یه وقتایی هست که میبینی تنها چیزی که باختی نه زندگیته، نه پولته، نه خانوادهته؛ خودتی.!
خودش را بیاندازه تنها و گمگشته حس میکرد. سرتاسر زندگی برایش مسخره و دروغ شده بود با خودش میگفت:از حاصل عمر چیست در دستم؟ هیچ! این شعر او را بیشتر دیوانه میکرد!
نمیدانم چه خواهد شد و راستش را بخواهی دیگر برایم اهمیتی ندارد؛ من برای تمام احتمالات زندگی خسته ام..
‹اغمــٔـا›
توییت امشب:
جوری زندگی کن که انگار خودتی و خودت، چون خودتی و خودت:))!
انسان طوری خلق شده که دیر یا زود وابسته شود؛ حتی به غبار گنگ اول صبح و سیگار ناشتا.
گفتم عیبی ندارد، امّا عیب داشت. کم نه، تا دلت بخواهد عیب داشت. اگر عیب نداشتن را زمین بگیریم، فاصلۀ حرف من با آن تا کرۀ ماه بود.