح و ذهبت الامراض من بدنه لان اکثر (کثرة خ) الامراض من الشبع فلذا کانت المعدة بیت الداء و ورد صوموا تصحوا و اذا عطش جفت الرطوبات التی هی علة النسیان و البلادة و قلة الفهم و علة کثیر من الامراض فاذا صام و جاع و عطش زاد فهمه و حفظه و ذهبت الریاح و سائر الامراض من جسده و ذهب عنه الکسل فی العبادة و خف جسده لفعل الطاعات و انکسرت نفسه عن الشهوات و الخصال الذمیمة کالحسد و الغضب و الشهوة و التکبر و البغی و العدوان و طول الامل و نسیان الموت و الآخرة بل یکون دائماً ذاکراً للموت و الحساب و الجنة و النار و الدار الاخرة متجافیاً عن دار الغرور و ما فیها مما لیس لله و الدار الاخرة و کل ذلک و امثاله نتیجة العطش و الجوع. و لاجل ما اشرنا (الیه خ) لوّحوا علیهم‌السلام لمن یفهم الاشارة من طی الکلام فقالوا ما معناه: ان الشیاطین تقید و تغلغل [تغل ظ] فی شهر رمضان و لیس ذلک الّا عن المؤمنین الصائمین الذین یجوعون و یعطشون تقرباً الی الله سبحانه بصیامهم و اما غیر هولاء فلاتقید عنهم الشیاطین بل ترسل الیهم کما قال تعالی أ لم‌تر انا ارسلنا الشیاطین علی الکافرین تؤزّهم ازّاً ای تزعجهم ازعاجاً. 📘 جوامع الکلم، ج۶، «الرسالة الصومیة»، ص۵۷۰ @AghayedNet

🔹لطفت اگر که بر سرِ احسانِ ما شود 🔹وصلت، شها، چو دارویِ درمانِ ما شود 🔹پایان شبِ سیاه ز هجرانِ ما شود 🔸تا آسمان ز حلقه‌به‌گوشانِ ما شود 🔸کو عشوه‌ای ز ابروی هم‌چون هلالِ تو؟! @AghayedNet

🔺کتاب تازه‌منتشر‌شده چاپ و تحقیق جدیدی از کتاب شرح دعاء السحر از تصنیفات عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی رفع الله شأنه @AghayedNet

🔺فایل کتاب شرح دعاء السحر، از تصانیف عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اع 🔸فایل، توسط محقق کتاب در اختیار کانال @AghayedNet قرار گرفته است. شکر الله سعیه.

🔸سلسله یادداشت‌هایی با عنوان: ✔️عمیان و فیل و کاربست‌های این تمثیل در آثار مکتبی @AghayedNet

✔️🔻عمیان و فیل و کاربست‌های این تمثیل در آثار مکتبی 🔸بخش اول یکی از تمثیل‌های معروف و مشهور نزد اهل خرد و ادب تمثیل «عمیان و فیل» است. این مثال به شکل‌های مختلف در متون ادبی دیده می‌شود. در المقابساتِ ابوحیان توحیدی (المقابسات، ص۲۵۹) و احیاء علوم الدین و کیمیای سعادتِ ابوحامد محمد غزالی (احیاء علوم الدین، ج۱۱، ص۱۵۲ ــ کیمیای سعادت، ص۵۰) و حدیقة الحقیقهٔ سنایی (حدیقة الحقیقة و شریعة الطریقة، ص۳۲) تمثیل «عمیان و فیل»‌ آمده است. مولوی در مثنوی از «پیل اندر خانه‌ای تاریک» یاد کرده که افرادی بینا وارد خانه‌ای تاریک شدند تا فیل را شناسایی نمایند (مثنوی معنوی، ج۲، دفتر سوم، ص۵۴۵، بیت ۱۲۵۹). در منازل القلوبِ عبدالله سیمابی هم این تمثیل آمده و تنها اشتراک آن با منابع پیشین فیل و گروه کوران است و مشبّه‌به‌ها با منابع گذشته متفاوت است (منازل القلوب، چاپ‌شده در روزبهان‌نامه، ص۴۱۴). در عجایب‌نامه، به‌جای انسان‌های نابینا، پشه‌ها به دیدن فیل می‌روند (احادیث و قصص مثنوی، ص۲۶۵). این تمثیل با ریخت‌های مختلفی نقل شده و در هر نقلی، کوران به عضوی دست زده‌اند و آن را به چیزی تشبیه کرده‌اند. در مقالهٔ «پژوهشی در اصل و منشأ تمثیلی از حدیقه سنایی و مثنوی مولوی»، تک‌تک این اعضاء بررسی شده و مشبه و مشبه‌به‌ها در جدولی ارائه گردیده است («پژوهشی در اصل و منشأ تمثیلی از حدیقهٔ سنایی و مثنوی مولوی»، فصلنامهٔ علمی_پژوهشی پژوهش‌های ادبیات تطبیقی، دوره ۷، ش۳، ص۱۴۱). اما بنابر تحقیق دکتر مهری باقری، این تمثیل اصلی بودایی دارد. ایشان بر این باور است که قدیمی‌ترین متنی که این تمثیل در آن به‌کار رفته یک متن بودایی است: «در کتاب اودانا (udana) که از معتبرترین کتبِ تعلیماتیِ مهم‌ترین مکتبِ بودایی یعنی «تِرَوَدا» (Theravada) می‌باشد، از قول بودا حکایتی نقل شده است [...]» (سایه‌روشن، «اصل بودایی یکی از تمثیل‌های مثنوی»، ص۱۳۳). در این حکایت، پادشاهی به یکی از ملازمان خود دستور داد که برود و همه مردانی را که در شهر Sāvatthi کور مادرزاد بودند در جایی جمع کند و پس‌از آن دستور داد که فیل را لمس کنند. هرکدام به عضوی دست کشیدند (سر، گوش‌ها، عاج‌ها، خرطوم، شکم، پشت، نرینه و دم). سپس پادشاه دستور داد که «بگویید پیل شبیه چیست و به چه می‌ماند». هرکدام از آن‌ها به‌طوری فیل را توصیف کرد. وقتی توصیفات یکدیگر را با هم متناقض دیدند، با یکدیگر به گفت‌وگو و جدال برخاستند «و شاه را از جدال آنان خنده می‌گرفت» (همان، ص۱۳۴ تا ۱۳۶). در کلمات بزرگان دین اعلی الله مقامهم نیز این تمثیل آمده و بیشتر با تعبیر «عمیان و فیل» از آن یاد شده است. ⏳ادامه دارد... @AghayedNet