میگفت: یکم که بزرگ شی و عقلت برسه، عین پرگار دور خودت یه دایره میکشی و هر کسی رو توش راه نمیدی
شبها تمام تنم دنبال زخم تازهایست تا شاید بتواند کمتر به زخمهای کهنهاش چنگ بزند.
‹اغمــٔـا›
توییت امشب:
گاه چنان بیقرار میشویم که روزهای آرام در حافظهمان گویی خواب و رویا بوده است:))!
شب غمانگیزه، اتفاقای روز هم غمانگیزه، در واقع زندگی کلا غمانگیزه فقط نور کم و زیاد میشه..!
خسته شده بودم و دیگر دلم نمیخواست ادامه بدهم، اما انگار یکی از قانونهای این کُرهی عجیب به هر قیمتی ادامه دادن بود . . .