کاش میشد هر دقیقه که میخواستید حرفی بزنید دهنتان را با دستانم نگه میداشتم تا با کلماتتان باعث تضعیف احساساتم نشوید و همانطور زیبا برایم باقی بمانید ، اما زمان زودتر از آنچه که فکرش را هم کنیم شمارا برایم بی معنی ساخت .

ʜᴀɴᴅs"!

من اندوهگین نیستم؛ خود، اندوه جهانم و سرزمینی در سینه‌ام گریه می‌کند.

وصف احوال من افتاد به دستان قلم من نوشتم که غمی نیست تو بخوان سخت گذشت ...

کاش یاد بگیرم وقتی عصبی میشم سر خودم خالی نکنم.!

و او میل به سخن نداشت زیرا افسوسِ بسیار خورده بود.

غم‌های کوچک پُر حرف‌اند غم‌های بزرگ لال؛ می‌ترسم که لال شده باشم...!

-

کاش مثل آرامشِ قبل از طوفان، آرامشِ بعد از طوفان هم وجود داشته‌باشه.

به چشم‌هایم نگاه کرد و گفت: با هم درستش می کنیم. و چه لذتی داشت این "با هم"، حتی اگر با هم هیچ چیزی هم درست نمی‌شد، حتی اگر تمام سرمایه‌ام بر باد می‌رفت، حسی که به واژه‌ی "با هم" داشتم را با هیچ چیزی در این دنیا معاوضه نمی‌کردم.

ما حرف های ناگفته دلمان را میگذاریم در همان دلمان بمانند . . .