و ناگهان احساس کردم چیزی درونم غرق شد.

نه شوقی برایم مانده و نه ترسی؛ نه پیوندی با زندگی و نه امیدی برای مرگ؛ نه خاطره‌ای از گذشته و نه تصوری از آینده. من در ایستاترین نقطه هستی به اجبارِ حیات ایستاده‌ام و کاری جز انتظار کشیدن ندارم...

میگفت: جوری دروغ نگید که آدم از خودش بپرسه چیکار کردم که اینقدر خر به نظر رسیدم !

ماندنی را ول کنی پیش تو میماند ولی رفتنی با وصله و زنجیر آخر میرود . .

‏انگار تمام آنچه دوست داشته‌ام، از من دزدیده‌اند و حتی اگر تمام آن را به من بازگردانند، کافی نخواهد بود.

اما دردناک تر از تحمل این‌همه رنج این است که ببینی دنیا کوچک‌ترین اهمیتی هم به رنجی که می‌بری نمی‌دهد...

لطفا‌ میرید‌ خاطره‌هاتونم‌ با خودتون‌ ببرید شب‌ برا خوابیدنه . . .

تو‌مثل‌نواختن‌کلاویه‌‌های‌پیانو‌زیبایی؛

- ماهی سیاه کوچولو به خودش گفت :  مرگ خیلی آسان می‌تواند الان به سراغ من بیاید ، اما من تا می‌توانم زندگی می‌کنم .  نباید به پیشواز مرگ بروم .  البته اگر یک وقتی ناچار با مرگ روبرو شدم که می‌شوم مهم نیست . . مهم این است که زندگی یا مرگ من چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد′

وقتی نخواست اروم بکش کنار ! غم انگیز است اگر تورا نخواهد . . مسخره است اگر نفهمی . . احمقانه است اگر اصرار کنی .!