خسته‌ایم و آرزده دل از هرچه هست و نیست.

قلب خاطرات بد را کنار میزند و خاطرات خوش را جلوه میدهد ، و درست از تصدیق همین فریب است که میتوانیم گذشته را تحمل کنیم ...!

به درون خویش سقـوط می‌کنم،اما به انتهـا نمی‌رسم .

میگفت: چیزای زیادی از دنیا نخواستیم، همونا هم نشد:)

:)

حرف دل را به که گویم که نکوبد بر سرم؟ همه اول به تسلی و به آخر زخم اند . .

آدما همیشه منتظرن؛ منتظر یه روز که اتفاق بیوفته... ممکنه اون روز هرگز نرسه و اون اتفاق نیوفته. و تنها چیزی که میدونم ، اینکه آدم تو انتظار ذره ذره خودشو از دست میده .

کاش‌ ناشناخته‌ می‌ماندند‌؛ آدم‌هایی‌ که‌ فکر می‌کردیم‌ بهترین‌اند . . آن‌هایی‌ که‌ رویِ‌ معرفتشان‌ حساب کرده‌‌ بودیم، کاش‌ سر از کارشان‌ در نمی‌آوردیم آن‌ رویِ‌ سکه‌شان‌ را‌ نمی‌دیدیم، نقابشان‌ را‌ کنار‌ نمی‌زدیم، کاش‌ تصوراتمان‌ را‌،اعتمادمان‌ را،آرامشمان‌ را، خراب‌ نمی‌کردیم .!

و این...

خداروشکر دیگه هیچی نمیتونه بهم آسیب روحی بزنه، چون دیگه روحی نمونده که بخواد آسیب ببینه...

به نوعی از خستگی انگار دچارم که با خواب و استراحت رفع نمی‌شه .