:)

حرف دل را به که گویم که نکوبد بر سرم؟ همه اول به تسلی و به آخر زخم اند . .

آدما همیشه منتظرن؛ منتظر یه روز که اتفاق بیوفته... ممکنه اون روز هرگز نرسه و اون اتفاق نیوفته. و تنها چیزی که میدونم ، اینکه آدم تو انتظار ذره ذره خودشو از دست میده .

کاش‌ ناشناخته‌ می‌ماندند‌؛ آدم‌هایی‌ که‌ فکر می‌کردیم‌ بهترین‌اند . . آن‌هایی‌ که‌ رویِ‌ معرفتشان‌ حساب کرده‌‌ بودیم، کاش‌ سر از کارشان‌ در نمی‌آوردیم آن‌ رویِ‌ سکه‌شان‌ را‌ نمی‌دیدیم، نقابشان‌ را‌ کنار‌ نمی‌زدیم، کاش‌ تصوراتمان‌ را‌،اعتمادمان‌ را،آرامشمان‌ را، خراب‌ نمی‌کردیم .!

و این...

خداروشکر دیگه هیچی نمیتونه بهم آسیب روحی بزنه، چون دیگه روحی نمونده که بخواد آسیب ببینه...

به نوعی از خستگی انگار دچارم که با خواب و استراحت رفع نمی‌شه .

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﺎﻃﺮه‌ﺍﯼ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﻣﯽ‌ﮔﯿﺮﺩ...

تنها ترسم از مرگ، دوباره زنده شدنه.

متاسفانه من توی چند سالِ اخیر نتونستم هیچ کارِ مهمی انجام بدم چون مشغولِ دووم آوردن بودم .