و من ای کاش میتوانستم این دل خسته و غمگین را دور از چشم همگان انگار که برای من نیست کنار خیابانی رها کنم . . !

ʜᴀɴᴅs"!

احساس می‌کنم این زندگی را قبلا یک‌نفر مصرف کرده و تمام خوشی‌هایش را برای خود برداشته و حالا تفاله‌اش نصیب من شده است.

من کم حرف نیستم؛ شاید فقط یه سکوت انتخابی رو در پیش گرفتم تا از مردم در امان بمونم.

‏شادی در سرزمینم ‏افسرده است !

خیلی عجیبه که یادم نمیاد یک‌ماه پیش چطوری زندگی می‌کردم؟ به چی فکر می‌کردم؟ کیفیت زندگیم چطوری بود؟ خیلی عجیبه که انگار یک‌ماه پیش خیلی وقت پیش بوده!

میگفت: آدما شبیه حرفاشونن ولي اون حرفایی که نمیزنن . .

بعضی وقت ها حس بی هویتی بهم دست میده حس میکنم از خودم چیزی ندارم برای گفتن‌.

چقدر انسان تنهاست؛ مثل پرِ کاه در هوای طوفانی:))

:)

در میان انبوهی از حجم نبودن ها ، به زندگی ادامه میدهیم ؛

ما شخصیت اصلی نیستیم، ما حتی از افراد متفرقه هم نیستیم. ما آدم‌های دور از قصه ایم. نه خبر داریم چه می‌گذرد، نه جهان را نجات می‌دهیم و نه اهمیت می‌دهیم چه خواهد شد. صبح به صبح چای می‌نوشیم و شب به شب سر به بالش می‌گذاریم..!